Bokt.nl

Citaat:

Sandra zou normaal gesproken van haar weekend genieten en leuke dingen gaan doen, maar wist nu niet zo goed wat ze moest. Ze kon hen wel uitnodigen om te gaan winkelen, maar ze durfde zich eigenlijk niet in het openbaar met deze mensen te vertonen. Oeh, dacht ze, dat was weer zo’n verkeerde gedachte. Ze moest zich daar niks van aantrekken en gewoon met deze mensen omgaan, ookal zagen ze er dan niet geweldig uit. Toch? Tóch? Sandra begon met haar voet te stampen. Dat was toch zo? He? He? Of was het gewoon onzin? Nou? Wat was het nou? He? He? Sandra werd boos. Ze wist niet op wie, ze wist niet op wat, maar ze was in ieder geval boos. Ze stormde de trap op en plofte neer op haar bed. Ze begon haar bed te stompen en haar agressie te uiten. Haar moeder was gelukkig niet thuis, anders had die waarschijnlijk wel gevraagd waar ze toch in vredesnaam mee bezig was. Sandra vroeg zich af wat ze dan gezegd zou hebben. Eigenlijk wist ze het niet. Ze had eigenlijk geen flauw idee waar ze mee bezig was.

Na een wat flauw weekend kwam ze weer op school. Haar vriendinnen leken al niet meer aan haar te denken en zij ging ook vrij automatisch bij Klara en Tanja staan. Ze hadden het over paardrijden. Hm, dacht Sandra, dat is eigenlijk een vrij normaal onderwerp. Het gesprek was ook niet heel saai, totdat ze precies gingen uitrekenen hoeveel geld je per les moest vragen op een manege, om geen winst, maar ook geen verlies te maken. Sandra zuchtte weer. Ze voelde zich hier toch echt niet thuis. Ze zou het heus wel wat tijd geven, maar... Er tikte iemand op haar schouder. Sandra draaide verschrikt om. ‘Chris!’ riep ze blij. Chris trok haar bij het groepje vandaan en nam haar apart. Hij zei: ‘Zo, je hebt nieuwe vrienden, zie ik.’ ‘Eh, ja.’ zei Sandra met een zucht. Chris keek haar aan en zei: ‘Ik eh, ik weet niet of ik dit moet of mag denken hoor, maar ik hoop dat je dit niet voor mij doet.’ Sandra keek hem nogal verbaasd aan. ‘Ik bedoel... nou ja, laat maar.’ zei Chris. Dat je dit niet voor mij doet? herhaalde Sandra verbaasd in haar hoofd. ‘Nee, leg eens uit!’ zei ze. ‘Nee, het was een vreemde gedachte. Nou ja, in ieder geval vind ik het wel goed dat je deze mensen nu ook eens wat liefde brengt.’ ‘Eigenlijk,’ zei Sandra, ‘geef ik niet zozeer deze mensen liefde, als dat ik mijn vriendinnen probeer te vertellen dat ze gemeen zijn.’ ‘Hoezo dat dan?’ vroeg Chris. ‘Ach,’ zei Sandra, ‘dat is allemaal zo’n lang verhaal om uit te leggen.’ ‘Nee,’ zei Chris, ‘ik denk eigenlijk dat ik wel begrijp wat je bedoelt, maar als je hen iets probeert te vertellen, moet je dan niet met ze praten?’ Hoe kon hij nou weten wat ze bedoelde? ‘Volgens mij weet jij helemaal niet wat ik bedoel! Hoe kan jij dat nou weten?’ gilde ze. ‘Misschien weet ik het dan ook wel niet. Maar in ieder geval zie ik niet in hoe je hen iets kunt vertellen, zonder tegen ze te praten.’ Sandra moest toegeven dat hij daarin wel gelijk had. ‘Nou,’ zei Chris, ‘veel plezier nog met je ideen, he!’ Sandra zuchtte. Aan haar ideeen had ze nog niet echt plezier beleefd, helaas. Een goed mens zijn of worden was blijkbaar niet gemakkelijk. Ze liep weer terug naar Klara en Tanja, die de prijs inmiddels berekend hadden. ‘En wat heb je dit weekend gedaan?’ vroegen ze. ‘Eh, niet zoveel.’ antwoordde Sandra een beetje afwezig. Chris had gelijk. Dit had geen zin. Misschien dat zij zo wel verbeterde, maar ze wilde eigenlijk ook aan hun laten zien hoe ze veranderd was, zodat ze ook zouden veranderen. Ze moest de doos eigenlijk gewoon kapot maken! Met deze nieuwe missie liep ze naar haar vriendinnen toe, toen net de bel ging. Dan maar wachten tot de pauze, dacht ze.

Citaat:

In de pauze ging Sandra zoals ‘vroeger’ bij haar vriendinnen zitten. Ze keken een beetje verbaasd maar gingen verder met haar om alsof er niets gebeurd was. Ze praatten wel expres over het afgelopen weekend, waar Sandra natuurlijk niks vanaf wist, maar daar probeerde ze zich niks van aan te trekken. Sandra liet haar vriendinnen hun gang gaan en dacht na over wat ze nu tegen hen moest zeggen. Hoe kon ze hen nu duidelijk maken dat wat ze deden verkeerd was? Of eigenlijk, hoe kon ze hen laten stoppen zich ‘verkeerd’ te gedragen? Eigenlijk wisten ze namelijk heus wel dat het niet goed was om te roddelen of het belangrijker te vinden hoe je haar zat dan of de mensen in Afrika wel genoeg te eten hebben. Sandra bedacht dat ze niks hoefde te zeggen, totdat haar vriendinnen vroegen of Sandra met hun mee wilde doen in hun verkeerde gedrag. Ja, dacht ze, ik kan hier gewoon zitten en als ik niks fout doe, dan ben ik ook niet fout. Dan zijn zij alleen fout. Even ging de gedachte, ‘maar als je niks doet, terwijl je ziet dat iemand vermoord wordt, ben je ook schuldig, dus dan ben ik dat nu eigenlijk ook,’ door haar hoofd, maar die werd snel verdrongen. Tenslotte ging het hier niet om leven of dood, maar gewoon om hoe sociaal Sandra wel of niet was. In stilte wachtend op een aanleiding om haar vriendinnen te vertellen dat ze moesten veranderen, drong het tot Sandra door dat ze eigenlijk helemaal niet tegen haar vriendinnen wilde gaan zeuren. Maar ze wist dat ze geen keus had. Ze moest dit namelijk doen. Nou ja, dacht Sandra, ik hóef dit eigenlijk niet te doen. Ik kan het ook niet doen. Dat is waarschijnlijk wel de makkelijkste manier. Sandra begon aan het idee om haar oude levenstijl weer op te pakken te wennen, toen één van de meiden over Tanja begon. ‘Moet je kijken wat Tanja nou weer aanheeft!’ zei Erica. ‘Ja,’ zei Amy, ‘ik vraag me af waar ze dat vandaan heeft! De Zeeman misschien?’ De meisjes lachten. Sandra lachte niet. Ze vond Tanja dan wel irritant, maar ze was toch ook een mens? Ze hoefden haar toch niet uit te gaan lachen? Er verscheen een lach op Sandra’s gezicht. Gelukkig, dacht ze, ik ben toch nog van mijn idealen overtuigd. Floor stootte Sandra aan. ‘Waarom staar jij zo gemeen lachend in de verte?’ vroeg ze. Op eens kreeg Sandra een idee. ‘Omdat ik een geheimpje heb!’ zei ze ontdeugend lachend. Onmiddelijk waren er 8 paar ogen op haar gericht. ‘Vertel, vertel!’ riep iedereen. ‘Nee,’ zei Sandra, blij dat haar plan werkte, ‘dan is het geen geheimpje meer.’ De bel ging en iedereen pakte zijn spullen en vertrok. Sandra liep denkend naar boven. Ha, dacht ze, ik heb hun zwakke plek gevonden. Ik wist dat dit zou werken. Deze mensen willen namelijk altijd geheimen weten of hebben, want geheimen, of ze nou waar zijn of niet, zijn dingen waar je over kunt roddelen.

Citaat:

Na school liep Floor naar haar toe. “Wat is je geheimpje nou?” vroeg ze. Sandra dacht even na. Ze had haar plan nog niet zo heel goed doordacht en wist niet wat ze nu moest antwoorden. In grote lijnen was het plan om iemand over de doos te vertellen, maar niet direct. Niet zodat diegene meteen door zou hebben dat zij zich in de doos bevond. Maar hoe dan? “Nou?” vroeg Floor nog eens. “Nou,” zei Sandra die inmiddels had besloten dat ze het maar gewoon ging proberen, “ik heb een poosje geleden een doos gevonden.” Floor keek haar vragend aan. “Dus?” vroeg ze. “Nou,” aarzelde Sandra, “ik was nogal verbaasd over de inhoud.” Floors vragende blik verdween niet. “Wat zat er in, dan?” “Dat is dus het geheim!” zei Sandra snel, niet wetend hoe ze verder moest. Floor keek teleurgesteld. “Sandra, je doet echt vreemd. Wanneer ga je nou eens uitleggen wat er aan de hand is? Dat gezeur met die domme kinderen waar je bij gaat zitten, en dan zit je weer bij ons en dan heb je weer een geheimpje. Het wordt echt tijd dat je het allemaal uit gaat leggen!” “Tjonge.” zei Sandra alleen maar. Ze was verbaasd. Moest ze het dan maar allemaal uitleggen? Moest ze de gedachten die steeds maar door haar hoofd gingen en die er niet meer uitgingen er dan eindelijk maar eens uitgooien? Sandra besefte hoe graag ze dat wilde. Ze wilde haar vriendinnen gewoon recht in hun gezicht het hele verhaal van de doos vertellen, maar als ze niet kalmeerde en het op een begrijpelijke manier zou vertellen, zouden ze misschien wel nooit meer tegen haar praten. En dan kon ze haar boodschap al helemaal niet overbrengen. Ze zuchtte. Maar zouden ze het wel begrijpen? Als je in de doos zat, zag je dan wel dat er een wereld buiten de doos was? Sandra wist dat ze het moest proberen. Maar was dit wel het juiste moment? Floor keek haar nog steeds zo vragend aan. Sandra zuchtte en dacht, goed, ik probeer het wel. Ze keek even naar haar schoenen toen naar de lucht en toen keek ze Floor recht aan. “Oke,” zei ze, “de doos is gevuld met mensen. Het is dus ook geen echte doos. Het is...” Sandra stopte even. Dat was een helemaal verkeerd begin. Ze zuchtte opnieuw. Floor keek nog verbaasder. “Sandra! Waar heb je het over? Een doos met mensen? Die niet echt bestaat? Ben jij wel helemaal lekker?” “Ja, sorry,” zei Sandra, “verkeerd begin. Kom je anders mee naar mijn huis? Dan hebben we het er daar wel over. Het is moeilijk om het uit te leggen.” Floor aarzelde even. Ze leek zich serieus af te vragen of Sandra misschien gek was geworden. “Nou, wil je het geheim nog weten?” zei Sandra lachend. Floor lachte en de meisjes fietsen samen weg. Sandra vroeg zich af hoe ze dit ooit begrijpelijk uit kon leggen.