Bokt.nl

Citaat:

‘Ah’ zei mijn vader. ‘Ik zal jullie dan niet langer storen.’ En hij liep langs mij weg. Ik draaide me ook om en liep achter mijn vader aan. Liever met mijn vader mee dan met Kyle. Kyle rende achter me aan. ‘Britt, wacht even. Doron wil je spreken.’ Ik stopte weer en staarde naar de grond. ‘Als hij dat dan zo graag wil komt hij zelf maar!’ Geïrriteerd liep ik weer weg, deze keer bleef Kyle staan. Dat was maar goed ook, anders was ik misschien wel tegen hem uitgevallen.


Op de terug weg in de auto zat ik alleen maar uit het raam te staren. Mijn hoofd lag tegen de zijkant van de deur aan, ik slaakte een zucht. Alles leek zo goed te gaan. Mijn vader en ik zijn vrij lang weg geweest, boodschappen doen, nog naar andere winkels. Maar de hele tijd geen woord tegen elkaar gezegd, dat was niet mijn vader. Misschien had ik hem wel gekwetst, ik moest het maar goed gaan maken. Mijn vader reed de oprit van ons huis op, ik zag een scooter staan. Hij was van Doron. Ik zat meteen recht op, maar waar was Doron? Mijn vader parkeerde de auto en ik stapte uit, ik wou naar de deur toe lopen om te kijken of hij nog wel op slot zat. Als mijn moeder thuis was had ze hem vast binnen gelaten. Ik keek vluchtig door het gangetje van het huis en de garage, ik zag dat Doron net opstond van het bankje. ‘Hoi.’ Ik was vrij verbaast, had Kyle dan al met hem gesproken? ‘Ben je hier al lang?’ Ik wou weten hoelang hij hier al stond. Hij keek op zijn horloge, ‘Twintig minuten denk ik.’ Ik staarde naar de golfende wand van de garage. Dat was best wel lang, moet ik hem naar binnen laten? Mijn vader zou hem zo meteen toch wel zien. Ik wist niet wat ik moest zeggen, vooral niet met mijn vader in de beurt, het was zo raar. Eerst wist hij nog van niks, en nu weet hij dus al gelijk meer over mij. Mijn vader gooide de achterbak open en keek even naar mij. Hij zag Doron staan en stak zijn hand naar hem op, Doron zei hem gedag. ‘Ik ga mijn vader even helpen met de boodschappen hoor.’ En ik liep naar mijn vader toe. Mijn vader liep langs me met een grote doos met boodschappen er in. ‘Laat maar, ik ruim het wel op. Je kan die jongen niet laten wachten.’ En hij haalde de deur van het slot af en liep naar binnen. Ik keerde me weer tot Doron. Ik staarde langs hem naar de grond, ik wist niet wat ik moest zeggen. Maar ik wist wel dat ik mijn excuses aan moest bieden. Ik beet even op mijn nagel, ‘Ik had niet zo uit moeten vallen in de winkel.’ En ik keek hem aan, hij stond er niet helemaal op zijn gemak. Hij knikte lichtjes, ‘en ik had niet zo uit moeten vallen tegen Ben, ik was zo kwaad op hem. Ik wou je alleen maar beschermen.’ En hij legde zijn hand op mijn boven arm. Ik keek naar beneden, en daarna weer naar hem. ‘Dat had je al gedaan, toen ik er nog bij was.’
Hij pruimde zijn lippen, ‘Ik weet ook niet waarom ik het heb gedaan, maar toen ik hem weer tegen kwam in de garderobe maakte hij weer een opmerking en ik ging door het lint, en omdat hij dus dronken was bleef hij maar dingen zeggen die me kwaad bleven maken. Ik weet dat ik te ver ben gegaan.’ Hij liet zijn hand weer van mijn arm af glijden. Wachtend op mijn reactie. Mijn vader kwam weer naar buiten gelopen, en ik knikte alleen maar. Doron zakte een stukje met zijn hoofd en keek me vragend aan, ‘ik hoop dat we het kunnen vergeten?’ ik knikte. Hij glimlachte wat, hij legde zijn armen om mij heen en drukte me een beetje tegen me aan. Ik wou niet dat mijn vader mij zo zag. ‘Ik denk dat ik mijn vader maar ga helpen.’ Hij knikte, ‘Dan ga ik maar weer.’ Mijn vader kwam net langs gelopen en hij gaf me een kus op mijn mond voordat hij zijn helm op deed. Ik wist dat mijn vader keek, wat moest ik tegen hem zeggen als hij er naar zou vragen? Doron stapte op zijn scooter en reed langzaam van de oprit af.

Ik liep naar de achterbak en pakte de laatste tas die er in stond en sloeg de achterklep dicht. Mijn vader kwam net naar buiten gelopen, hij pakte zijn auto sleutels en deed de autodeur op slot. Ik sleepte de boodschappen tas naar binnen en in de keuken liet ik hem neer ploffen. Ik slaakte een zucht, ‘Zwaar is ie hé?’ zei mijn vader. Ik knikte, ik deed met een gooi de koelkast deur open. Ik opende de tas en deed de koelkastproducten in de koelkast.
Ik wist dat mijn vader met een vraag zat, maar hij hield zich stil. Hij wil normaal altijd weten wie wie is. Hij sloot de deur van de voorraadkast. ‘Wie was dat?’ Ik wist het, hij moest het vragen. Ach, als of hij het nog niet door had wat er tussen Doron en mij was. ‘Dat was Doron.’ Hij knikte even. ‘Die jongen die ik aan de telefoon heb gehad?’ ‘Ja.’
Hij pakte de lege tas en vouwde hem op. Hij bleef er nog even mee in zijn handen staan. ‘Heb je daar wat mee?’ Ik draaide me om. ‘Hoezo?’ ‘Oh gewoon, omdat hij je een kus gaf.’
Ik knikte, ‘Ja, ik heb daar wat mee.’ Antwoordde ik zo luchtig mogelijk. Mijn vader legde de tas in een kastje, ‘Is het serieus?’ Ik schudde mijn hoofd, ‘Zo ver ik weet niet.’ Mijn vader hoefde niet alles te weten, als ik er zeker van was dat het goed ging vertelde ik het ze wel.

Mijn moeder kwam ook thuis, ‘Hoi!’ zei ze vrolijk terwijl ze de deur dicht deed. Ze deed haar schoenen uit en zette ze netjes voor de kachel. Met een tas in haar handen kwam ze de keuken binnen gelopen en zette hem op tafel neer. Mijn vader ging tegen de stoel aan leunen. Mijn moeder pakte wat uit de tas. ‘Dat ziet er lekker uit.’ Zei mijn vader terwijl had in de tas keek. Mijn moeder knikte, we eten vanavond spaghetti.’ Mijn vader was gek op spaghetti, je kon aan zijn gezicht aflezen dat hij er nu al zin in had. Ik liep de keuken uit naar de trap toe. Ik hoorde dat mijn vader over mij begon te praten, ik sloopt zachtjes een paar pasjes terug om het gesprek te horen.
‘Ze heeft denk ook een vriendje. Dat ze ons daar niet eerder over verteld heeft.’ Vertelde mijn vader. Mijn moeder reageerde rustig. ‘Ach, misschien wou ze eerst zien hoe het uitloopt. Maak je maar niet druk.’ Mijn vader was even stil. ‘Hmm, maar wie weet hoe lang ze al met elkaar gaan? En wat ze doen.’
Mijn vader maakte zich altijd te veel zorgen als hij iets te weten kwam, maakte hij zich er maar druk om dat ze nooit thuis waren, als ze niet werken zaten ze wel bij vrienden.
‘Vertrouw Britt nou maar, ze kan best voor zich zelf zorgen. En het is heus niet dat ze zich gekke dingen in haar hoofd haalt.’ Zei mijn moeder. Ze had wel vertrouwen in me, soms een beetje te veel. Ik draaide me weer om en liep de trap op, boven liet ik me op bed ploffen. Ik tilde mijn arm omhoog. En keek naar mijn pols, ik wreef met mijn duim over mijn pols, mijn huid bewoog mee. Je zag een soort witte strepen, wit vel. Mijn ‘littekens.’
Beneden hoorde ik wat gemompel, ik stond op en legde mijn oor op de vloer om wat te kunnen horen. Mijn ouders hadden weer ruzie, waar over ging het deze keer? Mijn vader begon te schreeuwen, het ging ook over mij. Hij twijfelde of ik wel over ging, en mijn moeder vond alles maar best.
Ik was het niet met hem eens, nu wil hij zeker opeens de goede vader uithangen, er zeker altijd voor zijn dochter zijn. Hij is er nooit, ik zit vaak alleen thuis. Ze begonnen nu tegen elkaar te schreeuwen, ik stond weer op. Ik had geen zin meer om te luisteren, laat ze maar ruziën. Het was uiteindelijk toch wel allemaal mijn schuld.

Ik zat op mijn stoel, naar de grond te staren. Voor de zoveelste keer. Mijn ouders waren beneden nog steeds aan het schreeuwen. Geen spaghetti vanavond, niet eens eten vanavond. Ze bleven maar schreeuwen, dingen die ik niet wilde horen, dingen waarvan ik niet wou die ze tegen elkaar zeiden. Dingen waarvan ze later toch wel spijt kregen. Waarom deden ze dit? Waarom zeiden ze dat, ze meende het niet. Dat weten ze zelf ook wel. Ik wilde dat ze ophielden met schreeuwen, ik hoefde niet te horen hoe erg ze elkaar wel niet haatte.