Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-05-08 10:04

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-05-08 10:04

Nog geen stukje..jammer Bloos

**Geplaatst**: 15-05-08 10:49

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-05-08 10:49

LadyElmira schreef:
Nog geen stukje..jammer

Idd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-05-08 22:25

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 15-05-08 22:25

Zo, hier is hoofdstuk twaalf! Koe

Het heeft wat langer geduurd, omdat ik heel hard heb gestudeerd de afgelopen tijd. Volgende week ga ik mijn examens in en ik heb ontzettend veel stof dus ik ben met niks anders bezig dan school, school, school en paardrijden. Sigaar

Hier toch hoofdstuk twaalf, ik zit al weer bombol voor hoofdstuk dertien dus dat hoofdstuk laat vast niet al te lang op zich wachten Knipoog

Hoofdstuk twaalf

Even liet ik mijn hand boven de deurbel zweven. Voorzichtig zette ik mijn duim op het goude knopje en drukte ik. Een snerpend geluid. In twee tellen vloog de deur open. Elsa had haar grijze haar voor de zoveelste keer in krulspelden gedraaid en haar gezicht was helemaal besmeerd met een dikke laag groene troep.
'Elsa..' Begon ik aarzelend en keek naar mijn schoenen.
'Amber! Gelukkig, je bent er!' Zei ze opgelucht en glimlachte opgewekt.
Weifelend keek ik op. Ondanks haar glimlach zag ze er vermoeid uit. Onder haar ogen hadden zich duidelijk zichtbare wallen getekend en haar kraaienpootjes vielen meer op dan anders. Toch was ik blij haar te zien. Verschrikkelijk blij!
'Natuurlijk ben ik er! Het spijt me, ik had veel eerder thuis moeten komen.' Verontschuldigde ik me zachtjes.
'Hé meid, geen probleem hoor. Ik ben zelf toch ook jong geweest? Ik weet hoe het gaat.'
Ze pakte mijn hand en trok me de hal binnen waarna ze de voordeur dicht liet vallen. Even bleven we beide ongemakkelijk tegenover elkaar staan tot zij het voortouw nam, me voorbij liep en de woonkamer in schoot. Vanuit de keuken vroeg ze of ik nog iets te eten wilde. Ik wurmde me uit mijn jas en schoenen en liep haar achterna, de keuken in.
'Ja graag! Het ruikt hier heerlijk.' Complimenteerde ik haar terecht.
Ze keek even naar me en wierp me een dankbare glimlach. Ik zag haar wangen stiekem kleuren van trots. Ik besefte me maar weer hoe integer en onschuldig Elsa eigenlijk was. Strikt en wijs maar tegelijker tijd nog zo onschuldig en jong. Ik had verschrikkelijk veel bewondering voor haar.
'Kijk uit, het is heet.' Waarschuwde ze me toen ze voor de over neer knielde en hem voorzichtig opende.
Ik deed een stapje achteruit en keek hoe ze een warme glaze schaal tevoorschijn haalde. Ze zette hem op het aanrecht, trok de overwandschoenen weer uit en pakte een mes uit de bestekla.
'Pak eens een bord.' Zei ze tegen me en wees naar een keukenkastje rechts boven in.
Ik haalde een bord uit het kastje en keek hoe ze het volschepte met een heerlijke aardappelschotel. Ik liet mijn gezicht er even boven hangen en snoof de heerlijke geuren op. Zwijgend at ik voor de televisie mijn eten op terwijl Elsa haar gezichtsmasker verwijderde op de badkamer. Toen ze beneden kwam slikte ik net de laatste hap weg.
'Het was heerlijk, echt waar Elsa! Ontzettend bedankt!'
Ze keek me aan en liep met in haar ogen opgewekte pretlichtjes. Ze boog zich voorover (aangezien ik op de bank zat) zodat we op ooghoogte kwamen en drukte het topje van haar wijsvinger heel kort tegen het puntje van mijn neus aan.
'Graag gedaan lieverd. Je hebt het verdiend, hoe was het op het politiebureau?'
Ik haalde mijn schouders op en vertelde haar een tikkeltje vaag hoe de middag op het bureau zich had afgespeeld. Ik wilde er het liefst niet te veel mee bezig zijn aangezien ik net zo'n heerlijk warm gevoel in mijn buik had.
'Ik ga nu slapen, oké?' Vroeg ik tenslotte en onderdrukte een geeuw.
Ze knikte en wierp me een handkusje waarbij een van de krulspelden plots los liet en haar, haar uitrolde. Een plukje pony veel voor haar rechteroog en krulde verloren omhoog. Ik kon mijn lach niet inhouden en blijkbaar was het aanstekelijk want nog geen vijf minuten later rolde we over de grond van het lachen. Toen we ons eindelijk hersteld hadden raapte ik me weer 'bijeen' en stond op. Ik wreef de tranen met de rug van mijn hand uit mijn gezicht en wenstte haar een goede nacht..

'Goedemorgen! Of nee, goedemiddag!'
Ik weet niet hoe ze merkte dat ik de woonkamer in kwam maar ze merkte het. Hoe zachtjes ik ook gedaan had. Ze was blijkbaar iets aan het bakken in de keuken, want er kwamen overheerlijke geuren de keuken uitgedreven waarbij iedereen spontaan bij zou gaan kwijlen. Nieuwsgierig trippelde ik de keuken in en wierp een blik in de koekepan.
'Wat een luxe!' Zei ik verrast terwijl ik naar het omelet keek.
'Dat krijg je als je gepensioneerd ben, dan heb je ineens zeeën van tijd voor dingen die je anders nooit zou doen. Koken bijvoorbeeld.' Zei ze met een knipoog.
Ze duwde voorzichtig met een houte spatel in het gele omelet. Ik haalde bordjes tevoorschijn en dekte de tafel. Nog geen vijf minuten later zaten we samen aan tafel en deden ons te goed aan een heerlijke stuk omelet.
'O, dat zou ik bijna vergeten. De politie heeft vanochtend op je mobiel gebeld. Of je zo snel mogelijk contact op wilde nemen.' Zei ze en hield mijn mobieltje in haar rechterhand.
Ik knipperde even verbaasd met mijn wimpers en zoog aan het puntje van mijn wijsvinger waar wat zoutkorrels aankleefde.
'Oké.' Antwoordde ik weifelend en trok even mijn wenkbrauwen op.
Ik was verbaasd dat ik zo snel gebeld werd. Dat had ik niet gedacht en ik stond er dan ook nogal versteld van. Elsa zei niets en kauwde bedachtzaam op haar ontbijt of eigenlijk brunch. Na het eten pakte ik de telefoon en nestelde me in het hoekje van de bank. Ik toetste het nummer van de politie in en wachtte. Na het gebruikelijke (irritante) deuntje ging hij over. Al vrij vlug werd er opgenomen. Ik noemde mijn naam en onmiddelijk werd ik doorverbonden. Ik herkende de stem van de vrouw die mijn aangifte de vorige dag had opgenomen direct. Ze klonk even vriendelijk en rustig.
'Hallo Amber! Hoe maak je het?' Vroeg ze.
'Ja, goed.' Antwoordde ik op mijn hoede.
'Mooi! Fijn dat je zo snel contact met ons hebt opgenomen! Ik belde namelijk voor het volgende. We hebben gisteren geprobeerd contact op te nemen met je vader maar helaas kregen we geen gehoor. Toen zijn we naar je huis gegaan met een huiszoekingsbevel en ook daar was je vader niet. Schrik asjeblieft niet maar je hele huis is leeg. Alles is weg enkel jouw kamer is helemaal in takt.'
De tranen sprongen in mijn ogen en ik kon niet de juiste woorden vinden om iets terug te zeggen. Alle lucht werd uit mijn longen gezogen en mijn maag draaide zich om. Ik voelde het omelet van net naar boven komen en moest een kokhals neiging onderdrukken.
'Amber?' Vroeg Helga voorzichtig.
'Ja, ja ik ben er nog.' Herstelde ik mezelf vlug en sloot even kort mijn ogen waarbij ik een brok uit mijn keel probeerde weg te slikken.
'Gaat het?'
'Ja het gaat. Sorry, ik was er even stil van.' Zei ik in een poging opgewekt te klinken.
'Dat begrijp ik heel goed. We hebben niets verplaatst of meegenomen, omdat ik eerst met jou wilde praten. Ik neem aan dat jij je spullen wilt hebben?'
Ik knikte maar realiseerde me toen dat ze dat niet kon zien.
'Ja. Heel graag.' Fluisterde ik.
'Goed. Dan stel ik voor dat je vanmiddag even naar huis gaat en vast de belangrijkste spullen ophaalt. Beloof me dat je niet alleen gaat, het zal niet makkelijk zijn..'
'Nee, dat beloof ik.' Beloofde ik haar.
'Mooi. Dan gaan wij kijken of we je vader nog kunnen bereiken. Ik weet dat ik je hier eigenlijk niet mee mag lastig vallen nu maar heb je enig idee waar je vader kan zijn?'
Ik hoorde dat Helga het moeilijk vond om er over te beginnen maar ik begreep dat ze geen keus had.
'Nee.. Een paar dagen geleden wilde hij ineens verhuizen. Ik wilde niet maar hij werd woest toen ik dat zei. Hij ging de volgende dag nog naar een nieuw huis kijken..'
'Waarom heb je dat gister niet verteld, meid?' Vroeg Helga vriendelijk.
'Ik dacht niet dat het belangrijk was. Ik had niet gedacht dat hij er zo'n haast bij had..' Antwoordde ik schor en zacht.
'Goed. Het doet er verder ook niet meer toe. Je bent een dapper meisje Amber en ik beloof je dat het allemaal goed komt. Ik neem zo snel mogelijk contact me je op, oké?'
'Ja.'
En daarmee verbaken we de verbinding.

Elsa vroeg niets aan me. Ze neuriede zachtjes een liedje terwijl ze de afwas afspoelde en in de afwasmachine zetten. Ik zag dat ze brandde van nieuwsgierigheid en steeds wilde ze vragen wat de politie te melden had maar ze weerhield zich er telkens weer van en klapte haar half geopende mond dan weer dicht. Het was vertederend.
'Elsa?' Begon ik voorzichtig en ze hapte net iets te snel.
'Ja?'
'Wil je vanmiddag mee naar mijn huis?' Vroeg ik zachtjes.
Ze liet haar afwas voor wat het was, trok haar rubbere handschoenen uit en liep naar me toe. Ze legde haar hand op mijn arm en keek me aan. Kalm en begripvol.
'Maar natuurlijk, schat.' Zei ze eveneens zacht en trok zich tegen me aan.
Ik verborg mijn gezicht in haar grijze omhoog krullende haar en verbeet mijn tranen. Ik drukte Elsa stevig tegen me aan en voelde haar smalle fragiele lichaam tegen het mijne aan. Het voelde vertrouwd als of het al jaren zo ging en ik wist ineens wat ik altijd zo gemist had bij mijn moeder. Ja, ze was lief voor me en ik denk dat ze oprecht van me hield maar de puzzelstukjes paste niet in mekaar, omdat er eentje ontbrak. Het puzzelstukje dat het midden van de puzzel met de rest verbond. En op dat puzzelstukje stond Oprechtheid geschreven..

**Geplaatst**: 15-05-08 22:35

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-05-08 22:35

Ik ga lezen Haha!

**Geplaatst**: 15-05-08 22:40

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-05-08 22:40

Ik ook

Edit; Gelezen.
Weer een geweldig stuk, je geef nu een hele andere draai aan het verhaal

Mischien gaat het toch nog heel spannend worden, ik leef iig helemaal met amber mee!

Laatst bijgewerkt door xLariss op 15-05-08 22:46, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-05-08 22:44

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-05-08 22:44

Who, alles in 1ruk uitgelezen.
Wat een geweldig verhaal! ik zit er helemaal in en ook hele fijne schrijstijl, al die foutjes merk ik niet eens op Haha!

Nog een fan erbij! echt heel goed gedaan ben benieuwd hoe het verder gaat

**Geplaatst**: 15-05-08 22:46

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-05-08 22:46

super!
Sorry voor de onliner, maar vind het gewoon geweldig Lachen

**Geplaatst**: 16-05-08 06:10

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 06:10

is weer supper mooi gemaakt. ben weer benieuwt naar het volgende stuk.

**Geplaatst**: 16-05-08 07:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 07:07

Zo, alles in een stuk gelezen, wat een geweldig verhaal Haha!

van de kleine foutjes merk je niks, op naar het volgende stuk Lachen

**Geplaatst**: 16-05-08 07:18

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 07:18

aaahh was er nu nog maar meerr hehe. Haha!

**Geplaatst**: 16-05-08 11:29

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 11:29

goed stuk weer:) ben benieuwd hoe het verder gaat.

**Geplaatst**: 16-05-08 13:52

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 13:52

Zo dat is echt weer een goed stuk!!
Ben benieuwd naar het volgende Haha!

**Geplaatst**: 16-05-08 14:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 14:15

Prachtig zeg, echt mooi.

**Geplaatst**: 16-05-08 14:53

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 14:53

Weer een heel mooi stuk!

**Geplaatst**: 16-05-08 16:21

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 16:21

Dat spreekt voor zich lijkt mij Haha!

**Geplaatst**: 16-05-08 16:39

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 16:39

jaa weer een stuk.. Haha!

weer super..
ben heel benieuwd hoe het af gaat lopen..
alvast suc6 met je eXamens.. Knipoog

**Geplaatst**: 16-05-08 16:55

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 16:55

Wat een mooi stuk weer, zit gewoon met de tranen in mijn ogen, zo leef ik mee met Amber.

**Geplaatst**: 16-05-08 17:24

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 17:24

Evaa_ schreef:
Weer een heel mooi stuk!

Inderdaad! OK dan!

Kan niet wachten op het volgende stuk Haha!

**Geplaatst**: 16-05-08 18:43

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 18:43

We want more, we want more, we want more Haha!

nee hoor doe maar rusrig, ga maar goed leren Lachen

en heel veel succes.

**Geplaatst**: 16-05-08 19:08

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-05-08 19:08

ik heb net het hele verhaal gelezen!
vind het echt goed geschreven, en ook een heel mooi verhaal, blijf het zeker volgen!

**Geplaatst**: 17-05-08 11:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-05-08 11:07

weer een prachtig stuk!

ik kan weer zo heerlijk meeleven, je schrijft echt mooi

**Geplaatst**: 17-05-08 11:11

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-05-08 11:11

Weer een super stuk! Ik wacht al op het volgende deel!

**Geplaatst**: 17-05-08 20:23

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-05-08 20:23

wat super zeg!
heb het allemaal in één ruk doorgelezen Haha!

echt goed hoor! Bloos

ik sta versteld

hoop dat er vlug een nieuw stuk is!
ga vooral zo door!
ik word helemaal opgezogen in het verhaal Haha!

**Geplaatst**: 17-05-08 22:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-05-08 22:20

Ik ben benieuwd naar je volgende stuk! Lachen

Ik vond deze wel iets minder spanender dan de vorige hoofdstukken, maar in het geheel is het een zeer goedlopend verhaal!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-08 23:12

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-08 23:12

Hoofdstuk dertien alweer!
Iets sneller dan gepland!
Wat een lieve reacties weer Sigaar

Ga nu gauw slapen maar wilde even een hoofdstuk schrijven..
Heb vandaag véél te véél cijfers en sommen gezien helaas Slapen

Hoofdstuk dertien

Elsa's hand lag op mijn schouder terwijl ik de sleutel in het sleutelgat duwde. Mijn hand trilde en mijn knokkels waren wit weggetrokken door de kracht die ik op de sleutel zette. Ik draaide hem om en de vertrouwde klik gaf aan dat het slot open was. Ik duwde zachtjes en onder licht gepiep ging de voordeur open. Elsa gaf een kneepje in mijn schouder toen ze zag dat ik twijfelde voor ik de hal in liep.
'Toe.' Spoorde ze me bemoedigend aan.
Ik keek haar even aarzelend aan en stapte toen over de drempel. De hal was beangstigend leeg maar het leek ondanks dat toch op onze hal. De muren waren dezelfde lelijke mosterd gele kleur en de bruine tegels stoffiger dan ooit te voren. Elsa's hakken tikte op het steen. Beelden van vroeger schoten door mijn hoofd. Ik kon me nog goed herinneren hoe blij ik vroeger was als mama 's avonds na een lange dag werken thuis kwam. Als ik het getik op het steen dan horen sprong ik op, rende naar haar toe en vloog haar om de hals. Ik stond er nooit bij stil dat andere kindjes hun moeder altijd in de buurt hadden. Ik vond het normaal dat ik tussen de middag op de overblijf van school was en dat ik na de bel zelf naar huis moest lopen om vervolgens zelf limonade in te schrenken en aan de keuken tafel een biscuitje te eten.
'Gaat het?' Vroeg Elsa voorzichtig toen ik zwijgend stil stond en om me heen keek.
Ik knikte, haalde diep adem en zoog mijn longen vol lucht. Ik liep door naar de deur en deed hem langzaam open. Zoals Helga gezegd had was inderdaad ook de woonkamer leeg. De bank, de televisie, mama's planten.. Alles was verdwenen. Enkel het gescheurde behang zat nog op de muren. Ik stapte de kamer in zodat Elsa ook naar binnen kon.
'Welkom in mijn huis.' Zei ik zachtjes.
Elsa zweeg maar trachtte te glimlachen. Iets wat overginds frontaal mislukte. Ik begreep dat ze niet wist wat ze met de situatie moest of hoe ze moest reageren op mijn opmerking. Het sarcasme en het verdriet droop er van af. Ik was kwaad, ontzettend kwaad op papa maar ik was zo verbaasd en overweldigd door de hele situatie dat ik niets anders kon dan aan de grond genageld blijven staan. Elsa liep me na vijf minuten voorbij en liep weifelend de keuken in. Ik bleef staan en tuurde nogmaals de kamer in als of alles ineens op slag veranderd zou zijn. Net toen ik mezelf in beweging wilde zette slaakte Elsa een gil. Ik hervond mezelf en haastte me naar de keuken. Elsa zat op haar knieën bij de muur en streek met haar hand over het reliëf van de muur.
'Wat is er?' Vroeg ik verbaasd terwijl ik tegen de deurpost leunde in de deuropening.
'Is dit.. Hoe komt dit hier?' Vroeg ze en keek naar me op.
Ik zag dat haar gezicht wit was weggetrokken. Ik keek naar de muur en zag de enorme opgedrogde bloedvlek. Ik begreep meteen wat Elsa dacht. Ik beet op mijn onderlip en knikte lichtjes terwijl ik mijn blik op de grond richtte. Ik durfde haar niet aan te kijken.
'O god..' Mompelde ze en sloeg haar hand voor haar mond.
Ik liep naar het fornuis en streelde met mijn hand langs de pitten. Hoe vaak had ik hier wel niet gestaan? Meer dan ik me kon heugen. Bakkend, bradend, huilend.. Soms zelfs biddend. Geluidloos was Elsa opgestaan en naast me komen staan. Zwijgend stonden we zij aan zij en staarde naar mijn slanke vingers die over het fornuis gleden.
'Het is vreselijk.' Fluisterde ze schor.
Ze meende het. Ze meende het écht. Ik hoorde het aan haar trillende schorre stem. Ik denk dat ze ook geen idee had over wat ze met de situatie aan moest en ik begreep het. Ik vroeg me af wat ik had gedaan als ik haar was. Ik vroeg me af of ik überhaupt een vreemd meisje in huis had genomen en haar dan ook nog had bijgestaan en geholpen zoals zij bij mij deed. Misschien waren na al die jaren mijn gebeden toch verhoord.
'Laten we naar boven gaan.' Zei ik zacht en zonder op antwoord te wachten liep ik de keuken uit.

Het duurde even voor Elsa in mijn slaapkamer kwam. Ze had eerst even over de rest van de verdieping gelopen en de kamers bekeken.
'Alles is leeg afgezien van de badkamer.' Zei ze toen ze mijn kamer uiteindelijk binnenstapte.
Haar blik gleed nieuwsgierig over de inboedel heen. Mijn kamer was nog helemaal in takt. Ik kon mijn tranen nauwelijks tegenhouden terwijl ik op mijn bed zat. Ze kwam naast me zitten en sloeg haar arm om me heen maar ik liet hem voorzichtig van me afglijden en stond op. Ik ging voor het raam staan en klom zonder enige schaamte het venster in. Míjn venster.
'Zat je daar altijd?' Vroeg Elsa die naast me kwam staan.
Ik knikte en tuurde de straat over. Ooit was dit uitzicht normaal en bijna saai geweest nu leek het mooi en bijzonder. Ik hield van dit uitzicht, van dit venster en ondanks alles van deze plek en zijn herinneringen!
'Weet je? Ik heb altijd wel geweten dat het niet de juiste manier was zoals het hier ging maar als je al vanaf kinds af aan mee krijgt dat het normaal is dat je leven wordt geleid door angst en aggressie ga je uiteindelijk denken dat het normaal is en accepteer je het. Pas toen ik een jaar of tien was begon ik te beseffen dat niet alle kindjes thuis een gemene papa hadden. Soms als de school uit was stond ik uren bij de uitgang te wachten tot een leraar me uiteindelijk wegstuurde in de hoop dat mama vandaag wel kwam om me op te halen. Ze kwam nooit..'
Elsa keek voor zich uit maar ik zag dat ze naar me luisterde en elk woord in haar hoofd opsloeg. Ze maakte een kalme indruk.
'In de brugklas durfde ik niet te gymen. Ik verzon elke keer weer een nieuwe smoes. Ongesteld, buikpijn, verrekte enkel en als ik er niet onderuit kwam trok ik een lange broek aan en een shirt met lange mouwen zelfs als het boven de twintig graden was en we buiten gymde. Wat moest ik dan? Al die blauwe plekken en schaafwonden. Ik kon mijn leraar echt niet elke week wijs maken dat ik was gevallen. Ik was goed in sport en ben nog nooit gevallen! Als ik thuis kwam maakte ik huiswerk en kookte. Heel af en toe ging ik 's avonds naar Julia toe. Als er niemand was of papa dronken op de stoel lag en niks hoorde of zag.'
'Weet Julia van dit alles?' Vroeg Elsa zag toen ik even zweeg.
'Nee.' Ik schudde mijn hoofd.
'Waarom niet?' Vroeg Elsa.
'Noem het laf maar ik durfde het niet. Julia is ontzettend lief begrijp me niet verkeerd maar ze is ongelooflijk doortastend. Niet van het halve dit en halve dat, nee wat moet gebeuren moet gebeuren en wel nu. Er is geen andere optie of mogelijkheid. Ik was niet echt bang maar vreesde ergens voor haar reactie. Ik was bang dat ze me zou dwingen tot dingen die ik niet wilde en achteraf had ik misschien veel eerder naar haar toe moeten stappen maar als je alles van te voren weet..'
Elsa sloeg mijn arm om me heen en ik legde mijn hoofd op haar schouder.
'Één keer heb ik zelfs gesloten. Een fles wijn voor mijn vader bij de supermarkt. Ik dekte de tafel en kookte zijn lievelingseten in de hoop dat hij voor één keer tevreden zou zijn en trots. Hij wierp me een afkeurende blik, pakte zijn bord en ging voor de televisie zitten. Ik heb de fles meegenomen, ben naar het park gefietst en heb me helemaal volgegoten.. Ik was ladderzat en toen ik 's nachts naar huis probeerde te komen ben ik ergens tegen een boom gaan slapen. Toen kwam ik jou tegen.'
Ik keek haar even aan en ze glimlachte.
'Als ik toen wist wat ik nu weet had ik je meteen in huis genomen, weet je dat? Ik dacht dat je gewoon zo'n vervelende puber was die weer eens teveel gedronken had..'
Ik haalde mijn schouders op.
'Het doet er ook niet toe. Het is nu allemaal voorbij.. Toch?'
Ze kneep haar ogen even samen tegen de zon die door het raam scheen en keek me toen bemoedigend glimlachend aan.
'Ja, het is nu allemaal voorbij.' Zei ze..

'Heb je nog plannen vandaag?' Vroeg Elsa toen we even later de voordeur achter ons dicht hadden gedaan.
'Ja. Ik ga een endje fietsen oké?'
'Natuurlijk. Eet je wel mee?' Vroeg Elsa opgewekt.
Ik knikte en we namen afscheid. Ik had uit de schuur mijn fiets gehaald en Elsa nam de tas met spullen mee naar huis. We hadden zoveel mogelijk spullen meegenomen en de grote spullen zouden Elsa even met de auto ophalen. Ik stapte op de fiets en begon te trappen. Ik probeerde me de weg die Stanley gister naar naar de duintop had gereden me te herinneren en wonder boven wonder wist ik alles nog. Na een dik uur flink doortrappen kwam ik aan bij het bospad. Ik gooide mijn fiets in de berm en zag tot mijn grote opluchting dat er zich al een aardig paadje tussen de bomen had gevormd. Ik perste me tussen de bomen door en hoorde hier en daar een takje onder mijn gympen kraken. Het leek langer te duren dan gisteren voor ik het mulle zand had bereikt. Ik stapte stevig door en zag het hek al verschijnen toen ik ineens verstijfde. Er was iemand op de duintop. Ik sprong achter een bosje en knielde. Ik tuurde tussen de takjes en blaadjes door en kwam tot de ontdekking dat het Stanley was. Dezelfde jas, hetzelfde haar, dezelfde lengte.. Dat kon niet missen. Net toen ik weer omhoog wilde veren, omdat het toch maar Stanley was zag ik een tweede persoon. Een vrouwelijk persoon. Zeker ouder dan Stanley. Ze had een paar goudgelakte pumps in haar hand en ze droeg een kort bruin jurkje. Ze was ontzettend knap. Ze ging naast Stanley staan en de twee waren druk in gesprek terwijl ze naar het strand keken. Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken. Wat een hufter! Zo zacht als mogelijk was schoof ik naar achter tussen de struiken door en kroop voorzichtig terug naar het bos. Gelukkig tot nu toe zagen ze niets. Ik ging voorzichtig overeind staan en zette het op een rennen. Bomen flitste voorbij en takjes braken onafgebroken onder mijn schoenen. En ineens gebeurde het. Ik miste een steen, sprong te laat en kwam met een smak op de grond terecht..

Nomineer dit bericht ×