Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-05-08 17:41

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 17:41

Weer een super stuk!
Succes met je examens Lachen

**Geplaatst**: 23-05-08 18:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 18:20

erg leuk!
ik kijk alweer uit naar een nieuw stukje Knipoog

succes met de examens!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-08 19:30

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-08 19:30

Joepie!!

Het is toch gelukt om hoofdstuk vijftien af te krijgen vandaag!
Gisternacht bedacht ik dit ineens en ik wilde het persee schrijven, bang dat ik het weer zou vergeten Sigaar

Nu weekend en dan maandag op naar Engels Dromen

Hoofdstuk vijftien

Een enorm gebonk dat van beneden kwam wekte me de volgende morgen. Van schrik schoot ik overeind. Wat gebeurde er in hemelsnaam? Onmiddellijk schoten de vreselijkste scenario’s door mijn hoofd. Met een woest gebaar trok ik de dekens van me af en gooide mijn benen over de bedrand. Een pijnscheut schoot gleed door mijn voet. Ik was het gips helemaal vergeten. Steunend tegen de wand wankelde ik naar mijn krukken en voetje voor voetje ‘struikelde’ ik de trappen af. Toen ik de deur naar de woonkamer open deed zag ik Elsa tot mijn opluchting gewoon aan de tafel zitten. De grote houtenkast had waarschijnlijk voor het lawaai gezorgd aangezien een complete la met inhoud en wel over de grond lag bezaait. Toen Elsa de deur hoorde open gaan draaide ze zich half naar me om.
‘Goedemorgen!’ Zei ze opgewekt.
‘Goedemorgen!’ Begroette ik haar weder.
’Heb je een beetje kunnen slapen met je voet?’ Vroeg ze en nam een slok van haar mok koffie.
‘Ja, de pijnstillers hielpen goed.’ Antwoordde ik naar waarheid.
‘Wil je ook koffie?’
Ik knikte en ging naast haar zitten. Ze haalde een tweede kop uit de keuken en schonk hem tot de rand toe vol met koffie. Dankbaar omsloot ik de warme beker met beide handen.
‘Wat ben je aan het doen?’ Vroeg ik nieuwsgierig terwijl ik mijn blik over de enorme map voor haar op het tafelblad liet glijden.
‘Ik ga foto’s aan het kijken.’ Antwoordde ze en sloeg de omslag open.
Nu zag ik dat het inderdaad geen map maar een fotoalbum was. De kaft was van zacht leer en de bladzijdes waar foto’s geplakt konden worden werden ieder beschermd door een plastic folie. Elsa wist meer van mij dan wie dan ook maar ik wist niets van haar op haar naam na.
‘Mag ik meekijken?’ Vroeg ik voorzichtig.
Ze keek even op en glimlachte.
’Maar natuurlijk! Ik heb geen geheimen.’
Ze sloeg het plastic folie om en de eerste pagina werd bedekt door een enorme foto van een goedlachse jongeman. Zijn haar stond warrig alle kanten op en hij had een zilveren knopje in zijn rechteroor.
’Wie is dat?’ Vroeg ik nieuwsgierig en een tikje brutaal.
’Mijn ex-man, Jeremy.’ Antwoordde Elsa en glimlachte.
‘Zijn jullie gescheiden?’
Ze knikte en haar hand gleed even kort over Jeremy heen.
‘Ja. Inmiddels alweer een jaar of twintig terug.’
’Waarom?’
‘Wil je het echt weten?’
Ik knikte.
’Goed ga er maar goed voor zitten, want het is nogal wat. Op mijn vijfentwintigste leerde ik Jeremy op een bruiloft kennen. Hij was charmant, goed opgevoed en hoogopgeleid. Nog geen twee jaar later stapte we in het huwelijksbootje. Het was voor ons beide meer een verstandshuwelijk. Zowel mijn als zijn familie vond het geweldig. We hadden het niet beter kunnen treffen. In eerste instantie had ik ook niet meer dan vriendschappelijke gevoelens voor hem maar hoe beter ik hem leerde kennen hoe meer ik de echte Jeremy begon te zien. Hij was niet de perfecte man die iedereen en ook ik in hem zag. Nee, ineens had hij ook tekortkomingen en beperkingen net als ieder mens en hoe raar dat ook klinkt dat maakte hem in een klap een stuk aantrekkelijker. Ik had niet meer het gevoel dat ik altijd een bepaalde rol moest spelen, altijd de perfecte partner moest zijn om aan hem te kunnen tippen. Mijn vriendschappelijke gevoelens verdwenen langzamerhand en ik werd halsoverkop ontzettend verliefd op hem. En wat deerde het? Ik was tenslotte met hem getrouwd! Het enige wat er miste in ons huwelijk was de chemie in bed. Ik wilde meer dan iets met hem vrijen. Hartstochtelijk vrijen maar meestal hield Jeremy het af en als we vreeën vlogen er geen vonken vanaf. Toen ik hem vertelde dat ik kinderen van hem wilde werd het alleen nog maar erger. We hadden meer seks in een week dan we tot nog toe in ons hele huwelijk bij mekaar hadden gehad maar ik werd zwanger en kreeg een prachtige dochter. We waren inmiddels al heel wat jaar verder sinds we elkaar het jawoord hadden gegeven en mijn verliefdheid was omgeslagen in houden van. Zo kabbelde ons leven voort. Ik beviel en we voedde ons dochter op. Toen ze op haar achttiende haar diploma haalde besloot ze een wereldreis te gaan maken. Ik was inmiddels tweeënvijftig. Het halfjaar dat daarop volgde was verschrikkelijk. Jeremy en ik hadden constant ruzie. Hij kroop in zijn schulp en sprak niet tot nauwelijks meer. Als ik vroeg wat er scheelde schoot hij volledig uit zijn schoen. Toen ik op een maandag uit mijn werk kwam zat Jeremy aan tafel. Vanaf het moment dat ik de kamer binnenstapte was de spanning voelbaar. Voor het eerst sinds tijden vroeg hij of ik een fijne dag had gehad. Ik antwoordde flauwtjes en wilde naar de keuken doorlopen toen hij me vroeg te gaan zitten. Toen wist ik dat eindelijk na al die tijd het hoge woord eruit zou komen. En inderdaad het hoge woord kwam eruit. Hij vertelde me dat hij iemand had ontmoet en een hele andere weg in wilde slaan met zijn leven. Hij had genoeg van de leugens. Ik had geen flauw idee over welke leugens hij het had. Toen ik het hem vroeg kwam eindelijk na al die jaren de aap uit de mouw. Jeremy viel op mannen.. Als je, je afvraagt waarom hij dan überhaupt met me getrouwd is, is daar een simpele verklaring voor. In onze jeugd was het vanzelfsprekend dat je op iemand van het andere geslacht viel. Homoseksualiteit was een soort van ziekte. Ik was het mooiste wat hem ooit was overkomen zei hij en hij was blij dat ik de moeder was van zijn kinderen maar hij kon niet verder zo. Hij hield zielsveel van me maar op een andere manier dan een man van zijn vrouw hoort te doen.’
Er viel een lange stilte. Ik was verbaasd. Elsa was zo open. Ze sprak er zonder enige moeite over terwijl het voor haar toch heel moeilijk moest zijn.
’Was je boos?’ Vroeg ik zachtjes.
‘Nee. Ik ben geen enkel moment boos geweest. Verdrietig en teleurgesteld dat wel. Ik heb tranen met tuiten gehuild maar aan de andere kant verklaarde het ook een heleboel. Ineens begreep ik waarom het vrijen zo moeizaam ging bijvoorbeeld. Hij kon er gewoon niet van genieten omdat hij zich niet tot me aangetrokken voelde! En boosheid zou niet eerlijk zijn geweest, wel? Hij had nooit wat misdaan. Hij heeft voor me gezorgd en gedaan wat een man behoort te doen maar hij kon niet meer. Nee, ik was niet boos ik had eerder medelijden.. Hij moest door een hel zijn gegaan al die tijd.’
Ik was er stil van. Ik kon me niet voorstellen hoe pijnlijk het voor Elsa moest zijn geweest en het was verbijsterend hoe rustig ze er over kon vertellen.
‘En toen? Nadat hij het had verteld?’ Vroeg ik uiteindelijk.
‘Hij heeft de volgende dag heel rustig zijn spullen gepakt en is tijdelijk naar een hotel gegaan. Ik vond het geen probleem dat hij bleef maar hij stond erop te vertrekken. Hij is uiteindelijk met zijn grote liefde (een man uiteraard) getrouwd en ze zijn nu nog samen. Hij woont momenteel in Australië, net als mijn dochter die alles over ginds heel goed oppakte!’
’En hebben jullie nog contact?’
’Ja zeer regelmatig.’ Zei ze en knikte instemmend.
‘Heb je daarna nog relaties gehad?’ Vroeg ik hoewel ik het eigenlijk een genante vraag vond.
‘Ja, genoeg maar allemaal maar van korte duur. Na zijn vertrek heb ik het er flink van genomen ook al was ik al in de vijftig. Na een jaar heb ik er uiteindelijk de brui aangegeven en sindsdien ben ik alleenstaand en voor je nu medelijden met me krijgt, ik kom niets te kort! Ik heb heel veel lieve mensen om me heen die altijd achter me staan en ik geniet van ieder moment dat ik hier mag rondlopen en probeer er alles uit te halen wat er in zit.’
Met elk woord dat ze zei groeide mijn sympathie voor haar.
‘En voel je, je nooit eenzaam?’
Ze haalde haar schouders op en keek me met haar hoofd een tikje schuin aan.
‘Ja natuurlijk wel maar denk je dat een man die eenzaamheid opvult? Nee. Hij kan die momenten dat ik mee eenzaam voel niet wegnemen. Hij kan ze hooguit verminderen. Maar als ik een partner zou hebben zou ik wel weer iets anders missen, zo is er nu eenmaal altijd wat. En liever geen partner dan eentje die niet honderd procent voor je gaat.’
Ik kon me niet langer inhouden en omhelsde haar. Ik had ongelooflijk veel bewondering voor Elsa. Voor haar ongekende rust en nuchterheid. Ze kon alle situaties zo goed realiseren dat alles een logische verklaring leek te hebben.
’Zullen we weer verder kijken?’ Vroeg ze toen we elkaar los hadden gelaten en glimlachend bladerde ze verder..

‘Ik ben weg!’ Riep ze toen ze ’s middags boodschappen ging doen.
‘Tot straks!’ Riep ik terwijl ik bij de kast zat op mijn knieën om de la terug te schuiven.
Ik begon zacht te neuriën terwijl ik de alle spulletjes terugstopte.
‘Nog handig ook!’
Ik veerde van schrik overeind maar zakte direct weer terug door mijn voet. Verbaasd keek ik om. Stanley stond achter me. Hij had de helm van zijn brommer onder zijn arm en lachte zijn spierwitte tanden bloot.
‘Je liet me schrikken! Hoe kom jij nou weer binnen?’
’Elsa liet me binnen, ze ging net weg toen ik aankwam.’ Antwoordde hij glimlachend.
Ik glimlachte terug, stond met enige hulp van de kastrand op en streek een pluk haar uit mijn gezicht.
’Vandaar! Nou, wil je wat drinken dan?’

**Geplaatst**: 23-05-08 19:55

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 19:55

Echt een gaaf stuk.

Heel leuk dat we Elsa nu ook wat beter leren kennen Lachen

!

**Geplaatst**: 23-05-08 21:02

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 21:02

Weer een super stuk !!!

**Geplaatst**: 23-05-08 21:50

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 21:50

wow weer eens een ander achtergrondverhaal zeer goed

**Geplaatst**: 23-05-08 21:57

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 21:57

ja leuk dat we nu ook wat meer van elsa weten!
vraag me nu toch wel af wat er gaat gebeuren nu stanley er is Haha!

**Geplaatst**: 23-05-08 22:38

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 22:38

Vindt dit stukje iets minder, maar komt mischien doordat het wat gehaast geschreven is?
Wel weer een leuke verhaallijn Lachen

**Geplaatst**: 23-05-08 22:39

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-05-08 22:39

Leuk verhaal weer!

**Geplaatst**: 24-05-08 12:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-05-08 12:15

goed stukje weer.. ben het er mee eens dat het leuk is wat meer over elsa te weten te komen.. Tong uitsteken

**Geplaatst**: 24-05-08 17:16

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-05-08 17:16

leuk stuk:D idd wel leuk dat je weer wat over Elsa te weten komt.

**Geplaatst**: 25-05-08 20:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-05-08 20:20

Heel goed geschreven. Fijne stijl en duidelijke beschrijvingen. Complimenten, ik blijf zeker lezen Haha!

**Geplaatst**: 25-05-08 22:35

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-05-08 22:35

wat een geweldig verhaal Bloos!

zo ontzettend mooi geschreven en zo ontroerend.
ik ga je verhaal zeker blijven volgen Haha!

je hebt er een fan bij Knipoog

**Geplaatst**: 27-05-08 10:59

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-05-08 10:59

Wauw! Ik heb al je verhalen in een stuk door gelezen, werkelijkwaar práchtig! Echt! Ik ga dit zeker bijhouden, je moet dit opsturen naar een uitgever wanneer 't klaar is! Haha!

.
Maar een ding; een gebroken teen wordt ingetaped aan de teen ernaast, en een zwaargekneusde voet is één week absolute rust en drukverband + krukken (zit nu namelijk ook op de bank met zwaargekneusde voet... Knipoog

)

**Geplaatst**: 27-05-08 13:05

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-05-08 13:05

Zoo wat een goed verhaal zeg! Echt knap geschreven Lachen

Citaat:
Als ik vroeg wat er scheelde schoot hij volledig uit zijn schoen.

Dat moet zijn: Schoot hij volledig uit zijn slof Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-05-08 21:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 27-05-08 21:15

Morgen heb ik mijn laatste examen, Economie! Alles ging goed behalve Wiskunde ..
Gelukkig heb ik een extra vak dan kan ik dat laten vallen, pfft Dromen

Tussendoor nog even tijd gevonden om hier even de reacties bij te lezen en ik schaam me diep ..
Hoe kan ik schoen en slof door elkaar halen? Blond

Anyway, hier is hoofdstuk zestien! Een lang hoofdstuk (verdient veel reacties Bloos

)

Hoofdstuk zestien

‘Dat sla ik niet af.’ Antwoordde hij en grijnsde.
Hij liep achter me aan en leunde tegen het aanrecht terwijl ik een glas tevoorschijn toverde. Ik trok de deur van de koelkast open en boog iets voorover.
’Wat wil je?’
‘Wat heb je?’
’Hm.. Cola light, Melk, Appelsap.. Zeg het maar!’
‘Ik had eigenlijk gehoopt op een pilsje!’ Zei hij plagend en knipoogde.
Ik ging recht staan en hield me staande door de punt van de koelkastdeur vast te houden.
‘Een beetje vroeg niet?’
’Het is nooit te vroeg voor goed bier!’ Antwoordde hij en keek me breed grijzend aan.
‘Alcoholist!’
Ik draaide me terug naar de koelkast en haalde het pak Appelsap tevoorschijn.
’Helaas voor jou zul je het moeten doen met een Appelsapje dit keer.’
Hij lachte. Hij had een luide aanstekelijke lach. Geamuseerd schonk ik zijn glas vol en zette de Appelsap terug. Hij bracht zijn hand naar het glas maar ik tikte hem net op tijd weg met een theedoek.
‘Behave yourself!’ Sprak ik hem lachend toe.
Hij trok een beteuterd gezicht en richtte zijn blik op de grond.
’Het spijt me mevrouw.’ Mompelde hij.
Ik pakte het glas op en zette het op tafel. Hij trok een stoel voor me naar achter.
’Je leert snel.’ Plaagde ik voort en knikte hem dankbaar toe waarna ik me op de stoel liet zakken en mijn krukken gezamenlijk tegen de tafel aan zette.
‘Natuurlijk.’ Zei hij en fronste even zijn voorhoofd alsof dat vanzelfsprekend was.
‘Is er nog een speciale reden dat je me vereerd met je bezoek?’ Vroeg ik, lichtjes nieuwsgierig.
‘Ik was benieuwd hoe het met je ging. Volgens mij heb je gister best een klap gehad of niet?’
Ik knikte en volgde zijn glas dat hij aan zijn lippen zetten.
‘Ach het gaat wel. Het ziet er erger uit dan het is.’
‘Heb je vannacht wel een beetje kunnen slapen?’
Ik haalde mijn schouders op. Nadat ik naar beneden was geslopen om me vol te proppen met yoghurt was ik vrijwel meteen als een blok in slaap gevallen. Van mijn voet had ik tot mijn verbazing weinig tot geen last van gehad.
‘Het ging wel.’ Antwoordde ik en glimlachte vluchtig.
‘Gelukkig! Ik heb eens mijn arm gebroken toen ik klein was en ik heb de eerste nacht de hele buurt bij mekaar gekrijst, zo’n pijn had ik.’ Zei hij en er gleed een grijns over zijn gezicht.
‘Ach wat sneu!’
‘Hm..’ Bromde hij en dronk zijn glas Appelsap leeg.
Zo zaten we nog een geringe vijf minuten in stilte tegenover elkaar. Ik vroeg me af of hij de stilte vervelend vond. Ik voelde me enigszins ongemakkelijk maar ik kon niets bedenken dat zinnig genoeg zou zijn om te zeggen. Uiteindelijk duwde hij zijn stoel voorzichtig naar achter en stond op.
‘Ik moet gaan. Beterschap! Ik spreek je snel, goed?’
’Prima!’ Antwoordde ik en wilde op al opstaan.
Hij gebaarde dat ik kon blijven zitten, liep naar me toe en drukte een korte kus op mijn haar. Ik prevelde hem een gedag, draaide me een kwartslag en keek hoe hij in de hal zijn jack aan trok en door de voordeur verdween. Niet veel later hoorde ik zijn scooter startten en wegrijden..

‘O Mitchel! Zullen we trouwen?’ Smeekte de geblondeerde vrouw die op haar knieën snikkend voor de man lag die zeker twintig jaar ouder was.
De tranen liepen over mijn wangen van het lachen. Er was tegenwoordig echt niets meer op de televisie! Misschien lag het ook het tijdstip waarop ik keek. Het was tenslotte net twaalf uur geweest en het enige wat ik tot nog toe was tegengekomen waren van de vreselijke belspelletjes en een aantal Amerikaanse soaps die niet eens in de buurt van de werkelijkheid kwamen. Mijn voet rustte op een krukje en ik had een kussen tegen mijn borst gedrukt. Onderuit gezakt met een zak chips naast me genoot ik van de mensen die in de series nog meer leed ondergingen in een dag dan ik in mijn hele leven tot nu toe en ik had al behoorlijk veel meegemaakt. Het scheelde niet veel of ik was weggezakt in een lichte slaap, waren het niet dat deurbel ging. Zuchtend hees ik me omhoog en hinkte naar de voordeur. Ik opende hem op een kiertje en keek er met een samengeknepen oog doorheen. Het was Helga. Ik opende de voordeur onmiddellijk verder open en glimlachte naar haar.
‘Dag Amber! Ik hoop dat ik niet ongelegen kom?’ Groette ze me beleefd.
‘Nee in tegendeel zelfs! Kom verder!’ Antwoordde ik en deed uitnodigend een stapje achteruit zodat ze langs me heen naar binnen kon stappen.
Dit deed ze ook en ze trok haar jas uit. Ik vroeg of ze iets te drinken wilde maar ze sloeg mijn aanbod af en ging aan tafel zitten. Ik zette de televisie uit en verstopte de zak chips achter een kussen waarna ik terug naar de bank hinkte en tegenover haar ging zitten.
‘Heb je een ongelukje gehad?’ Vroeg ze en doelde op mijn voet.
‘Ja, ik heb gestruikeld.’
‘Vandaar. Ik heb goed nieuws voor je en dat wilde ik je graag even persoonlijk komen brengen.’ Vervolgde ze.
‘O?’
‘Na enig speurwerk hebben we je vader kunnen achterhalen. Hij zit in Edenfort en huurt daar een flat. We hebben contact met hem opgenomen en hem verteld dat je aangifte hebt gedaan..’
’En?’ Vroeg ik zacht.
‘Eerst werd hij boos, heel boos. Je was altijd al moeilijk geweest maar sinds je moeder was omgekomen was je onhandelbaar en meer van dat soort onzin.. Ik heb hem vriendelijk doch gedwee gewezen op het feit dat liegen of ontkennen geen zin heeft aangezien bijvoorbeeld de wond op je rug en de bloedspetters in de keuken genoeg bewijsstukken zijn om hem aan te klagen en wie weet wat nog meer..’
Ik slikte.
‘Dat hielp en na enig aandringen heeft hij een verklaring afgelegd. Ook wilde hij weten hoe het met je was en eventueel je zien en met je praten. Ik heb gezegd dat ik dat helemaal aan jou overliet net zoals het behouden of intrekken van je aangifte..’
Ik knipperde de in mijn ogen gesprongen tranen uit mijn ogen. Ik had niet verwacht dat mijn vader zonder tegenstribbelen mee zou werken. Hij wilde me zien.. Hij wilde met me praten.. Ik wreef mijn lippen over elkaar, zwijgend staarde ik naar het tafelblad.
‘Je hoeft nu nog geen beslissing te nemen hoor, meid. Denk er maar rustig over na! Ik geef je het telefoonnummer van je vaders flat en de aangifte blijft voorlopig staan. Als je hem als nog wilt intrekken neem je gewoon contact met mij op, goed?’
Ik knikte traag. Ze schreef het nummer van mijn vader op en ik duwde het papiertje diep weg in mijn zak waarna ik afscheid van haar nam en de voordeur achter haar sloot.

De dagen die daarop volgde was ik enkel en alleen bezig met de vraag of en zo ja wanneer ik mijn vader moest bellen. Ik stond wel tien keer per uur met de telefoon en het nummer in mijn handen maar uiteindelijk legde ik ze toch weer weg. Elsa hield zich afzijdig. Af en toe zei ze wat maar meestal niets. Het enige wat ze deed was telkens weer bemoedigend glimlachen als of ze wilden zeggen dat zij achter al mijn keuzes stond. Op een Maandag toen Elsa op bezoek was bij een vriendin raapte ik al mijn moed bij elkaar, ging op de bank zitten en toetste het nummer van mijn vaders nieuwe flat in. Hij ging over. Even had ik de stille hoop dat hij na aantal maal overgaan niet meer op zou nemen maar toen hoorde ik zijn stem. Mijn adem stokte in mijn keel. Hij klonk even bars als altijd.
‘Ja?’ Blafte hij.
‘Met Amber.’ Fluisterde ik.
‘Amber? Je weet niet half hoe blij ik ben dat je belt!’ Riep hij opgelucht door de hoorn.
‘Fijn.’ Antwoordde ik slapjes.
‘We moeten een nieuwe start maken, meisje! Jij en ik!’
Hij klonk zo ontzettend enthousiast, ik kreeg bijna medelijden met hem. Ik slikte. Nee, ik moest sterk zijn nu! Hij had lang genoeg mijn leven bepaald!
‘Ten eerste ik moet helemaal niets, ten tweede weet je nog helemaal niet waarom ik bel en ten derde wil je niet zo schreeuwen? Het doet pijn aan mijn oren..’
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Ik gaf mezelf in gedachte een schouderklopje. Hij was onder de indruk..
‘Oké, sorry. Waarvoor bel je?’
‘Ik hoorde van de politie dat je met me wilt praten en daar ben ik bereid toe maar onder een voorwaarde.’ Antwoordde ik kalm en strikt.
‘En dat is?’
‘Ik wil dat je me met geen vinger aanraakt ook niet als het niet zo gaat als jij dat wilt en als je dat wel doet trek ik mijn aangifte onder geen enkele conditie meer in.’
Stilte.
‘Prima. Wil je dat ik naar jou toe kom of jij naar mij?’
’Ik kom wel naar jou toe.’
‘Wanneer?’
’Vanavond. Schrikt dat?’
‘Ja..’
Hij gaf zijn adres, we spraken een tijd af en hingen op. Ik bleef even beduusd met de telefoon in mijn hand staan. Ik was trots op mezelf en op wat ik gedaan had maar de zenuwen voor vanavond zaten me hoog. Toen Elsa thuis kwam vertelde ik het haar. Eerst reageerde ze ietwat weifelend maar uiteindelijk stemde ze ermee in en beloofde me te brengen. Zo vertrokken we die avond. Zwijgend zaten we naast elkaar. Elsa’s blik op de weg en de mijne op de omgeving. De auto’s raasde langs ons heen op de snelweg en ik mijn maag draaide zich bij elke gereden kilometer om. Ik wist dat ik dit moest doen maar alles in me zei van niet.
‘We zijn er.’ Zei Elsa ineens.
’Nu al?’
’Kijk maar!’
Ik volgde haar wijzende vinger naar het vale flatgebouw waar we voor stonden. Ik slikte.
‘Ik ben in de buurt hé? Als er iets niet gaat zoals jij het wilt meteen bellen dan sta ik voor je neus!’ Zei ze en kneep bemoedigend in mijn knie.
’Je bent een schat!’ Zei ik dankbaar en drukte een vluchtige zoen op haar wang.
Ik duwde het portier open en met enige moeite stapte ik de auto uit. Ik zwaaide Elsa en haar rode autootje uit. Ik hinkte over het trottoir naar de voordeur van de flat. Aan de rechterzijde hing een ijzeren plaat met naambordjes en achter iedere naam een bel. Trebel stond er ook bij. Ik haalde diep adem en keek nog eenmaal omhoog. Dit was het dus, mijn vaders nieuwe thuis. Ik vroeg me af of hij achteraf geen spijt had van zijn verhuizing. Eerlijk is eerlijk mama’s huis zag er van de buitenkant beter uit dan dit. Ik sloot even kort mijn ogen, sprak mezelf moet in en drukte op de deurbel. De intercom kraakte lichtjes, er sprong een rood lichtje aan en toen hoorde ik mijn vaders stem.
’Wie daar?’
’Amber.’
‘Amber! Kom verder!’
De intercom kraakte weer, het rode lichtje ging uit en er klonk een licht gepiep. De deur naar het trappenhuis sprong open. Aarzelend hinkte ik er naar toe, bad dat er een lift was en stapte over de drempel..

**Geplaatst**: 27-05-08 21:36

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-05-08 21:36

Oeeeh, spannend Haha!

**Geplaatst**: 27-05-08 21:42

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-05-08 21:42

Heel spannend, ik ben onwijs benieuwd wat er gaat gebeuren!

**Geplaatst**: 27-05-08 22:30

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-05-08 22:30

Aaaaah ik wil meerrr..

**Geplaatst**: 28-05-08 06:50

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-05-08 06:50

NU KOM IK TE LAAT OP SCHOOL Bloos!

Haha

Maar weer errrug leuk, ben benieuwd Haha!

**Geplaatst**: 28-05-08 07:38

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-05-08 07:38

Dankjewel Eef, door jou kom in nu ALWEER te laat op school Knipoog

Hahaha, ik ben SUPER benieuwd hoe het afloopt, dus laat me niet te lang wachten AUB Haha!

**Geplaatst**: 28-05-08 13:05

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-05-08 13:05

spannend zeg Bloos

willen snel weer een nieuw stuk Haha!

je had wel 1 foutje gemaakt in de tekst, namelijk:
‘Ja, ik heb gestruikeld.’ , moet natuurlijk 'ja, ik was gestruikeld'
verder weer ontzettend mooi geschreven Bloos

**Geplaatst**: 28-05-08 13:36

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-05-08 13:36

SUPER!

**Geplaatst**: 28-05-08 14:10

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-05-08 14:10

I love it!!
ga zo verder meis!!!!

**Geplaatst**: 28-05-08 14:41

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-05-08 14:41

Stipje heb net alles uitgelezen!
Super mooi!

Nomineer dit bericht ×