Bokt.nl

Citaat:

Sandra en Floor liepen met een kopje thee, een glas cola en een zakje stroopwafels naar boven en ploften op het bed neer. Even was het stil; even keken ze elkaar aan. “Nou,” zei Floor, “dan mag je me nu gaan uitleggen wat voor een doos je hebt gevonden, want ik snap er geen hout van!” Sandra was even stil. Ze hoopte dat de telefoon zou gaan, zodat ze uitstel zou krijgen. Ze hoopte dat Floor zich plotseling zou herinneren dat ze ergens heen moest. Hoe moest ze haar rare gedachtensprongen op een duidelijke manier uitleggen? Hoe kon ze Floor laten begrijpen wat ze bedoelde? Sandra zuchtte. “Je hebt toch geen skelet gevonden ofzo he?” zei Floor. Sandra grinnikte en schudde haar hoofd. “Nou, wat dan? Leg het nou eens uit! Ik word hier echt ongeduldig van hoor.” Sandra raapte al haar moed bij een en zei: ‘Oke, maar je moet goed luisteren. Je moet niet halverwege mijn verhaal me onderbreken en als het eerst misschien onduidelijk en raar lijkt, moet je niet meteen de moed opgeven, oke?” Floor knikte zuchtend. “Jaha,” zei ze, “vertel het nou maar eens eindelijk!” “Oke.” zei Sandra, en zocht naar de juiste woorden. “Ongeveer een week geleden... of nee, twee weken geleden... of nee, anderhalve week, of eh...” Sandra was weer even stil. Ze was weer niet goed begonnen. “Laten we het op een aantal dagen geleden houden.” zei Floor lachend. “Ja, oke.” zei Sandra. “Nou ja, dus in ieder geval, toen begon ik na te denken. En ik kwam er achter dat ons leventje eigenlijk net een doos is.” Floor wilde haar onderbreken, maar Sandra praatte snel verder. “We willen er namelijk allemaal graag bij horen, en doen daarom dingen die we eigenlijk misschien wel niet zouden moeten doen. Roddelen bijvoorbeeld. Daar wordt jij beter van, omdat een ander er slechter van wordt. Maar je maakt er jezelf niet blij mee, want vervolgens word er weer over jou geroddeled enzovoorts, enzovoorts.” “Ehm, ik zie het verband met de doos niet helemaal?” zei Floor op een soort arrogant toontje. Sandra zuchtte. Ze kon dit gewoon niet uitleggen. Het was gewoon te moeilijk. Waarom vond ze het toch altijd zo moeilijk duidelijk te maken wat ze bedoelde? Ze werd er moe van. “Oke. Stel je even een doos voor. Ja? Oke. Nou nu zitten alle coole mensen in die doos. Wat denk je dat er dan gebeurd als iemand een keertje iets niet zo cools doet?” Floor schudde haar hoofd. “Weet ik veel.” zei ze. “Zo iemand wordt er uitgeschopt. En hij of zij beland dan aan de andere kant van de doos, waar zoals je je wel voorkunt stellen alle mensen die wij zien als stom, dom, lelijk, etc. zijn. Aangezien die persoon nu niet cool is, klimt hij zij op de rand van de doos en roept de naam van iemand in de doos.” Verbaasd zag Sandra dat Floor haar verhaal nog volgde en er ook wel in geinteresseerd was. “Een roddel volgt, die die persoon er weer terug in helpt en iemand anders er uit. De doos is trouwens ook niet zo groot. Het is er dus hardstikke vol en mensen hebben geen tijd voor elkaar. En de meisjes die vriendjes hebben, die doen dit alleen maar om stoer te zijn. Waarna anderen daar weer lekker over kunnen gaan roddelen. De kleinheid van de doos geeft ook aan hoe onbelangrijk de doos is. Wat maakt het nu eigenlijk uit hoe je haar zit, als je buiten de doos kunt kijken?” riep Sandra, die inmiddels behoorlijk op dreef gekomen was. “Als je kunt zien hoe erge honger of pijn sommige mensen hebben. Als je kunt beseffen dat er ook oorlog is aan de andere kant van de wereld, misschien kun je dan gaan inzien hoe onbelangrijk het is om in de doos te mogen horen.” Sandra stopte met praten, hoewel ze niet het gevoel had alle details van de doos behandeld te hebben. Floors mond was opengezakt en ze wist duidelijk niet wat ze moest zeggen. Sandra had duidelijk indruk op Floor gemaakt, ookal was ze zelf niet helemaal tevreden over wat ze gezegd had en de manier waarop. Na een poosje stilte zei Floor “O, het is tijd voor mij om te gaan. Ik moet nog een heel end. Dankjewel. Doeg.” Floor stond op en ze leek al vertrokken te zijn voor Sandra ook op kon staan. Sandra voelde zich er toch wel goed over. Ze had Floor duidelijk aan het denken gezet, en die moest dit natuurlijk ook even laten bezinken.