Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-06 13:48

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-06 13:48

Nee, gelukkig niet! Ik bedoelde dat je zo erg meleeft met het verhaal! Ik weet niet wat ik zo´n situatie zal doen maar ik heb het niet gehad!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-06 13:48

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-06 13:48

Jips! Pagina 6! Ik zal zo snel mogelijk het verhaal erop zetten!

**Geplaatst**: 02-06-06 13:50

Re:

Geplaatst: 02-06-06 13:50

jeej

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-06 14:55

Re: [Verhaal] Mishandeling: Damage!

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-06 14:55

Het lang verwachtte stuk! Ik hoop dat jullie het weer leuk vinden! Hebben jullie al ideeen hoe het zal aflopen?

Hoofdstuk 6:

De dagen die daar op volgen werd het voor mij niet makkelijker op. Ik probeerde in meerdere bochten te wringen om Gabri te helpen. Maar elke keer als ik langs ging dan was Gabri er niet of dan wou ze me niet spreken. Op MSN was ze er nooit en als ik haar belde nam ze nooit op. Haar ouders waren eveneens bezorgd maar Gabri maakte zich daarvoor niks van bewust. Ikzelf werd er ook niet beter op. Zoveel informatie wat ik wist en nòg zoveel dingen die ik nog te weten moet komen. Maar wil ik dat überhaupt? Moet ik me dit wel allemaal zelf aandoen? Gemengde gevoelens. De ene kant wil ik helemaal niet in deze situatie zitten maar de andere kant kan ik Gabri niet in de steek laten. Dagen zit ik te denken wat de oplossingen op mijn vragen moet zijn. Ik besloot om erachter te komen wie die vent is. Ik moet toch wat doen?

De volgende ochtend ging ik gelijk naar beneden om mijn vader te zoeken. Mam was in de keuken. `Mam? Waar is pap?´ en ik haalde een appel uit de fruitmand. Mam draaide zich om en wuifde met haar hand richting buiten. `Hij is in de tuin aan het werken!´ en ze ging weer door met haar dagelijks routine in de keuken. Ik liep naar buiten en ik voelde een koude rilling. Voor de maand juni is dit totaal niet het weertje om buiten te zitten. Een magere 17 graden moesten we het mee doen. Ik snapte niet waarom mijn vader ook in de tuin ging werken! Hij was onkruid aan het wieden. `Pap?´ en ik ging voor hem staan. Pap keek gebukt omhoog en ging staan. Hij rekte zich even uit en richtte toen op mij. `Ja?´ en hij keek me aan. Het zweet stond op zijn voorhoofd. `Die man hè…waar wij vorige week zijn heen geweest hè…uhm..´ zei Tessa langdradig. Hoe moest ze dit zo onschuldig mogelijk gaan vragen? `Wat Tessa? Wat is met die man?´ en hij ging ongeduldig weer verder met het tuinieren. `Wie is die man?´ zei Tessa voldaan. Ze schrok van haar eigen woorden. Hoe zal pap reageren? `Hoezo?´ en pap keek naar boven. Een rode vloed voelde ik naar mijn hoofd stijgen. `Uhm…gewoon. Het leek me zo´n aardige man en hij leek me wel bekend voor!´ zei ik. Van die woorden werd het me slecht. Een aardige man? Jakkes, echt niet! Die man is wel in meerdere dingen in staat en misschien nog wel meer. `Oh! Nee, ik weet het ook niet. Ik moest het via via regelen, schat!´ en hij ging weer verder. `Oh!´ zei ik teleurgesteld en ik draaide me om. Zo schiet ik nooit op! `Oja, Tessa!´ schreeuwde me vader. `Ja?´ en ik draaide me om. `Hoe wil je hem gezien hebben dan? Hij is sinds die dag maar 2 dagen hier gaan wonen. Hij komt oorspronkelijk uit Antwerpen!´ en hij keek me bedacht aan. Een glimlach vertoonde op mijn gezicht wat ik gelijk weer verborg. `Uhm…ja! Dan zal ik het wel verbeeld hebben!´ en ik draaide me vlug om en ging naar de studiekamer. Alle informatie wat ik nodig moest hebben had ik nu. Ik deed snel de computer aan. Adrenaline stroomde door mijn lichaam. Enkele informatie wist ik nu, misschien wel genoeg. Ik startte Internet op en ik typte de zoekmachine Google in. Misschien stond er wel wat op Internet. Enkele woorden typte ik in de balk:Luderpoltstraat 87, Antwerpen, Villa. De kans van 20 procent was dat er iets stond maar het viel te proberen. Duizenden sites kreeg ik voor me neus gedropt en de moed zonk in mijn schoenen. Ik klikte op enkele bronnen maar tevergeefs. Na een half uur te hebben gezocht had ik er echt geen zin meer in. Pfff…wat moet ik nu doen? Misschien nog eentje dan?! Oké, dan nog maar eentje! Het wat een geluk had ik! Een krantenartikel met het volgende bericht:

12 maart 2006 – Antwerpen:
Een groot vandalisme is toegeslagen in de stad Antwerpen. Een grote groep mannen waren stom dronken en waren zeker illegaal bezig met spullen te verkopen. Wat voor een spullen het zijn willen de politie niet vertellen. Enkele mannen zijn opgepakt waaronder de bekende: Guillermo Vallies, met zijn getatoeëerde armen en een lange strafblad zat hij zo weer 2 weken achter de tralies. Vallies werd beschuldigd van verkrachting, mishandeling en fraude. Naast het vandalisme zal er ook een rechtspraak komen. Verder informatie wouden de politie niet geven. De rechtspraak wordt op 24 maart gehouden.

Zie verder pagina 25 –>

Ik printte het artikel uit en nam het mee naar mijn kamer. Ik las het nog een aantal keren door en probeerde me alles op een rijtje te zetten. Vooraal de woorden mishandeling en verkrachting bleef in mijn hoofd slingeren. Zal dit toch niet met Gabrielle ook zijn? Ik moest dit echt oplossen. Ik pakte mijn mobiele telefoon en toetste het nummer van Gabrielle in. Het ging over...geen gehoor...nog geen gehoor. Verdomme, Gabri! Neem nou op! Maar tevergeefs. Ik graaide het artikel wat ik net had uitgeprint mee en rende de trap af naar beneden. De garage in en fietste zo snel mogelijk naar Gabrielle. Ik voelde mijn hartslag in mijn keel zitten en de adrenaline racete nog in mijn lichaam. Eenmaal aangekomen bij het huis gooide ik de fiets ergens aan de kant en zonder af te sluiten belde ik aan. De moeder dit weer open. Ik deed de deur open en liep naar binnen. De moeder protesteerde niet en liet me gaan. Zij zijn ook bezorgd en willen ook weten wat er aan de hand is met Gabri. Ik rende de trap omhoog en stond toen voor de deur van Gabri. Ik klopte op de deur, geen gehoor aan de andere kant. Ik deed voorzichtig de deur open en zag Gabri versuft op het bed liggen. Ze keek me aan. Ik keek geschrokken naar haar lichaam en gezicht. Wat zag ze er slecht uit! Ik ging naast haar zitten en kwam strekt tot zaken. `Gabri! Ik wil met je spreken!´ en ik keek haar aan. Haar lichaam was slap en ze hadden wallen onder haar ogen. Ze had haar haren helemaal strak hangen naast haar gezicht. Ze zei geen woord maar keek me alleen met een koude blik aan. `Doe me dit nu niet aan, Gabri! Die vent traumatiseert je! Vertel het me!´ woede en verdriet kwam naar boven. Ik schudde haar door elkaar maar eveneens dit hielp ook niet. Tranen liepen over mijn wangen. Waarom ziet ze het nu niet? Het martelt ook niet aan haar maar ook aan mij! Tranen rollen over mijn wangen en vallen op broek. Snikkend haal ik het krantenartikel uit mijn broekzak. `Die vent! Hij heeft dit eerder gedaan!´ en ik duwde het krantenartikel onder haar neus. Ze keek er niet naar en draaide haar hoofd weg. `Gabrielle! Kijk nou!´ en ik werd nu echt kwaad. Ze draaide haar hoofd naar beneden en zag tranen over haar wangen lopen. `Ik…hij…´ en ze keek me aan. Haar eerste woorden die ze zei na al die dagen. `Oh, Gabri! Kom hier!´ en ik omhelsde haar. Op dit moment was ik niet meer boos of verdrietig. Ik wist dat ik mijn beste vriendin moest steunen en niet moest dwingen. `Rustig! Huil maar uit, Gabri! Het is nu goed!´ en ik wiegde op en neer zodat ze net een klein baby’tje was in een wieg. Gabrielle´s verdriet voelde ik in mijn hart. Het leek wel in 2 stukken verscheurt en net als Gabrielle zat ik ook te huilen. Zo zaten we daar, 2 aan 2. Huilend op een bed elkaar te troosten. 2 dikke vriendinnen, wat wil je nog meer? Ik ben blij dat ik eindelijk ergens ben gekomen. En dat ik Gabrielle kon bereiken. Het zal niet makkelijk worden maar een begin is er wel. Zo zaten we daar een half uurtje te huilen. Na een tijdje voelde we allebei opgelucht. Ik keek haar aan. `Wil je mij nooit meer zo laten schrikken?´ en ik veegde haar tranen weg. `Laat me nu je helpen! Ik ben potverdorie je beste vriendin! Je weet dat je me kan vertrouwen en ik steun je altijd 100 procent!´ en ik huiverde. Gabri keek me aan. `Ik ben bang, Tess!´ en ze rilde. `Dat hoef je nu niet meer te zijn! Ik los het wel op, maak je maar geen zorgen!´ en ik lachtte. `Maar…je moet me daarmee wel mee helpen! Ik kan dit niet alleen!´ en ik keek haar met een bedwongen blik aan. Ze keek nu angstig en benauwd. `Het is zo moeilijk. Ik…ik…´ en angst was er aanwezig. `Bespaar het maar voor later wanneer je er klaar voor bent, Gabrielle!´ en ik knikte. `Is het goed dat ik vannacht bij je kom slapen?´ en ik klopte op het bed. Ze knikte. Eindelijk was er een begin. Een begin om Gabrielle te helpen en aan dit zware incident weg te werpen zodat er niemand last ervan heeft…