Mijn moeder sloeg het boek open en liet mij een pagina zien. "Kijk lieverd, dit is de join-up! Het helpt om een fantastische band met het paard op te bouwen!"
Ik knikte opgewonden en las de pagina snel door. "Mam, dat kun je ook bij je nieuwe paard doen! Staan er ook dingen in om een paard te helpen met een probleem? Misschien kun je dan ook kijken waarom de oren zo gevoelig zijn!"
Mijn moeder klapte het boek dicht. "Dat kan! Maar ik ga nu eerst iets proberen met mijn nieuwe paardje. Hartstikke bedankt, schat, echt superlief van je!" Mijn moeder gaf mijn vader een zoen en liep snel met het paard naar de longeerbak toe.
Wij bleven staan kijken bij de bakrand en zagen hoe mijn moeder bezig was. Ik herkende het goed. Zo ging het ook met Fox en mij! Het gaf zo'n goed gevoel toen ik dat deed.
Mijn moeder draaide zich om en het paard liep langzaam naar haar toe. Ik kon zien dat mijn moeder het toch nog een beetje eng vond, maar dat verdween al snel toen ze een warme bries in haar nek voelde.
Later ging mijn vader weer door met zijn werk in de stallen, en Jason ging Danger opzadelen om te trainen voor de wedstrijd.
Ik liep de longeerbak in. Ik zag mijn moeder iets doen op het paard zijn nek. Ze maakte rondjes met haar vingers, en schoof steeds een stukje op om daar nog een rondje te maken.
Ze keek nie op, zo geconcentreerd was ze bezig. Ik keek toe en zag dat het paard zich helemaal begon te ontspannen. "Mam?" vroeg ik zachtjes om haar niet te laten schrikken.
Mijn moeder keek op. "Wat is er, lieverd?"
"Wat ben je nu eigenlijk aan het doen?"
"Dit heet T-touch, dit helpt ook om de band tussen mens en paard sterker te maken en je helpt het paard ontspannen. Voor je zelf kan het ook best ontspannend zijn, trouwens." Ze gaf me een knipoog en richtte zich weer op haar werk.
Ik keek toe en kreeg kriebels. Misschien kon ik dit ook wel met Fox proberen. Ik besloot Fox op te halen en samen met mijn moeder aan het werk te gaan. Ze had gelijk, het werkt inderdaad onspannend.
"Mam? Denk je dat ik vandaag zou kunnen proberen om te rijden?"
Ze keek bedenkelijk. "Het zou kunnen, wil je het proberen?" vroeg ze met een glimlach.
Ik knikte blij. "Ja! Mag het nu? Dan kan ik misschien gelijk ook wel even een laag hindernisje springen!"
Mijn moeder knikte en ik liet Fox maar staan. Hij was zo ontspannen en stond daar lekker met zijn ogen dicht. Ik haalde het zadel en hoofdstel, legde het bij de bak neer en ging snel naar binnen om me om te kleden. Toen ik terug kwam stond Fox tot mijn grote verbazing nog steeds lekker in de longeerbak. Ik legde voorzichtig het zadel op zijn rug en singelde zachtjes aan. Als ik er straks op zat singelde ik nog wel even extra aan. Hoofdstel in en opstappen maar! Ik had het hek van longeerbak opengelaten en het lukte me om het hek van de buitenbak open te doen, terwijl ik op Fox zat. Eerst maar even goed instappen, om weer te wennen aan het paardrijden, en daarna draven en galopperen. Het springen kwam dan aan het eind wel. Het deed gelukkig geen pijn aan mijn been, en ik begon na zes rondjes stappen maar aan te draven. Fox was goed wakker geworden en ik hoefde hem niet eens zelf aan de teugel te krijgen, want dat deed hij zelf al.
In galop dan maar, het ging allemaal heel goed. Er stond een hindernis in het midden van de bak, want Jason was net klaar met springen. Ik ging ervoor staan en dacht weer aan die ene keer dat ik met Fox voor de eerste keer had gesprongen. Fox sprong zo goed, en zo lekker.
Ik galoppeerde met Fox op de hindernis af en voor we het wisten stonden we aan de andere kant! Ik had een brede lach op mijn gezicht gekregen, toen ik zag dat Jason klappend aan de bakrand stond.
Ik sprong er nog een keer over, en nog een keer, en bij alle keren ging het super!
"Rochelle, zal ik anders een parcours voor je bouwen?" riep Jason naar mij.
Ik knikte opgewonden. "Ja! Eens kijken hoe Fox dat doet!" Ik ging de bak uit en naar de stal. Ik stapte af en gaf Fox een snoepje ter beloning. Fox schrokte het snel op en snuffelde daarna aan mijn zakken voor nog meer snoepjes. "Sorry jongen, meer heb ik niet!" lachte ik. Ik bleef nog even een tijdje met Fox over het erf lopen, maar niet in de buurt van de buitenbak. Het parcours was namelijk een verrassing. Ik hoorde Jason fluiten en dat was het teken dat ik kon komen.
"Wow! Wat een parcours, Jason!" Ik keek naar heel groot parcours met enorme hindernissen, nog veel hoger dan die van net. Ik kreeg kriebels in mijn buik, ik vond het een beetje eng.
"Ik heb je net zien springen en Fox sprong minstens een halve meter hoger dan die hindernis!" Jason kwam naar me toe lopen en gaf me een zoen. "Dit moet je lukken, lieverd."
Ik knikte en zei tegen Fox, net als die eerste keer: "Het gaat ons lukken, Fox."