Bokt.nl

Citaat:

Lisa! Gaat het wel?’ Ik schrik op. ‘Ja… Ja, gaat wel. Sorry, ik herinnerde mij opeens wat.’ Laurens kijkt mij even aan. Onze blikken kruizen elkaar. Snel kijk ik weg. Weer voel ik een tinteling. Een tinteling die steeds meer aanwezig is. ‘Wat herinnerde je?’ Anita kijkt mij nieuwsgierig aan. ‘Niet iets bijzonders.’ Snel haal ik mijn schouders op. ‘Maar het was een herinnering!’ ‘Ik herinnerde dat we hier vaak stonden en stonden te geinen met de barmannen. En ik vond het leuk.’ Lieg ik. Niemand hoeft te weten wat ik mij herinnerde. Laurens niet, maar zeker de groep niet! Dan voel ik opeens een hand op mijn schouder, als ik mij omdraai zie ik Marc staan. Zijn blauwe ogen schitteren vrolijk. Langzaam voel ik mij rood worden. In mijn onderbuik voel ik een kriebel. Plotseling voel ik mij verward. Twee jongens. Twee gevoelens. En ik heb geen idee wat ik ermee aan moet.

Citaat:

‘Sorry dat ik zomaar op je afstap, dat doe ik normaal nooit. Maar… Hey, gaat het wel een beetje?’ Marc kijkt mij onderzoekend aan. Ik herstel mij snel en schenk hem een glimlach. ‘Het gaat wel hoor, ik moet alleen even heel wat verwerken.’ Marc kijkt mij verbaast aan. ‘Waarvan?’ ‘Ik kreeg zonet een herinnering.’ Verklaar ik simpel. Dat het een herinnering is die heel wat gevoelens inhoud laat ik maar achterwege. De verwarring die het meebrengt al helemaal. ‘Vandaar dat je er zo verward uitziet.’ Concludeert hij. Ik zucht. Daar heb ik mijzelf mooi uitgered, complimenteer ik mijzelf. ‘Ben je er nog?’ Een hand raakt voorzichtig mijn schouder aan. Ik voel een schokje. ‘J-Ja, ik ben er nog. Sorry wat zei je?’ Goed, wakker blijven Lisa, geen complimentjes aan jezelf geven als de situatie nog niet helemaal gered is. ‘Ik vroeg of je zin had om wat te drinken.’ ‘Ja, lekker.’ ‘En wat mag het worden?’ Okey. Nu moet ik een keuze maken. Een keuze! Als ik ondertussen iets van mijzelf weet, is dat keuzes maken niet het gemakkelijkste is. Ik glimlach even. ‘Wat raad jij mij aan?’ Marc begint te lachen. ‘Laat mij je even bekijken, dan kan ik mijn mening geven over wat jij lekker kan vinden. Draai is rond?’ Ik voel dat ik weer rood word. Heb ik mijn hormonen op hol of wat is dit? Kriebels, tintelingen, het wordt nu echt tijd dat mijn geheugen terug komt om alles op een rijtje te zetten. Langzaam draai ik een rondje. ‘Goed gekeurd?’ Lach ik. Marc kijkt mij nog een keer aan en begint dan nog harder te lachen. ‘Gelukkig ben je qua karakter niet zoveel veranderd.’ ‘Kende je mij zo goed dan?’ ‘Nee, maar je was altijd heel open en vrolijk tijdens je werk. Dat zegt wel wat over personen. Denk je dat je bessen lust?’ ‘Is dat lekker?’ ‘Met ijs wel. Maar ik vind het wel heel wat dat je op mijn mening af durft te gaan.’ Marc grijnst even. Ik haal mijn schouders op. ‘Goed, ik zal het testen. Ik ga op jouw mening af, omdat ik zelf geen idee heb wat er allemaal bestaat.’ Ik strijk met mijn handen door mijn haren en merk dat Marc mijn beweging volgt. Langzaam trek ik mijn wenkbrauw op. ‘Kun je het zien?’ Vraag ik plagerig. Dan komt tot mijn verbazing een blos op de wangen van Marc. ‘Goed ik ga even wat drinken halen. Heb je zin om even mee te lopen, of liever gezegd, te helpen?’ Hij steekt zijn hand naar mij uit. Als ik hem pak voel ik weer een schokje. Even kruizen onze blikken elkaar. Zijn blauwe ogen schitteren. Langzaam voel ik mij verlegen worden. De kriebel in mijn buik begint zijn eigen leven te leiden. Marc kijkt mij aan en glimlacht, ‘Kom!’ zegt hij vrolijk. Ik kan niet weigeren en laat mij door hem meenemen. Waar zullen we heengaan?

Uitgeput lig ik tegen zessen in mijn bed. Een tijdje staar ik naar het plafond en irriteer mij aan de vogels buiten. Tot vroeg in de ochtend uitgaan in de zomer is niet leuk, concludeer ik. Nou ja, tot laat uitgaan wel, maar uiteindelijk in je bed liggen als het én weer licht is én met fluitende vogels buiten, dat maakt het slapen niet gemakkelijk, hoe moe je ook bent. Behalve mijn vermoeidheid ben ik ook nog eens helemaal verward. De herinnering over Laurens, Marc die mij blijkt te kennen. Ik zucht even en draai mij om. Opeens piept mijn telefoon. Een smsje. Ik rek mij uit en pak met een beetje moeite mijn telefoon. ‘Hey meis, veilig thuis gekomen? Ik vond het erg gezellig vannacht. Keertje afspreken? X Marc’ Okey, hij krijgt als ik wakker ben wel een reactie. Eerst maar een gepast antwoord bedenken en ik vermoed dat ik daar nog wel eens moeite mee kan hebben. Ook al was het super gezellig en is hij echt leuk. Hij nam mij meer naar de banken in de salon, waar we gezellig hebben zitten praten. Toen zijn lippen uiteindelijk de mijne raakten konden we niet meer ophouden. Ik weet zeker dat de vlinders in mijn buik nog niet getemd zijn. Maar eerst maar eens mijn gevoelens op een rijtje krijgen en eens kijken hoe het zit met mijn geheugen. Of zal ik ook dingen over hem in mijn dagboek hebben opgeschreven? Laat dat alsjeblieft het geval zijn! Dan kan ik tenminste nog ergens mijn oordeel uithalen. Opeens ben ik klaar wakker. Waar heb ik dat dagboek gelaten?

7:38 Knippert het een tijd later op mijn wekker. In mijn zoektocht ben ik niet veel meer tegengekomen dan. ‘Hij was er weer vandaag! Helaas blunderde ik weer toen hij er was. Waarom bezorgt hij mij nou zulke bibbers. Zo bijzonder is hij niet. Nou ja. Een beetje dan. Pluspuntje: hij flirtte wel met mij!’ en ‘Vandaag heb ik hem weer gezien. Niet gepraat. Helaas. Zou hij dan toch een vriendin hebben?’ Met een zucht leg ik het dagboek weg en probeer te gaan slapen. Uiteraard mét fluitende vogels, een nu vel schijnende zon. Natuurlijk récht mijn slaapkamer raam in, en met een beetje voorspelbaar gedrag van Kim wordt ik over een klein uurtje wakker gemaakt door een kriebelende Bram en een overactieve Kim. Ik rol mij op in mijn lakens en werp nog even snel een blik op mijn telefoon. Zal ik Marc nog een smsje sturen? Of zal hij al slapen? Misschien staat zijn telefoon wel uit en… ‘Lisa!’ roep ik mijzelf uit mijn piekerminuutje. Snel typ ik een smsje in en klik op verzenden. Dat hebben we dan ook weer gehad, bedenk ik mij tevreden.

‘Kim! Je laat haar slapen!’ klinkt het opeens vanaf de gang. Er ontsnapt een kreun uit mijn mond. Wees stil! Laat mij slapen! Smeek ik in stilte. ‘Maar papa! Lisa zou mij een verhaal voor lezen!’ ‘Kim, je zus is vannacht laat in haar bed gekomen.’ ‘Later dan 8 uur? Dat wil ik ook!’ Klinkt een protest van Kim. Later dan 8 uur? Nee hoor Kim, ik lag voor 8 uur in mijn bed. Als je 8 uur s’ochtends bedoelt tenminste. In gedachten zend ik dat door naar Kim. In de hoop dat ze voor mijn deur weggaat, samen met Gert. Vermoeid draai ik mij om en stop mijn hoofd onder het kussen. Wat een herrie op de vroege morgen zeg. ‘Kim, kom wij gaan naar beneden en een spelletje spelen. Vind je dat geen goed idee?’ Even later is weer stil op de gang. Bedankt Gert voor deze redding. Ik haal mijn hoofd onder de kussens vandaan en tot mijn schrik voel ik opeens wat kriebelen. Verbaast open ik mijn ogen. ‘Goedemorgen Lisa! Bram wou je even zien.’ ‘Kim, wil je alsjeblieft naar beneden gaan met Bram? Ik lag niet om 8 uur in mijn bed en daar heb ik nu last van. Ik zie jou over een paar uurtjes en dan zal ik jou voorlezen. Goed?’ Even kijkt Kim teleurgesteld. Dan laat ze haar schoudertjes zakken en loopt mijn kamer uit. ‘Tot over een paar uurtjes dan maar.’ Klinkt het zielig. Sorry Kim, dat was een klein leugentje om bestwil. Maar dat zou jij later ook nog wel vaak genoeg doen, neem ik aan.

‘Ik moet het boek hebben. Geef het aan me. Nu!’ ‘Ik kan het je niet geven. Ik heb het niet. Geloof mij.’ ‘Waarom zou ik jou geloven? Jij hebt mijn moeder vermoord, je weet dat ik dat weet.’ ‘Ik heb haar niet vermoord. Dat weet jij even goed als ik.’ ‘Hoe moet ik dat weten? Ik was niet bij de moord. In tegenstelling tot jou.’ ‘Lisa, ik heb jouw moeder niet vermoord. Dat zou ik niet kunnen.’ ‘Waarom verberg je het boek dan? Dat is het bewijs van alles. Daarom.’ ‘Ik verberg het boek niet.’ Ik loop achteruit. ‘En wie moet het dan hebben? De enige die het motief heeft om het te willen verduisteren, ben jij!’ ‘Pas op!’ Het is te laat, ik voel mij naar beneden vallen…

Plotseling schrik ik wakker. Het boek! Waar is het? Wie was die andere persoon in mijn droom? Waarom viel ik? Had ik het in mijn droom fout? Wie beschuldigde ik dan? Ik zucht even. Het zou echt een stuk gemakkelijker zijn als ik gewoon mijn geheugen terug had. Langzaam rek ik mij uit, onderweg raak ik mijn telefoon. Zal ik al een reactie terug hebben? Een blik op het beeldscherm zegt mij dat dit niet het geval is. Even voel ik mij teleurgesteld. Heb ik te hebberig gereageerd op zijn sms? Had ik onbereikbaarder moeten zijn? Waarom is het toch allemaal zo lastig? Jongens zijn al amper te begrijpen, maar als je geheugen niet helemaal functioneert zoals het hoort te functioneren, dan heb je al helemaal een probleem.

Citaat:

Plotseling schrik ik wakker. Het boek! Waar is het? Wie was die andere persoon in mijn droom? Waarom viel ik? Had ik het in mijn droom fout? Wie beschuldigde ik dan? Ik zucht even. Het zou echt een stuk gemakkelijker zijn als ik gewoon mijn geheugen terug had. Langzaam rek ik mij uit, onderweg raak ik mijn telefoon. Zal ik al een reactie terug hebben? Een blik op het beeldscherm zegt mij dat dit niet het geval is. Even voel ik mij teleurgesteld. Heb ik te hebberig gereageerd op zijn sms? Had ik onbereikbaarder moeten zijn? Waarom is het toch allemaal zo lastig? Jongens zijn al amper te begrijpen, maar als je geheugen niet helemaal functioneert zoals het hoort te functioneren, dan heb je al helemaal een probleem.

Citaat:

Voorzichtig neem ik een slok van mijn kop thee. Terwijl ik de slok neem denk ik nog eens diep na. Ergens word ik wel zat van het gegraaf in mijn geheugen. Wat heeft het allemaal voor nut? Elk antwoord dat ik krijg, leidt weer tot een groter aantal vragen. Opeens merk ik dat de thee nog veels te warm was. Het begint te branden in mijn keel en uiteindelijk ook mijn maag. Snel loop ik naar de keuken voor een slok verkoelend koud water. Als de brand is geblust blijf ik nog heel even staan. Opeens gaat de kamerdeur open en stapt er iemand de ruimte binnen.
‘Hallo? Is er iemand thuis?’ De stem komt mij bekent voor, maar ik kan het even niet plaatsen. Ik loop de kamer in en tot mijn verbazing staat Laurens voor mijn neus.
‘Hey,’ zegt hij zacht. Zijn ogen staan somber, zijn anders zo stoere barjongen houding is verdwenen.
‘Hey,’ groet ik terug. Mijzelf afvragend wat hij hier, in míjn huis, doet.
‘Je vraagt je vast af wat ik hier doe, of niet?’
‘Goed gedacht, je gaat door voor de koelkast. Leg maar uit wat jij hier komt doen.’ Reageer ik. Laurens lijkt verrast door mijn houding. Even kijkt hij mij onderzoekend aan. Opzoek naar mijn onzekere houding als ik hem zie. Mijn knikkende knieën. Zijn invloed op mij. Op de een of andere manier is het verdwenen.
‘Nou, tja. Goed.’ Hakkelt hij van zijn stuk gebracht. Ik kijk hem schuin aan. Opeens voel ik mij zelfverzekerd worden. Ik verplaats mijn gewicht van het ene naar het andere been en neem voorzichtig een slok van mijn, inmiddels al iets afgekoelde, kop thee.
‘Zeg het maar hoor.’ Spoor ik Laurens aan. Opeens verschijnt er een blos op zijn wangen.
‘Ach, laat ook maar. Ik moet jou ook niet opzadelen met mijn problemen en gedachten.’ Hij draait zich om en wil de deur uitlopen.
‘Hoezo problemen en gedachten?’ Vraag ik iets minder zelfverzekerd dan dat ik mij zonet voelde. Laurens draait zich om.
‘Het is niet iets waar jij wat aan kan doen.’
‘Wat is er dan?’ Laurens glimlacht even. Het lijkt wel alsof hij op deze reactie hoopte.
‘Een vervelende, zeurende ex-vriendin.’ Zegt hij nuchter, hij kijkt mij schuin aan. Mijn reactie peilend.
‘Ex-vriendin?’ Herhaal ik verbaasd.
‘Het is uit tussen Irma en mij.’ Verklaard hij. Dan draait hij zich weer om en loopt zonder ook maar iets te zeggen de deur weer uit. Zijn houding neigt weer naar zijn stoere barjongen houding. Twijfelend kijk ik hem na, mijzelf afvragend waar hij mee bezig is.

‘Wat deed Laurens hier?’ Zonder dat ik het door had is Anna achter mij komen staan. Ik haal mijn schouders op.
‘Hij kwam even vertellen dat het uit is met Irma. Vraag mij niet waarom.’ Anna schraapt haar keel.
‘Misschien dat ik dat wel weet. Maar het is nu pas uit?’
‘Nu pas?’ Anna knikt.
‘Geef eerst die kop thee maar hier, ik denk dat het straks anders niet goed komt.’ Ze neemt de kop over en zet hem op de tafel neer. Waar is Anna mee bezig? De perfecte stiefmoeder uithangen? Of zal ze er geen bijbedoelingen bij hebben? Ik schrik op uit mijn gedachten als Anna diep zucht.
‘Naar wat ik heb meegekregen, kregen hij en Irma iets met elkaar nadat het uit was gegaan met jou.’ Probeert ze uit te leggen.
‘Ik weet dat Irma en Laurens met elkaar kregen nadat Laurens en ik iets hadden.’
‘Ook dat het maar een paar dagen duurde dat het tussen hen aanging?’
‘Wat bedoel je met een paar dagen?’ Ik frons even. Waar heeft ze het over?
‘Laurens was maar een paar dagen vrijgezel. Als je het zo kan noemen.’
‘Hij ging dus over van mij op Irma. Wat een overstap.’ Concludeer ik. Anna begint te lachen.
‘Het is wel een overstap, Irma en jij zijn totaal verschillend geloof ik.’ Ik knik. Opeens schiet mij de vijandige houding van Irma te binnen. Zal dat hiermee te maken hebben? Zal ik echt wat voor Laurens betekend hebben?
‘Maar je wist dus niet dat het maar een paar dagen duurde? Dat niemand jou dat verteld heeft.’
‘Misschien bescherming.’ Bescherm ik de groep. Anna glimlacht even. Dan kijkt ze me aan. In haar ogen schittert er medelijden. Voorzichtig slaat ze een arm om mij heen.
‘Geloof mij. Hij heeft jou zoveel aangedaan, meer dan jij hem ooit zou kunnen vergeven. Je bent zo veel beter af zonder hem. Je verdient ook een veel beter iemand dan hem. Diep in jou hart weet jij dat ook. Anders had je hier nu wel van blijdschap als een dolle door de kamer gesprongen.’ Ik draai mij naar Anna toe en kijk haar eens goed aan. Waarom doet ze zo tegen mij? Waarom doet ze alsof ze er voor mij is? Waarom verteld ze mij dit?
‘Je geheugen komt wel terug en dan zul je zien dat ik over hem gelijk heb.’ Vertrouwd ze mij op zelfverzekerde toon toe. Opeens voel ik mij onzeker worden. Waarom zegt ze niet gewoon wat ze bedoelt? Ze geeft mij een knuffel en loopt dan de kamer uit.
Ik plof neer op de bank. Het duizelt mij allemaal. Wat wou Laurens nou werkelijk zeggen? Waarom doet Anna zo lief tegen mij? Wil ze mij beschermen tegen Laurens? Waarom zou ze dat willen doen? Zij heeft Rose toch ook uit de weg geruimd? Of heeft iemand anders dat gedaan? Maar Laurens, is hij wel te vertrouwen? Anna heeft mij in twijfel weten te brengen. Lusteloos zet ik de tv aan en zap door naar een muziekzender. De vrolijke muziek van ‘the sweet escape’ komt in mijn oren terecht. Op het beeldscherm staat een vrolijke Gwen Stefani. ‘If I could escape’ zingt ze vrolijk. Kon ik maar ontsnappen, maar ik weet dat ik dat niet kan voordat ik op alle vragen een antwoord heb.

Plotseling voel ik mijn telefoon trillen en ik schrik op vanuit mijn gedachten. Zoals ik ondertussen gewend ben haal ik mijn mobieltje met moeite uit mijn broekzak. ‘U heeft 1 bericht ontvangen.’ Staat er in het schermpje vermeld. Hier ben ik ondertussen ook alweer aan gewend. Van wie dat berichtje is, is nog steeds een raadsel. Als ik het berichtje open zie ik dat het van Irma komt. Ik herinner mij opeens de blik in haar ogen gisteren op het terras. Ergens krijg ik het vage vermoeden dat Irma mij de schuld geeft van de break-up tussen haar en Laurens. Als ik het berichtje lees concludeer ik dat mijn vermoeden klopt. ‘Heb jij nou je zin? Het is uit tussen Laurens en mij. Als ik jou ooit in zijn buurt zie, zal je daar spijt van krijgen. Ik ga er alles op zetten om hem terug te krijgen. Blijf van hem af!’ En bedankt Irma, zo’n berichtje kan ik er ook nog wel bij gebruiken. Er ontsnapt een zucht uit mijn mond. Juist op dat moment komt Anna de kamer weer binnen.
‘Is er wat?’ Ze kijkt mij met een schuine blik aan. Haar handen hebben hun plaats ingenomen bij haar zij. Ik haal mijn schouders op en geef mijn telefoon aan haar. Anna leest het en schudt vervolgens een tijd lang met haar hoofd.
‘Typisch Irma.’ Concludeert ze. Ik trek mijn wenkbrauw op. Ik krijg het vermoeden dat Anna Irma behoorlijk blijkt te kennen.
‘Hoe goed ken jij haar eigenlijk?’ Voordat ik het doorheb, heb ik de vraag gesteld. Anna kijkt bedenkelijk, vervolgens begint ze op haar vingers te tellen.
‘Ik denk zo’n 6 jaar nu. Ze was mijn buurmeisje.’ Verklaard ze. Ik knik. Anna leest het berichtje nog een keer. Dan kijkt ze mij nog een keer aan en gaat naast mij op de bank zitten.
‘Trek je hier niks van aan. Ze durft jou toch niks te doen. Maar ik hoop toch dat je niet achter Laurens aangaat omdat hij zo’n geweldige jongen is. Want dat is hij niet.’
‘Je hebt wat tegen hem he.’ Concludeer ik.
‘Officieel jij ook.’ Weer trek ik mijn wenkbrauw op.
‘Hoe bedoel je dat?’
‘Daar moet je zelf achter komen. Het is jouw verleden en ik wil niet het risico lopen om iets te zeggen wat niet klopt.’
‘Dus moet ik het maar van anderen weten?’
‘Of van het onderzoek wat je bent gestart.’
‘Welk onderzoek?’ Mijn stem slaat over. Opeens voel ik mij paniekerig worden.
‘Naar Rose.’ Klinkt het nuchter. Ik hoor geen angst in Anna’s stem. Helemaal niks.
‘Waar is dat onderzoek gebleven? Weet jij dat?’ Anna schudt haar hoofd.
‘Als ik dat had geweten, had ik het je allang gegeven. Het onderzoek was alleen zo geheim, dat niemand hier thuis wist waar het lag.’
‘Behalve?’
‘Behalve de mensen die jou hielpen bij het onderzoek.’ Behalve de mensen die mij hielpen bij het onderzoek. Wie zijn dat dan? Of heeft alleen Janice mij geholpen en Rose zelf? Ik zucht even. Wetend dat dit nog niet het einde is aan de stroom vragen.

_Marlijn schreef:

Goed stuk hoor

Citaat:

Als de brand os geblust blijf ik nog heel even staan.

is