Bokt.nl

Citaat:

Joep. Eerst begreep ik er niks van, waarom was hij hier?
Ik voelde me helemaal niet bedreigd, Tom was bij me dus veel kon er toch niet gebeuren.
Toen ik achter me keek zag ik Tom staan, de deur was gesloten. Ik stond tussen hem en Joep in.
Eenmaal erachter gekomen dat dit niet anders dan foute boel kon betekenen, schuifelde ik wat naar achter richting de deur.
Tom hielt me tegen en na verwoedde pogingen tot slaan, schoppen, bijten en krabben gaf ik het op. Mijn energie was op en mijn lichaam liet het niet nog een keer toe om zo intensief in actie te komen.

TOM:

Geeuwend rekte ik me uit, de nacht gister was lang geweest. In het huisje was het benauwd geworden dus verder slapen lukte al niet meer.
Ik liet mijn blik op de wekker vallen, deze gaf aan dat het inmiddels al 10 uur was.
Snel gooide ik mezelf uit bed en besloot een douche te nemen, de nacht was erg warm en zweterig geweest.
Ik stapte de luxe douchecabine binnen die deze huisjes hadden, ik zette het water goed koel en stapte de heerlijke koele waterstralen in.

Met een zwieper sloot ik de cabine, ik droogde me af en besloot wat luchtige kleding aan te trekken. Deze dag was net als de vele andere erg warm, maar veel zin om te zwemmen had ik niet.
Bovendien had ik daar ook geen tijd voor, vandaag was het tijd voor een fikse wandeling met Splinter, mijn hond.
Ik haalde nog even de condens van de spiegel af en smeerde mijn gezicht wat in met een verzorgende crème. Niet eens omdat mijn huid zo lelijk was, maar omdat het me wat verfrissends gaf.
Ik stapte schoon en optimistisch de douche uit en pakte Splinter’s riem.
De andere waren nog in diepe rust, hoe het kon met dit weer was me een raadsel.
Ik schreef een briefje voor ze en met een kort fluitje riep ik Splinter bij me, klaar voor een wandeling.

Eenmaal op de verkoelende bospaden aangekomen, ontkoppel ik Splinter van zijn riem.
Het is benauwd buiten dus ik heb mezelf goed voorbereid; in mijn rugzak heb ik een aantal flessen water, een aantal pakken sandwiches/koeken, wat brood en niet te vergeten wat te eten voor Splinter.
Het park is groot en bovendien liggen er tussen de 4 delen flinke stukken bos.
Ik begon aan de flinke wandeling, ik begon vooraan, bij deel A.
Deel A waren tentjes, veel hoop om Amanda daar te vinden had ik niet. De tentjes stonden allemaal redelijk dichtbij elkaar, het zou onmogelijk zijn om daar onopgemerkt iemand mee te nemen. Toch liep ik erheen.
Het pad dat daar naartoe leidde was kronkelig, zoals de meeste paden in het park. Stuk voor stuk waren alle paden erg lang, je was dus niet zo even 1 2 3 in een ander deel.
De tentjes kwamen vaag in zicht en ik verhoogde mijn snelheid iets.
Eenmaal aangekomen speurde ik het terrein af, geen opvallende tenten. In een aantal was nog geen leven te bekennen, maar er zaten al veel mensen voor hun tent.
De hitte had iedereen uit zijn tent doen komen, de één met nog een slaperige blik in zijn ogen en de ander fris en fruitig.
Her en der vroeg ik wat rond, als de tenten nog niet waren opengeritst om wat te luchten, vroeg ik aan buren wat voor personen er in de tent zaten.
Natuurlijk werd ik raar aangekeken, zeker door jongeren, maar daar trok ik me weinig van aan.

Uiteindelijk was ik heel deel A afgegaan, ik had geen verdachte dingen gezien en stelde vast dat ik hier niets meer kon vinden.
Inmiddels was het al half 12, dat betekent dat ik binnen 1,5 uur heel deel A had gehad.
Dit zou nog lang gaan duren, gezien de andere delen bijna 3 keer zo groot waren.
Bovendien moest je voor ieder deel wel weer een tijdje lopen.
Ik pakte mijn briefje waar ik op had gezet wat ik af moest gaan, ik streepte deel A door.
Op naar deel B.

Eenmaal lopend tussen de bungalows wist ik niet waar te beginnen, alle bungalows leken op elkaar. Ik moest dus een volgorde zien te vinden die ik aan zou kunnen houden.
Ik haalde het krijtje uit mijn rugzak, elke bungalow die ik afging werd voorzien van een wit kruisje.
Ik begon helemaal links, de inrichting was wat ouderwets. Zo te zien zaten hier oudere mensen in. Ik klopte een paar keer aan en bij de 4e keer werd de deur met een langzame klik opengemaakt.
Een man van eind 60 maakte de deur open en keek me vragend aan. Zijn vrouw kwam er nieuwsgierig bij staan.
‘Sorry, verkeerde bungalow’ zei ik opgewekt.
Dat smoesje gebruikte ik bij ongeveer iedereen, een enkeling was er niet, maar een blik naar binnen werpen was voor mij al voldoende.
Helaas, tussen de bungalows zat ook niets, er was geen enkele aanwijzing of zelfs maar een verdachte.
Ik viste Splinter’s bak uit mijn rugtas en tapte wat water uit het dichtstbijzijnde kraantje.
Het was weer een zeer warme dag en ik besloot zelf ook nog wat te drinken te nemen.
Uit mijn tas haalde ik een flesje water en een paar boterhammen, onder de schaduw van een grote treurwilg rustte ik uit.
Vermoeid wiste ik het zweet van mijn voorhoofd af en besloot zometeen eens een meertje op te zoeken waar ik pauze kon houden met Splinter.

Toen ik het pad uit was kwamen we pas in de echte natuur, het paadje wat ertoe leidde was haast niet te zien. Een enkeling wist dat er achter nog wat lag.
Aan mijn rechterkant lagen de grootste weilanden met de koeien. Aan de linkerkant was een enorme open vlakte, weliswaar achter de bomen verscholen, maar het lag er.
De open vlakte was ideaal om even lekker de benen te strekken, goed te kunnen vliegeren of andere activiteiten.
Aan het einde van het middenpad kon je links en rechts. Links een smal paadje met aan het einde een mooi meertje. Rechts een kronkelpad, het kronkelpad kon leiden naar Deel C en D.
Ik sloeg eerst linksaf, het verkoelende water zou Splinter en mij goed doen.

Zoals ik al voorspelde deed het verkoelende water ons zeer goed. Ik zag dat Splinter het warm had en hoe kon dat ook anders met een temperatuur van boven de 25 graden.
Er stond geen zuchtje wind en zelfs het water was wat opgewarmd.

Ik moest de tijd zijn vergeten, het was half 4. De uren waren verstreken terwijl het leek alsof ik er nog maar een half uurtje was. Gek.
Ik stapte het water uit en droogde mijn voeten wat aan het gras. Verbazend genoeg had ik helemaal geen honger, dat zou vast aan het warme weer liggen.
Goed, ik moest mijn weg maar eens vervolgen. Ik had nog twee delen te gaan die ik vandaag nog afgewerkt wilde krijgen.
Als ik het morgen moest doen kon ik weer van voor af aan beginnen.

Aangekomen bij de splitsing, waar ik links af had geslagen, ging ik nu rechtsaf.
Het was een zeer kronkelig pad. Een soort achteringang van Deel C en D.
Ik zuchtte en stapte samen met Splinter het pad op, benieuwd naar wat we zouden vinden.

Citaat:

AMANDA:

Er klopte iets niet. Hoe kon het ineens dat Tom tegen mij was en zelfs hielp mij op te sluiten?
Er stak iets achter, maar dat was weer de volgende stap om dat te ontdekken. Een beetje onhandig werd ik door 'Tom' een badkamer binnen gebracht.
'Voorlopig zit je hier' en met die woorden werd de deur gesloten. Het slot aan de binnenkant was geforceerd, waarschijnlijk zou gemaakt dat deze alleen aan de buitenkant kon worden geopend en gesloten.
Fijn, daar zat ik dan weer. Hoe ik het voor elkaar kreeg was me een raadsel.
Achter de deur hoorde ik luide stemmen, waarschijnlijk waren ze zich er niet van bewust dat ik kon meeluisteren. Daar nam ik dankbaar gebruik van en zette het glas, dat zonet nog bij het bad had gestaan, tegen de deur. Op televisise had ik eens gezien dat spionnen ze gebruikte, tijd om dat eens in de praktijk te proberen.

'Hoe voel je je, Tom!' schaterde één iemand uit.
'Schei toch uit' bromde 'Tom' merkbaar chagrijnig.
'Je lijkt er erg goed op' complimenteerde Joep. De rest ging als een waas aan me voorbij.
Hij leek er goed op?
Op wie moest hij dan lijken?
Ik kon bepaalde dingen niet plaatsen, maar nu kwam ik er echt niet aan uit. Zou Tom Tom niet zijn, maar iemand anders?
Opnieuw zette ik het glas aan de deur, meer informatie zou me kunnen helpen, misschien wel zodanig dat ik ook hier uit kon komen.

'Ik ga me verkleden, ik trek dit niet langer' zei Tom.
Die stem, nog steeds zo hees en zwaar. Tom's stem was anders, iets hoger en zachter. Deze stem was hard, keihard.
De puzzelstukjes vielen op zijn plaats, mede door wat ik gehoord had en mede door wat ik gezien had. Tom was inderdaad Tom niet, iemand hield me voor de gek.
Mijn gedachten draaide in het rond, de dingen die ik normaal gemakkelijk met elkaar kon koppelen vergte nu enorme inspanningen.
Ik trok mijn benen op, mijn hoofd legde ik op mijn schoot en ik plaatse mijn vingers op mijn slapen. Denk na, denk na, denk na, denk na.
Ik voelde mezelf rustig worden en ik dacht na, steeds weer maakte ik hetzelfde rondje in mijn hoofd.
Alsof je op een eiland staat, een eiland dat je niet kent en waar niemand te vinden is. Je moet een pad vinden waar de andere op je wachten. Telkens weer loop je hetzelfde rondje, steeds opnieuw en opnieuw. En dat terwijl je telkens denkt een andere weg in te slaan.

Opeens had ik het! Integendeel dat Tom Tom was. Die nacht dat ik vorige keer ontsnapt was, had ik diezelfde stem gehoord.
Diezelfse stem had nog dronken voor het raam staan zingen. Het was de jongste van het stel, David.
Ook de opmerkingen die ik net had gehoord bevestigde dit voor mij. Ik probeerde hem voor de geest te halen, maar ik kende hem alleen nog maar als 'Tom'.
Hij moest er veel op lijken, ik had niet gezien dat dit Tom niet was.

Nu alles me helder was, was ik rustig. Ik wist nu hoe het zaakje in elkaar zat en ik had het idee ze een stap voor te zijn. Nu ik wist dat ze me voor de gek hadden gehouden.
Natuurlijk waren ze nog steeds in de veronderstelling dat ik niet wist dat David tijdelijk de rol van Tom had overgenomen.
Waarschijnlijk wilden ze me doen geloven dat zélfs mijn beste vriend me niet meer terug wilde. Misschien wilden ze zelfs losgeld gaan eisen, waarom ontvoer je anders iemand?

TOM:

Een eindje voor mij rende Splinter, vrolijk blaffend pakte hij een lichte boomstronk en begon er als een puppy wild mee te zwaaien. Ik lachte om zijn rare vertoning en pakte een Liga uit mijn rugtas. Het 'zwemmen' had me hongerig gemaakt.
Natuurlijk vergat ik Splinter niet, ik pakte een hondensnoepje en gooide het in de lucht.
Met de souplesse van een turner ving Splinter het snoepje handig op.
Eindelijk was het kronkelpaadje gestopt, het was langer dan ik dacht.
Tussen de bomen zag ik een enorme blokhut, die was van de boswachter. Of in ieder geval, Ik besloot eerst links af te slaan, naar Deel C.
Vluchtig liep ik alles door, ik herhaalde wat ik de voorgaande keren had gedaan.
Deel C leverde niks nuttigs op. Ik hoopte dat deel D mij meer geluk zou brengen, al mijn hoop hierop gevestigd liep ik snel door naar deel D.
Veel mensen waren terug naar hun huisje, bungalow of tent gekeerd. Niet zo heel gek ook, de meeste barbecues werden aangestoken, dat betekende dat het etenstijd was.

Met een kort telefoontje maakte ik de rest duidelijk dat ik nog even weg bleef met Splinter, ik noemde geen tijd. Des te makkelijker voor mij, ik wist natuurlijk niet hoe alles ging lopen.
Deel D leverde voor mij ook niets op, totdat ik een echtpaar aanspraak.
Ze hadden een meisje zien lopen samen met een jongen. Vanuit hun plek hadden ze goed zicht op het kronkelpad. Daarna hadden ze niets meer gezien.
Mooi, dit was in elk geval wat. Ik maakte voor mezelf een korte aantekening en besloot te informeren bij de boswachter, als hij er was in ieder geval.
Eerst gaf ik Splinter nog wat te drinken en te eten, het was immers voor hem ook een warme en intensieve dag.
Toen ook Splinter klaar was, borg ik de bakken weer op.
Ik stapte op de blokhut af...