Geplaatst 
(Extra lang! 
)De vier uren gingen maar langzaam voorbij. Het zag er niet naar uit dat er storm kwam, de zee lag er rustig bij. Maar door ervaring wist ik dat dat in een paar minuten kon veranderen, en bleef daarom goed opletten. Ik viel bijna in slaap, toen Jack wakker werd. Slaperig rekte hij zich uit. `What time is it?` vroeg hij. Ik keek op mijn horloge. `2.15 PM` antwoordde ik. `Then you get some sleep..` zei hij, en ik ging dicht tegen hem aanzitten. `Do you think there will be a storm?` vroeg ik. Hij keek naar de zee. `I don`t know` antwoordde hij. Ik zuchtte en deed mijn ogen dicht. `Did you notice Kelly and John have not been as close as they used to be?` vroeg ik. Hij streelde met zijn hand over mijn haar. `No, I didn`t… it would be a shame if they broke up..they are such a lovely couple..` Ik dacht eraan dat ze de laatste tijd elkaar eigenlijk alleen maar negeerden, en lachte zachtjes. `Yes, they are..` zei ik. Toen viel ik in slaap. Ik droomde van de gehele bemanning, we hadden een kring gemaakt. Midden in de kring stond er een klein jochie te dansen, en rende toen naar Marieke toe. Een steek van jaloezie schoot door me heen, maar toen werd ik opeens wakker gemaakt. `Honey!` hoorde ik fluisteren. `Honey, wake up!` Ik opende mijn ogen, en vergat de droom weer. `The ocean is beginning to become wilder, I think we might have a storm after all..` zei Jack. Ik ging rechtop zitten, en zag de golven. In niets leek deze oceaan meer op het water dat ik een paar uur daarvoor had gezien. `Should we warn the men?` vroeg ik. `Not yet` zei hij, `but if it becomes worse, we`ll have to.` Ik kroop weer tegen hem aan. We zeiden niets. We keken alleen maar naar de oceaan. Na ongeveer een kwartier was ze aanmerkelijk wilder geworden, en we keken elkaar aan. `Maybe now is the right time..` zei ik. `Yes` antwoordde hij, en allebei stonden we op. Hij liep door de ene gang van het schip, en ik door de andere gang. Ik opende de eerste kamerdeur en zei:`Men! Wake up!` De mannen begrepen meteen waar ik het over had, en sprongen gelijk hun bed uit. Snel liep ik alle kamers langs, maar toen ik bij die van Kelly en Marieke kwam, maakte ik alleen John en Will wakker. Ik zag er het nut niet van in om de meiden ook wakker te maken, die zouden misschien overstuur raken, bovendien had vooral Marieke haar slaap hard nodig. Uit alle kamers kwamen mannen, die snel naar het dek liepen. Ook ik liep snel terug naar het dek. Ik zag dat de zee snel wilder werd, en werd nu toch wel bang. Grote golven sloegen tegen the Pearl, en ik wist dat dit nog maar het begin was. Ik liep snel naar Jack, die het erg druk had. `What can I do?` vroeg ik. `Nothing` zei hij `go inside!` Ik wist dat hij mij niet op het dek zou laten meehelpen, en smeekte:`Please be carefull!` Hij gaf me een zoen, en duwde me toen zachtjes richting de gang. Ik liep naar binnen, en keek om. Ik wist dat er vaak mannen overboord sloegen met grote stormen als deze. Ik liep door de gang, niet wetend wat ik kon doen, toen ik Marieke haar kamer uit zag lopen. `Wat is er aan de hand?` vroeg ze. `Kom` zei ik, en nam haar weer mee terug naar haar kamer. `Wat is er?` vroeg ze. We gingen op haar bed zitten. `Er is storm op komst..` zei ik. `Een grote storm?` vroeg Marieke. Ik knikte. Ik zag dat Marieke schrok. Ze stond op en wou de deur uitlopen, waarschijnlijk richting het dek. `We mogen niet helpen!` zei ik haastig. Marieke keek om, zuchtte, en ging toen weer zitten. `Maar ik voel me zo machteloos als ik niets doe..` zei ze. Toen kwam Kelly binnen. `Weten jullie wat er aan de hand is?` vroeg ze. `Er is storm` antwoordde ik. Ze keek ons verschrikt aan. `Erg?` vroeg ze. `Nou,` zei ik `nog niet, maar het kan nog veel erger worden…` `Kunnen we niet helpen?` vroeg ze. Ik schudde mijn hoofd. `Mag niet` zei Marieke. Dus Kelly haalde wat kaarten uit de eetzaal, en we gingen zitten kaarten. We hoorden de wind buiten gieren, en de golven sloegen al tegen ons raampje aan. Niemand van ons kon bij het spelletje blijven, en we maakte dan ook voortdurend fouten. Op een gegeven moment sloeg een golf zo hard tegen de boot, dat we die helemaal voelden schudden. We werden ons bewust van de ernst van de situatie, en hoorden de bemanning schreeuwen op het dek. Alledrie werden we bang, en ik begon te trillen. Het liefst renden we alledrie naar het dek toe, en sleurden onze mannnen daar weg, maar dat kon niet. Ik zag dat ook Kelly heel bezorgd was over John, ookal verliep hun relatie niet zo vlotjes meer de laatste tijd. Toen keek Kelly ons opeens gniepig aan. `Wat is er?` vroegen Marieke en ik. `Ik heb een ideetje..` zei Kelly. We schoven wat dichter naar haar toe, alsof er mensen om ons heen waren die het niet mochten horen, wat natuurlijk onzin was, want iedereen was op het dek! `Als we nou eens wat mannenkleren aandoen, ons haar omhoogdoen en een hoed of muts opzetten, gaan we gewoon snel naar het dek toe en helpen we ze!` zei ze opgewonden. `Ja!` zei Marieke enthousiast. Ik dacht na. Eigenlijk vond ik het niet zo`n goed idee, Jack zou kwaad worden als hij erachter kwam. `Je bent zwanger Marieke, is dat nou wel zo`n goed idee?` vroeg ik. Toen keek Marieke wat minder enthousiast. Kelly keek ook weer serieus. `Ja,..` zei ze `misschien moet Marieke maar niet mee gaan..` Marieke zuchtte. `Okee.` zei ze. `Ik blijf wel hier. Gaan jullie de mannen maar helpen, maar wees voorzichtig he!` Ik glimlachte, en snel liepen Kelly en ik de deur uit, op zoek naar wat mannenkleren. We gingen de kamers binnen van de mannen die niet zo groot en breed waren, die kleren pasten we nog het best. Toen we omgekleed waren zagen we eruit als de rest van de bemanning. Snel renden we richting het dek. We schrokken wat we daar aantroffen! De golven sloegen over het dek heen, en er stonden mannen water te hozen met emmers, het ging niet echt snel… Iedereen schreeuwde door elkaar, maar Will en Jack kwamen daar bovenuit. `Misschien kunnen wij ook beter gaan hozen!` riep Kelly, `dan vallen we minder op!` Ik knikte, en we renden naar twee van de mannen toe die stonden te hozen. `I`ll take over from here, Captains orders!` riep ik, met zo`n laag mogelijke stem. Kelly deed hetzelfde, en we kregen de emmers in de handen gedrukt van de mannen. Vlug begonnen we te hozen, en elke keer als er een golf het dek opsloeg, hielden we ons vast aan de touwen en aan elkaar. Opeens kwam er een gigantisch grote golf op ons af. Een luid geschreeuw van een van de mannen ging op, en ik maakte mijn riem los, deed hem om een van de touwen heen, en maakte hem toen weer gauw vast. Kelly deed hetzelfde. Net op tijd had ze de riem vast, en we namen een hap adem. Toen ramde de golf op ons in. We zagen mannen overboord vliegen, maar we dachten er niet bij na. Toen de golf zich terugtrok, maakten we ons snel weer los, en begonnen weer te hozen. Opeens hoorde ik vlakbij mij geschreeuw. Ik keek over de reling, en zag een eindje verderop Glenn hangen! Ik rende ernaartoe, pakte hem aan een arm en probeerde hem binnen te sleuren. Dat lukte mij natuurlijk niet in mijn eentje, maar gelukkig zag Kelly het, en hielp mee. Hij klom zelf mee, en uiteindelijk haalden we hem binnen. Hij had geen tijd om ons te bedanken, want de volgende gigantische golf kwam alweer op ons afgeraasd. Ik verloor Kelly uit het oog, en pakte gewoon het eerste wat ik zag: de mast. Natuurlijk kon ik me daar niet stevig genoeg aan vasthouden, en toen de golf op ons inbeukte, voelde ik me dan ook meegesleurd worden. Ik probeerde adem te halen, maar in plaats van zuurstof, kreeg ik alleen maar water binnen. Ik greep om me heen, en kreeg een touw te pakken. Ik hield er stevig aan vast, en de golf trok zich terug. Toen werd ik omhooggetrokken. `Are you okay?` hoorde ik de stem van Will schreeuwen. Ik keek hem aan, maar wist meteen dat dat dom was. Hij keek me vol verbazing aan, en een ogenblik stonden we daar, ongemakkelijk. `Go back inside!` riep hij. Verslagen keek ik hem aan, en ik rende naar binnen. In de gang hijgde ik een beetje uit, en bedacht me toen opeens: Kelly! Waar was Kelly?! Ik rende naar de kamer van Marieke, en toen ik hem opendeed, zag ik tot mijn geruststelling Kelly hijgend staan. `Oh, gelukkig ben je hier!` riep ik. Ze draaide zich om, en vloog me om de hals. `Ik dacht dat je overboord was geslagen!` riep ze. `Will heeft me gezien..` zei ik. Kelly zuchtte. `Dat moest er nog eens bijkomen.` Snel gingen Kelly en ik ons weer omkleden, we waren zeiknat. Ik wrong mijn haren uit, en ging toen weer naar Marieke`s kamer. Het hele schip schommelde heen en weer, dus het was nogal raar als je door de gang liep. `Hoe laat is het?` vroeg ik aan Marieke, toen ik de weer op haar bed ging zitten. Marieke gaf mij mijn horloge, ik had hem aan haar gegeven toen ik besloot de mannen te gaan helpen. `Bijna 5 uur..` zei ik. `Dus het moet zometeen licht gaan worden` besloot Marieke. Kelly kwam ook weer binnen. Uitgeput liet ze zich op het bed vallen. `Ik vind het echt onzin dat we niet mogen helpen..` klaagde ze. `Wij kunnen net zo goed iets gemakkelijks doen als hozen..` We gaven geen reactie, maar luisterden alleen maar naar de zee. Verbeeldde ik het me nu of was de zee nu kalmer aan het worden? Ook ik ging achterover liggen, en sloot mijn ogen even. Ik weet niet hoe ik in slaap kon vallen met een storm buiten, en mannen die overboord sloegen, maar het lukte. Een uurtje later werd ik wakker. Marieke lag op de andere helft van het bed, zij sliep nog. Kelly was weg. Ik keek naar buiten, het was al bijna helemaal licht geworden. Ik stond op, en sloop zachtjes naar de deur, om Marieke niet wakker te maken. Ik liep zachtjes door de gang, wierp even een vlugge blik op het dek, en zag dat er wat mannen bezig waren met reparatie en opruimen. Ik vermoedde dat de mannen in de eetzaal de doden en de schade zaten te bespreken. Onderweg kwam ik Kelly tegen. `Ze zitten in de eetzaal,` zei ze. `En we krijgen zometeen een preek… ik van John en jij van Jack denk ik.` Ik keek haar aan. Jack was niet de baas over mij, maar hij was wel de baas van dit schip, en ik was natuurlijk zijn vriendin. Meteen kreeg ik spijt van wat ik die nacht gedaan had. Toen ik de eetzaal binnen liep, werd het meteen doodstil. Iedereen keek me aan. Jack zei:`I wanna talk to you, go to uor cabine, I`ll be there in a minute.` Verontwaadigd liep ik weg. Hij had nog nooit zo iets tegen me gezegd! Alsof ik een gewoon bemanningslid was! Ik ging naar onze hut, en ging op het bed zitten, wachtend op Jack…
Ben jij nou een echte piraat!? 
