Bokt.nl

Citaat:

Op weg naar school dacht Sandra haar gedachten nog eens over en dacht na over wat ze nou echt kon doen. Eigenlijk was het vrij simpel. Ze moest gewoon niet meer mee doen met wat iedereen deed. Dat betekende waarschijnlijk niet meer in de doos horen, maar dat moest dan maar. Dan ging ze toch bij de stomme mensen zitten? Misschien ging ze ooit de lol van schaken nog wel in zien. Helemaal van haar ideeen overtuigd kwam ze op school aan. Ze wist dat het moeilijk ging worden, maar ze wilde er helemaal voor gaan. Ze zette haar fiets neer, stopte haar spullen in haar kluisje en ging haar vriendinnen zoeken. Al snel kwam Floor naar haar toe. ‘Hoi Sandra,’ zei ze, ‘heb je zin om van het weekend af te spreken? Kunnen we lekker roddelen!’ Sandra had het gevoel dat haar gedachten gelezen waren, en dat Floor dit expres vroeg, zodat zij haar nieuwe principes kon tonen. Ze haalde diep adem en zei: ‘Langskomen lijkt me heel leuk. Maar ik heb geen zin om te gaan roddelen. Dat is namelijk helemaal niet aardig tegen over degene over wie je roddelt.’ Floor keek nogal verbaasd. ‘O,’ zei ze. ‘Ehm, weet je? Laat anders maar. We hebben eigenlijk best veel huiswerk.’ ‘Oke.’ zei Sandra. ‘Misschien een andere keer.’ ‘Eh, misschien.’ zei Floor, en draaide zich om en liep weg. ‘Is die naar de kerk geweest ofzo?’ mompelde ze. Sandra voelde zich goed. Ze had haar vriendin teleurgesteld, maar ze had zich eindelijk zo gedragen als ze zolang gewild had. Ze was trots en gelukkig. Na een paar minuten denkend te zijn blijven staan, liep ze naar het groepje mensen waar Floor zich inmiddels bijgevoegd had. Toen ze aangelopen kwam stopte iedereen meteen met praten. ‘Wat is er?’ vroeg ze, wetend dat ze het over haar hadden gehad. ‘Niks, hoor.’ zei iedereen onschuldig. ‘Oke.’ zei Sandra. Het was even stil. ‘Iemand nog iets leuks te vertellen?’ vroeg Sandra. Iedereen schudde zijn hoofd of mompelde zachtjes ‘nee’. Weer was het even stil. Toen ging de bel. De meisjes vertrokken fluisterend naar hun klaslokaal, en Sandra hoorde hen een paar keer haar naam zeggen. Sandra herinnerde zich hoe blij ze was toen ze weer terug in de doos was, en was verbaasd nu zo gelukkig op de muur te zitten. Hoewel ze nu nog kon besluiten terug te gaan, was haar beslissing eigenlijk al genomen.

Citaat:

Normaal gesproken was aardrijkskunde altijd heel gezellig. Men. Van Brussel had totaal geen overwicht over de klas, dus dat betekende meestel een uurtje lekker relaxen en kletsen. Aangezien ze naast Manon, een best wel goede vriendin van haar, zat, had ze daar meestal uitgebreide gesprekken mee. Manon was een aardig meisje, maar wilde wel heel graag in de doos horen. Vandaar dat ze vandaag ook amper reageerde als Sandra wat tegen haar zei. Sandra besloot daarom maar op te letten, en begreep zowaar waar de leraar het over had. Na een kwartier was hij uitgepraat en moesten ze in groepjes een opdracht gaan doen. Manon vormde onmiddelijk een groepje met Erica en Floor, en toen Sandra naar Marijke liep besloot die net samen te werken met twee andere meiden. Sandra was best teleurgesteld, maar probeerde dat niet te laten merken. Ze keek rond in de klas en zag twee meisjes die zij altijd ‘stuud’ betiteld had samen over een boek gebogen zitten. Sandra moest toegeven dat ze eigenlijk niet eens wist hoe ze heetten. Moest ze daar dan maar mee samen gaan werken? Moest dat echt? Wilde ze dit echt? Samenwerken met die twee meisjes betekende op het randje van de muur gaan zitten. ‘Nou, Sandra, ga je ook nog aan het werk?’ vroeg men. Van Brussel. ‘Eh ja, zo.’ antwoordde ze. Men. Van Brussel bromde wat als antwoord. Sandra realiseerde zich dat ze eigenlijk wel met deze meisjes samen móest werken, en liep naar hen toe. ‘Hoi.’ zei ze. Verbaasd keken de twee op. ‘Hoi Sandra!’ zei de één, ‘Wil je het huiswerk overschrijven?’ Sandra dacht even dat ze het sarcastisch bedoelde, maar zag toen aan haar gezicht dat ze het echt meende. ‘Nee, joh!’ zei ze. ‘Ik vroeg me af of ik misschien met jullie mocht samenwerken.’ Sandra was verbaasd een enorme lach op hun gezichten te zien verschijnen. ‘Meen je dat echt?’ vroeg het tweede meisje. ‘Ja, als het mag, heel graag.’ De meisjes zagen er plots heel gelukkig uit en schoven meteen een stoel aan. ‘Oke, wat moeten we doen?’ vroeg Sandra. Terwijl de meisjes de opdracht aan haar uitlegden, keken Sandra’s vriendinnen naar haar. Er werden briefjes over en weer geschreven over haar, maar Sandra had het niet door. Ze probeerde naar de meisjes te luisteren en vond het eerst best interessant. Maar na tien minuten begon ze het moeilijker te vinden zich te concentreren en na een kwartier was ze het zo zat dat ze achterover ging zitten. ‘Wat is er?’ vroeg één van de meisjes. ‘Ik heb geen zin meer. Kunnen we het niet een andere keer doen?’ ‘Nee, we moeten het wel nu afmaken, hoor. Want ik heb vandaag pianoles en vanavond is er ook nog een schaakcompetitie.’ Daar is het schaken weer, hoor, dacht Sandra. ‘Nou, dan doen we het toch morgen.’ zei ze. ‘Nee, daar houd ik niet van.’ antwoordde het meisje. ‘Ik maak mijn huiswerk altijd op de dag dat ik het opkrijg.’ Sandra zuchtte en keek het meisje aan alsof ze gek was. Het andere meisje probeerde het ene meisje nog te overtuigen dat het wel een dagje kon wachten, maar het eerste meisje wilde het echt niet. ‘Straks wil ze niet meer bij ons zitten!’ hoorde ze het tweede meisje tegen het eerste fluisteren. Dat vond Sandra wel interessant: de mensen die zij altijd als minder had beschouwd beschouwden haar ook als meer. ‘Laat maar dan,’ zei Sandra, ‘we maken het wel af.’ Ze wilde niet dat de twee meisjes door haar ruzie zouden krijgen. Na de rest van de opdracht afgemaakt te hebben ging de bel. Hehe, dacht Sandra, verlost van deze mensen. Maar was ze eigenlijk wel van ze verlost? Haar vriendinnen hadden duidelijk te kennen gegeven dat ze het niet eens waren met wat ze gedaan had. Dat sloeg trouwens eigenlijk nergens op, het enige wat ze gedaan had was zeggen dat ze niet meer wilde roddelen. Nou en, dat was toch haar keuze? Maar goed. Haar vriendinnen dachten daar blijkbaar anders over. Eigenlijk was dat ook precies wat de bedoeling was. Dus eigenlijk maakte het niet uit. Sandra had zich eigenlijk ookal voorgesteld dat ze haar lunch samen met de ‘stomme mensen’ op zou eten, dus wat zeurde ze dan?
Opeens merkte Sandra op dat al haar klasgenoten het lokaal al verlaten hadden en pakte snel haar spullen en stond op. ‘Is er iets mis, Sandra?’ vroeg men. Van Brussel. ‘Ehm, nee hoor.’ zei Sandra, en verliet het lokaal. Men. Van Brussel keek haar denkend na.

Citaat:

Terwijl Sandra de trap afliep probeerde ze te genieten van haar momenten alleen. Ze bereidde zich voor op saaie gesprekken en wilde haar best gaan doen om aardig te doen en te lachen om de totaal niet grappige grapjes. Ze had er eigenlijk geen zin in, maar ze had het aan zich zelf beloofd. Sandra zuchtte en liep toen naar de meisjes toe waar ze ook de aardrijkskundeopdracht mee had gemaakt. Ze zaten samen met nog een paar anderen over een boek gebogen. Wiskunde waarschijnlijk, dacht Sandra zuchtend.
‘Hoi.’ zei ze. Een meisje keek op. Het was het meisje dat zo nodig de opdracht die dag af had willen maken. ‘Hoi Sandra.’ zei ze. Bij het horen van de naam Sandra keek iedereen onmidellijk op. ‘Wat is er?’ vroeg ze. ‘Ehm,’ stamelde Sandra, ‘ik wilde graag hier eten.’ Het meisje kreeg weer een glimlach. Ben ik dan zo belangrijk? dacht Sandra. ‘Gezellig!’ gilde het meisje, waarna een vrij irritante lach volgde. ‘Oke, dit is Klara,’ zei ze terwijl ze naar het andere meisje van aardrijkskunde wees, ‘maar dat wist je natuurlijk al. En dit zijn Saartje, Irene en Tanja.’ Bij de naam Tanja schrok Sandra. Snel keek ze naar het meisje wat inderdaad ook het meisje uit haar droom was. ‘Jou ken ik...’ stamelde ze. ‘Jij zat in mijn ...’ Het meisje knikte beamend. Sandra schrok nog meer. Hoe kon het meisje nou weten dat ze in haar droom had gezeten? Waren deze mensen nu écht gek? ‘Ja, ik heb inderdaad vroeger bij jou op zwemles gezeten.’ O, dacht Sandra. Dus ze zijn toch normaal. Nou ja, behalve dan dat ze zich nog herinneren bij wie ze heel lang geleden op zwemles hebben gezeten. ‘Ik had al gehoopt dat je op mijn aanbod in zou gaan.’ zei het meisje toen. ‘Wat?’ vroeg Sandra zich herinnerend dat dit precies hetzelfde was als wat het meisje in haar droom gezegd had. ‘Wát zei je?’ Het meisje keek haar vragend aan. ‘Ik had al gehoopt dat je op mijn aanbod in zou gaan?’ ‘Maar, maar... hoe kan dat?’ stamelde Sandra. ‘Hoe weet zij dat...’ mompelde ze. ‘Wat is er?’ vroeg Tanja. ‘Ik had gewoon gehoopt dat je nog bij ons wilde komen zitten. Je weet wel, dat had ik je gevraagd, nadat Chris het uit had gemaakt.’ Chris, dacht Sandra. Wat zou ik graag bij Chris gaan zitten. Maar die wil me niet, dacht ze verdrietig.
In ieder geval wist ze nu eindelijk waar ze het meisje van kende.
Sandra ging op het bankje zitten. Alle vijf de meisjes keken naar haar. Toen Sandra dat na een minuut door had vroeg ze wat er was. ‘Ga je niet vertellen waarom je hier zit?’ vroeg Saartje toen. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg Sandra. ‘Nou, we kunnen toch niet gewoon doorgaan met praten over wiskunde...’ Ha, ik heb gelijk, dacht Sandra. ‘... terwijl er iemand zoals jij bij ons komt zitten.’ Iemand zoals jij. Sandra vond het bijzonder interessant hoe de mensen van de ‘lagere klassen’ zichzelf ook als minder goede mensen beschouwden. ‘Hoezo iemand zoals ik?’ vroeg ze toen. ‘We zijn toch allemaal gelijk?’ De meisjes keken eerst haar aan, keken toen naar elkaar, en lachten toen weer hun irritante lachjes. ‘Nee,’ zei Sandra een beetje boos. ‘Ik meen het.’ De meisjes werden stil alsof Sandra hun lerares was en ze naar haar moesten luisteren. ‘Ik meen het echt.’ zei ze liever. ‘Ik wil gewoon normaal met jullie omgaan en jullie vriendin zijn. Ga dus gewoon door met wat je altijd doet en laat mij er even inkomen.’ De meisjes keken elkaar weer verbaasd aan. ‘Dus we moeten gewoon over wiskunde praten?’ vroeg Klara toen. ‘Jullie moeten niks. Maar als jullie dat willen, dan ja.’ De meisjes aarzelden even en begonnen toen inderdaad weer over wiskunde te praten. Sandra zuchtte. Deze mensen waren bijna net zo irritant als haar oude vrienden. Had ze wel de juiste beslissing gemaakt?

Citaat:

Om 5 uur ’s avonds werd Sandra gebeld. ‘Hoi!’ zei Klara. ‘Ik wilde vragen of je misschien mee wilde naar de schaakwedstrijd vanavond. We wilden namelijk nogmaals benadrukken hoe welkom je in ons groepje bent!’ Sandra’s eerste reactie was, nee absoluut niet. Vervolgens dacht ze na over een smoesje. Uiteindelijk zei ze: ‘Ja, is goed. Komen jullie me dan ophalen?’ Klara liet weer een vreemd geluid horen waarvan Sandra dacht dat het een lach moest voorstellen. ‘Ehm ja, oke, tot vanavond dan maar he!’ zei Sandra, en hing op. Bah, bah, bah, dacht ze. Nu moest ze naar een schaakwedstrijd. Waar was ze in vredesnaam mee bezig? Was het nog te laat om terug te gaan naar haar oude leven?
Nee, zo moest ze niet denken. Ze moest hier gewoon mee doorgaan. Ze was er heel erg van overtuigd geweest dat dit de juiste beslissing was, dus dat was ook vast zo. En ze had het nog geen eens een dag geprobeerd. Ze moest echt ophouden met zeuren en gewoon even relaxen. Ze zou er vast snel aan wennen en goede vriendinnen met deze mensen worden. Als ze nou eens zaterdag gingen winkelen... Dat zou vast gezellig zijn. Winkelen was altijd gezellig!
‘Sandra!’ riep haar moeder van beneden. ‘Wat is er?’ gilde ze terug. ‘Kom je de tafel dekken?’ ‘Natuurlijk mama, voor jou altijd!’ riep ze op een hoog sarcastisch toontje. Sandra stond op en liep naar beneden. Terwijl ze de borden op tafel zette probeerde ze haar moeder te vertellen over de schaakwedstrijd: ‘Ehm mam...’ begon ze. ‘Ja?’ vroeg haar moeder. ‘Ik wil vanavond ergens heen. Ik word opgehaald en weer thuisgebracht, oke?’ ‘Wacht even, hoor,’ zei haar moeder, ‘dan heb ik toch nog wel een paar vragen: Ten eerste waar ga je heen, ten tweede met wie ga je er heen, ten derde heb je je huiswerk wel af, en ten vierde hoe laat kom je terug?’ ‘Ik heb m’n huiswerk af, en ik weet niet precies hoe laat ik terug kom.’ ‘Wel ongeveer?’ vroeg haar moeder. ‘Nee,’ zei Sandra. ‘Ik heb eigenlijk geen flauw idee hoe laat het begint of eindigt.’ ‘Hoe kan ik er dan over beslissen, en je hebt nog steeds niet gezegd wat het is!’ ‘Nou,’ zei Sandra, ‘ik ben er zeker van dat het wel op een normale tijd eindigt.’ ‘Je bent er zeker van dat het wel op een normale tijd eindigt? Wat is het? En wat is een normale tijd? En met wie ga je nou eigenlijk? Sandra, wat ben jij in vredesnaam allemaal van plan?’ ‘Ik ben niks vreemds van plan. Laat me nou gewoon gaan.’ zei Sandra, die geen zin had om zich te moeten verdedigen voor een schaakwedstrijd. Ook wilde ze niet zeggen waar ze heen ging, want dan zou haar moeder haar uitlachen, en het hele verhaal willen horen. Ze zuchtte. ‘Laat anders maar.’ zei ze. ‘Nee, wacht nou even, San.’ zei haar moeder. Net toen ze iets wilde vragen ging de bel. Sandra liep er heen en deed open. Daar stonden Klara, Tanja, Irene, en nog een paar van dat soort mensen. ‘Hoooi!’ gilden ze. ‘Eh, hallo.’ zei Sandra. ‘Het spijt me, maar ik mag niet van mijn moeder.’ ‘O.’ zeiden de meisjes verdrietig. ‘Doei!’ zei Sandra en wachtte tot de meisjes de auto weer ingingen.
‘Wie was dat?’ vroeg Sandra’s moeder toen Sandra weer binnenkwam. ‘O, niemand.’ zei Sandra.