Ben erg benieuwd wat jullie er dit keer weer van vinden
en natuutlijk mogen jullie weer tips en commentaar geven
Ik heb een keer geprobeert om wat minder spannend te eindigen, alleen ik weet niet of jullie dat met me eens zijn
“Ja, vertel ik ben de hele tijd al benieuwd,” eigenlijk ben ik wel een beetje verrast dat ze er zelf over begon, maar ik was toch super nieuwsgierig geworden. “Ik heb jou verteld dat mijn zus een vriend had, zover ik het weet heeft ze die nog steeds. Als ik hem nou herken kunnen we via hem met haar communiseren en misschien wil hij ook wel helpen. Alleen er is wel een ding.” “Wat is dat?” Dring ik een beetje aan en ze gaat verder: “Ik heb hem nog maar een keer eerder gezien en voor de rest op foto’s, dus ik weet niet zeker of ik hem herken.” Even denk ik na en kijk haar bedachtzaam aan en dan zeg ik: “Ik weet zeker dat je hem herkent en het lijkt me een fantastisch idee,” ik kijk opzij naar Claudia ik zie dat ze twijfelt en bang is, bang voor wat er komen gaat. Zelf heb ik dat stiekem ook wel, maar ik wil me er niet aan toegeven en wil Claudia eigenlijk ook wel een beetje opvrolijken, dus zeg ik: “Het komt allemaal wel goed, hier blijven zitten helpt in ieder geval niets. We moeten alles goed gaan inplannen en zorgen dat alles goed gaat, zonder dat Ramon en David ook maar iets door hebben.
Samen hebben we alles die dag door genomen en zijn na een hele lange tijd gaan slapen, we moesten goed uitgerust zijn voor de volgende dag. Die ochtend worden we wakker van Ramon die ons eten komt brengen, en samen eten we alles gulzig op.
“Vanavond moet het dan allemaal gebeuren,” zeg ik. “Ja, zonder fouten,” kijkt een beetje onzeker, dus zeg ik gauw: “Maar samen gaat het ons lukken, samen kunnen wel alles aan als we maar bij elkaar blijven. Het enige dat vanavond heel belangrijk is dat je kijkt of jij je zus weer ziet, zie je haar dan moet je zoeken naar haar vriend. Als je die dan weer hebt gevonden, moet je het even aan mij doorgeven zodat ik de volgende keer ook weet wie ik in de gaten moet houden,” ik kijk haar bemoedigend aan. “En als het lukt moet ik proberen aan de vriend van mijn zus duidelijk maken dat ik het zusje ben en dat ze dan het volgende feest er weer moeten zijn om ons te helpen,” ze kijkt me met een glimlach aan en even, heel even is die angst uit haar ogen. “Je moet een ding niet vergeten en dat is dat je niet te lang met hem praat, dus je moet alles kort uitleggen. Gaat dat je lukken denk je?” Ik kijk haar vragend aan en Claudia knikt me vastberaden toe. “Ik weet zeker dat het je gaat lukken,” dan sla ik mijn armen om haar heen en we kijken elkaar gelukkig aan en dan zegt Claudia: “Het is maar goed dat we samen zijn alleen zouden we hier nooit uit komen.”
Dan horen we ineens gerommel en meteen weet ik dat het David is, de deur klapt op en ja hoor het is David. Hij stapt met grote passen naar binnen, in zijn handen heeft hij een stapeltje kleren. Dan zegt David: “Dit gaan jullie vanavond aantrekken,” en hij klapt de kleren open en houd een setje vast. Het zijn kerstkleren dat is meteen duidelijk, het is een rokje met een witte pluizige rand boven en onder, ook houd hij een topje vast ook deze heeft op sommige plekken witte pluizige randen. Vroeger had ik alleen maar gedroomd om zulke kleren aan te hebben met kerst, maar nu, nu hoeft het van mij niet zo nodig. “Ja, meiden het is kerst vandaag, daarom moeten jullie je ook in de kerstsfeer gekleed zijn.” Hij kijkt ons vrolijk aan en zegt: “En om het echt helemaal in de kerstsfeer te krijgen, hebben jullie deze kerstmutsen op,” hij houd twee kerstmutsen omhoog en gaat dan verder: “Ook krijgen jullie deze leuke kerstlaarzen aan.” Ik kan mijn ogen haast niet geloven, het zijn rode laarzen met een enorme pluizige witte rand aan de bovenkant. Ook al heb ik geen zin om ze hiervoor aan te trekken, vind ik ze stiekem toch wel gaaf. Thuis had ik deze spullen ook willen kopen, maar zover was het niet gekomen. Even schieten er weer herinneringen naar boven van mijn moeder en vader, gelijk verdruk ik deze gedachten weer, want dan moet ik huilen en huilen heeft geen zin. “Zo zorg dat jullie dit vanavond aan hebben, zorg ervoor dat ik jullie er niet aan hoef te herinneren straks,” nu kijk hij boos en ik kijk een beetje naar de punten van de cowboy laarzen, de laarzen die ik van mijn eigen geld had gekocht voor de vakantie, omdat ik ze zo graag wou hebben maar mijn moeder ze niet wou betalen. Dan draait David zich om en stampt onze kamer weer uit. Claudia en ik kijken elkaar aan, ik zie aan Claudia dat ze de kleren ook super tof vind, maar het voor andere mensen niet wil aantrekken. Ik haal mijn schouders op en zeg: “Zullen we het dan maar aantrekken.” Ze knikt wel maar niet van harte dat is overduidelijk, dan zegt ze: “Ik ben zo zenuwachtig voor vanavond, wat nou als er iets mis gaat.” “Denk er maar zo min mogelijk over na, anders word het alleen maar erger, laten we ons gauw omkleden hebben we even wat afleiding,” ik glimlach even en denk bij mezelf, eigenlijk doe ik het best goed zo, want zelf heb ik het ook niet erg makkelijk. Soms erger ik me er wel eens aan dat Claudia mij nooit troost als ik haar nodig heb, wat dat betreft verschillen we wel van elkaar. Maar ik heb het ook een stuk minder nodig dan Claudia, bedenk ik me ineens. Ik word uit mijn gedachte opgeschrikt door Claudia die zegt: “Kom omkleden, of blijf je daar de hele dag zo staan?” Ze heeft al een setje in haar handen en is begonnen met omkleden. Gauw pak ik ook een setje en kleed me ook om.
Daar staan we dan helemaal in de kerstsfeer, we kijken elkaar goedkeurend aan. Het zijn wel vrij korte kleren maar dit keer niet zo kort als de andere kleren, eigenlijk moesten we het maar gewoon mooi vinden, want veel keuze hadden we niet. Ik draai een keertje sierlijk in het rond, heerlijk om weer eens niet in te kleine kleren rond te lopen. Die middag gaat alles goed we kletsen gezellig en genieten van onze kleren, Claudia is zo bezig dat ze vanavond even vergeet en samen maken we er een gezellig dagje van.
Onze gezellige middag word verstoord door de jongens, die ons op komen halen voor vanavond, want we moeten ons gaan opmaken. We worden door de jongens uit onze kamer gesleurd en bij Berber naar binnen gelaten. Het viel me er erg op dat de jongens geen woord hebben gezegd, maar daar maakte ik me even niet zo druk over, want toen ik de kamer in kwam, lag Berber onbewegelijk op de grond. Ik schrik me kapot en ren naar der toe, Claudia volgt mijn voorbeeld en achter ons horen we doe jongens weglopen. “Berber is alles goed met je? Zeg wat!” Zeg ik tegen Berber maar ik krijg geen reactie, ik raak een beetje in paniek. Ze moet wat ze, ze moet reageren schiet er door mijn hoofd. Snel kijk ik opzij naar Claudia, die met een geschrokken gezicht naar Berber zit te staren. “Weet jij wat we moeten doen?” Ze heeft me toevallig verteld dat ze later misschien dokter wou worden, dus misschien had ze een idee. Maar ik kreeg geen reactie van Claudia, het enige wat ze doet is met een geschrokken gezicht naar Berber staren. Zou ze in een shock zijn schiet er door mijn hoofd heen, ik geef Claudia een duw en hoop zo haar aandacht te krijgen. Gelukkig reageert ze en ze kijkt me een beetje verward aan en ik herhaal nogmaals wat ik daarnet zijn: “Weet jij dat we moeten doen?” Even zie ik haar vlug nadenken, dan kijkt ze zoekend om haar heen, tot haar ogen blijven hangen op de kraan. Ze loopt er naar toe en pakt een emmer die ze op de grond ziet staan. Snel vult ze de emmer en komt terug lopen en ik zeg: “Maar we kunnen toch niet zomaar een emmer water over haar hoofd heen gooien zeg ik met een bibberstem. “Natuurlijk kunnen we dat,” maar als ze mijn gezicht ziet, zegt ze geruststellend: “Rustig maar, dat was ik niet van plan.” “Maar wat ga je dan doen?” Als jij haar probeert wakker te maken zorg ik hier wel voor goed. Ik knik en kijk een beetje bedenkelijk naar Claudia, dit was de eerste keer dat zij mij geruststelde en ik niet haar. Het gaf me een goed gevoel, een gevoel dat we samen echt alles aan konden en we altijd voor elkaar klaar zouden staan. Claudia kijkt om en zegt: “Probeer je nog wat?” Snel draai ik me om en richt al mijn aandacht op Berber die nog steeds onbewogen op de grond ligt. Ik schut haar wat heen en weer en praat tegen haar. Dan komt Claudia weer aanlopen met een washandje, ze doopt het washandje in het water en legt het op het hoofd van Berber. Plots valt het me op dat er bij Berber rode vlekken beginnen te vormen in haar truitje. Ik doe ietsjes haar truitje omhoog en zie dat haar hele buik open ligt. Ik begin keihard te gillen: “Neeeeeeeee!”
Kus Nujaro