Bokt.nl

ik heb nu een 900 woorden, ga straks denk ik nog wel ff verder en misschien heel misschien krijg ik hem wel af en dan kunnen jullie weer vol spanning wachten op het volgende stukje

**Geplaatst**: 07-01-06 00:29

Re:

Geplaatst: 07-01-06 00:29

nog geen nieuw stukje ?

**Geplaatst**: 07-01-06 17:54

Re:

Geplaatst: 07-01-06 17:54

haha ooh sorry zal niet lachen :S

wahahahhahahah

**Geplaatst**: 07-01-06 19:52

Re:

Geplaatst: 07-01-06 19:52

toe nou!!!!!!!!!!

jaja ik ben al rustig.....

**Geplaatst**: 08-01-06 16:39

Re:

Geplaatst: 08-01-06 16:39

ik hoop vanaaf nog ff tijd te hebben morgen alweer naar schoool en gelijk een repetitie :S

**Geplaatst**: 08-01-06 17:50

Re:

Geplaatst: 08-01-06 17:50

vind je verhaal echt super

wacht op meer

**Geplaatst**: 08-01-06 18:21

Re:

Geplaatst: 08-01-06 18:21

nujaro schreef:
;) ik hoop vanaaf nog ff tijd te hebben morgen alweer naar schoool en gelijk een repetitie :S

wij hebben de eerste dag na alle vakanties die een week of langer duren HUISWERKvrij

**Geplaatst**: 08-01-06 18:30

Re:

Geplaatst: 08-01-06 18:30

uhhh ik weet niet Jeltien... maarre dat geldt ook voor ons op school... dus die leraren mogen dat eigenlijk neit geven.. dus hoef jij eigenlijk niet te make

,, MaarJaa .. Lerare hea.. zie vanzelf wel kome t stukje

.. !

**Geplaatst**: 08-01-06 18:56

Re:

Geplaatst: 08-01-06 18:56

klopt heb je gelijk in daan, maar het is doorschuif repetitie anders had ik hem voor de vakantie gehad

**Geplaatst**: 08-01-06 19:17

Re:

Geplaatst: 08-01-06 19:17

*wacht in spannin 4*

**Geplaatst**: 08-01-06 19:25

Re:

Geplaatst: 08-01-06 19:25

het word hiero nog gezellig

**Geplaatst**: 08-01-06 19:35

Re:

Geplaatst: 08-01-06 19:35

Dames, mag ik jullie er even op wijzen dat als jullie zo door blijven gaan met die "onzin" reacties dat er straks een slotje zit op het topic
en ik neem aan dat dat niet de bedoeling is

**Geplaatst**: 08-01-06 20:09

Re:

Geplaatst: 08-01-06 20:09

Ilkkah schreef:
Dames, mag ik jullie er even op wijzen dat als jullie zo door blijven gaan met die "onzin" reacties dat er straks een slotje zit op het topic
en ik neem aan dat dat niet de bedoeling is

ja zeker mag dat!! er moet hier geen slot op komen! dat overleef ik niet!

jaja oke overdrijven is ook een vak

**Geplaatst**: 08-01-06 20:38

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 08-01-06 20:38

Oh heerlijk zeg zo'n verhaal!
Ik wacht vol spanning af!

Jullie schrijven erg leuk, niet een idee om daar serieus iets mee te gaan doen? Een boek uitbrengen?

**Geplaatst**: 09-01-06 09:25

Re:

Geplaatst: 09-01-06 09:25

dat is een heel groot compliment, niet alleen voor mij maar voor minte ook schat ik

maar nee ik heb er nog nooit over nagedacht en ik denk dat ik daarvoor ook niet goed genoeg schrijf, minte misschien wel zij heeft het begin enz. geschreven

**Geplaatst**: 09-01-06 10:41

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 09-01-06 10:41

heej

De spanning gaat er weer even af maar ben benieuwd of die er op het eind weer op zit

haha

veel leesplezier

Ik voel al het bloed wegtrekken uit mijn gezicht, dan word alles zwart voor mijn ogen. Als ik wakker word lig ik op een dekentje dat eerder in de kamer had gehangen, ik kijk verwart om me heen en ik schrik als ik alles weer herinner. Ik schiet overeind en kijk om me heen, daar licht Berber en ik zie dat Claudia alles probeert, ik voel me machteloos. Zouden we haar nog wel kunnen redden, verschillende gevoelens gaan door me heen, verdriet, angst, pijn, woede en een enorme wanhoop. Dan zie ik Claudia omkijken hoe het met mij is, als ze ziet dat ik weer bij ben, komt ze naar me toe en zegt: “Gaat het wel?” Ik knik en kijk naar Berber en zeg: “En Berb,” verder kom ik niet de zin blijft hangen. Claudia kijkt me aan en zegt: “Moeilijk te zeggen, ik heb de ergste bloedingen, op tijd kunnen stoppen. Alleen ik weet niet hoe het maar haar organen gaat, het is nu afwachten of ze weer bijkomt.” Ik kijk haar een beetje ongelovig aan, dus ze leeft nog wel. Een klein beetje hoop spoelt door me heen. Allebei kijken we naar Berber die daar onbewegelijk ligt, het is een mooi moment, want er is een klein beetje hoop. Dit mooie moment word verstoord door een open gegooide deur, de jongen staat in de deuropening met een enorm kwaad gezicht. Ik schrik me helemaal kapot en aan Claudia naast me te zien schrikt zij ook heel erg, want doordat Berber daar zo lag zijn we daar in verdiept en hebben we ons helemaal niet klaar gemaakt voor vanavond. De jongen stuift kwaad naar binnen en schreeuwt hard tegen ons: “Zijn jullie nou nog niet klaar, schiet is een keertje op,” ik voel me doodsbang, zo bang heb ik me nog nooit gevoeld, maar langzaam komt er een enorme woedebui in me op en opeens sta ik recht tegen over de jongen. Ik begin te schelden: “Ben je helemaal gek geworden, Berber is haast dood en jij word boos omdat wij niet doorwerken, donder toch een eind op!” De jongen staart me met open ogen aan, hij is een beetje in de war zijn uitdrukking te zien. Dit was absoluut niet waar hij op had gerekend, maar hij weet zichzelf weer bij elkaar te pakken en hij loopt naar Berber toe. Ik voel weer een verschrikkelijke angst, wat gaat hij doen met Berber. Hij kijkt me met een gemene en valse lach aan en begint geeft zomaar een enorme trap in Berber’s buik en zegt dat tegen mij: “Iedere fout die jij maakt mag zij voor opdraaien,” ik kijk hem geschrokken aan. “Ja, meisje dit alles is jou fout, als jij gewoon naar mij luistert overkomt haar niets, maar doe jij vervelend zal zij veel pijn moeten lijden. Ze heeft er zelf voor gekozen.” Ik kijk hem ongelovig aan en zeg: “Zelf voor gekozen?” “Ja, had ze maar geen vriendin met jou moeten worden, maar weet je voor Claudia geld natuurlijk precies hetzelfde. Dus ik zeg het nog een keer haal geen domme dingen uit! Luister goed naar alles wat ik zeg! Nu omkleden!” Hij draait zich om en met grote passen loopt hij de kamer uit. Ik kijk hem heel even na en draai me dan om naar Claudia, die helemaal verstijft voor zich uit staart. Gelijk ren ik naar haar toe en sla mijn armen om haar heen, de tranen springen in mijn ogen, de angst en wanhoop beginnen te groot te worden. Ik kan het allemaal niet meer aan, alles om me heen begint te draaien, dan word het zwart.

Als ik wakker word, kijk ik in het bezorgde gezicht van Claudia, haar ogen zijn gevuld met angst. Zachtjes weet ik te zeggen: “Met mij komt het goed, help Berber,” dan worden mijn ogen weer zwaar en val ik weer even weg. Als ik even later weer bij kom, voel ik me zwaar en ellendig. Langzaam kom ik overeind en kijk opzei naar Claudia, die bezig is met Berber, ik denk terug aan David die zo razend was, mijn eigen woede en mijn angst. Ik denk goed na maar kan niets beters verzinnen dan ons gauw te gaan omkleden, voordat David weer terug komt. Dus zeg ik tegen Claudia: “We moeten ons omkleden, anders krijgen we nog meer problemen.” Claudia kijkt om en ik zie een kleine opluchting, dat zal wel omdat ik weer overeind ben, maar daarnaast zie ik ineens een vastberaden uitdrukking in haar ogen en ze zegt: “Nee,” ik kan mijn oren niet geloven, ze is altijd zo bang en nu, nu wil ze niet luisteren. Terwijl ze weet wat voor erge problemen we kunnen krijgen en dat het zelfs erg gevaarlijk kan wezen. Dus zeg ik: “We lopen wel minder risico als we gewoon luisteren.” “Jij mag misschien luisteren, maar op dit moment heeft Berber mij en jou nodig en ik help haar. Wat jij doet moet je zelf weten, maar mij krijg je niet mee!” Ze kijkt me een paar seconde aan en dan draait ze zich weer naar Berber. Ik weet niet goed wat ik moet doen, omdat ik bang ben om de klappen op te vangen, maar ik wil mijn vriendinnen ook niet laten zitten. Dan neem ik mijn besluit en loop naar Claudia toe en zeg: “Ik help.” Het was vastbesloten bedoelt, maar ik hoorde mijn stem iets trillen. Zonder van haar werk op te kijken zegt Claudia: “We moeten een manier verzinnen zodat de jongens niet binnen kunnen komen.” “Hoe wil je dat doen?” Vraag ik een beetje voorzichtig. “Ik weet het nog niet, maar probeer jij wat te verzinnen dan kan ik mijn gedachten houden bij Berber.” Ik schrik er een beetje van, moest ik iets gaan verzinnen? Ik denk koortsachtig na en begin de kamer een beetje rond te lopen, om misschien wat ideeën op te doen.

Als ik een paar keer de hele kamer heb rond gelopen en ik nog steeds geen ideeën heb, schiet me ineens wat te binnen. Het is misschien heel kinderachtig, maar dan heb ik tenminste langer de tijd om na te denken over een heel goed iets. Zo snel als ik kan ga ik op zoek naar een stok, snel zet ik die onder de deurkruk, dan pak ik een hele grote kast en zet die voor de deur neer. Ik kijk er tevreden naar en draai me dan om naar Claudia die nog altijd bezig is met Berber. Eigenlijk wou ik het even aan Claudia laten zien, maar ik bedenk me en ga gewoon weer verder op zoek naar iets beters. Dan schiet me nog iets te binnen en gauw ga ik opzoek naar pen en papier.

Na een poosje zoeken vind ik die eindelijk een pen en een stuk papier. Even denk ik goed na en dan begin ik te tekenen, het is de bedoeling dat het een soort plattegrond word. Na een poos is de hele plattegrond, klaar en staat alles erop, wat ik nog weet. De jongens zijn nooit slim genoeg geweest om mij te blinddoeken, alles wat ik nog weet staat nu op de plattegrond, de douche, onze eigen kamer, deze kamer, natuurlijk ook de club en nog wat kleine dingen, zoals de wc. Ik kijk even heel goed naar de plattegrond en knik dan goed keurend. Even kijk ik om me heen, is er ergens in deze kamer een andere uitgang, mijn oog blijft hangen op de plek waar de kast heeft gestaan die ik voor de deur heb geschoven. Ik loop er met verbaasde ogen naartoe, het lijkt wel of er een soort luik zit. Ik laat mijn vingers langs het luik glijden en ik probeer het open te maken, het lukt me niet, ik heb er duidelijk hulp bij nodig. Ik kijk even naar Claudia, die nog steeds onafgebroken bezig is met Berber. Ik loop naar haar toe en vraag: “Hoe gaat het met Berber?” “Ik denk dat het zo wel gaat, maar nog een zo’n afranseling en dan…” Verder komt ze niet en ze zegt: “We moeten ontsnappen, dat is de enige manier.” Ik kijk even naar Berber en zeg dan: “Ik heb een luik gevonden maar ik krijg het niet open, misschien kunnen we hierdoor ontsnappen.” Ik kijk haar doordringend aan en Claudia kijkt me ongelovig aan en zegt: “Meen je dat? Waar?” “Daar,” en terwijl ik het zeg wijs ik naar het luik, dat ik gevonden had. Gelijk springt Claudia op en loopt snel naar het luik toe, ik volg haar en zeg: “Alleen ik kreeg het in mijn eentje niet open, misschien als we het samen proberen.” Ze knikt naar me en samen trekken we aan het luik.

“Het lukt niet, we krijgen het nooit open,” de tranen springen in mijn ogen, op hetzelfde moment begint Berber te bewegen. Ik kijk opzij, maar voordat ik het weet is Claudia al bij Berber en helpt Berber langzaam omhoog. “Hoe voel je je?” Zegt Claudia meteen tegen Berber en het enige dat Berber doet is even knikken. Ze ziet helemaal bleek en ik zie dat haar ogen vallen op het luik dat wij gevonden hadden. Ze loopt ernaar toe en probeert het ook open te krijgen, alles wat ze probeert kost haar erg veel kracht, dus zeg ik: “Het lukt niet hij wil niet open.” Berber kijkt me aan en loopt naar haar bureau en pakt een ijzeren staaf, dan loopt ze terug naar het luik en duwt het tussen het luik. Met alle kracht die ze nog heeft trekt ze eraan, gelijk schieten Claudia en ik haar te hulp. Het luik begint te bewegen, er stroomt geluk en opluchting door me heen, ik geef nog wat extra kracht en met een plof valt het luik op de grond.

kus Jeltien (ben erg benieuwd naar jullie reactie's

)

**Geplaatst**: 09-01-06 11:44

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 09-01-06 11:44

Leuk! En zo spannend! Wacht vol spanning op je volgende stuk!

**Geplaatst**: 09-01-06 11:50

Re:

Geplaatst: 09-01-06 11:50

ik vind het weer een leuk stuk, maar een dingetje.. ik vind eigenlijk wel dat ze best vaak flauwvalt

.. maar verder ik vind ik het leuk verhaal ga zo door!

Nomineer dit bericht ×