Bokt.nl

Citaat:

Toen Sandra in bed lag begon ze na te denken over of ze nu wilde veranderen en zo ja, hoe. Ze wilde graag dat mensen anders met elkaar om zouden gaan, maar ze kon moeilijk iedereen veranderen. Wat ze wel kon veranderen was haarzelf. Maar als ze haarzelf nu veranderde, kwam ze buiten de doos terecht, en ze had net ervaren hoe vervelend dat was. Sandra gaapte. Ze was eigenlijk te moe om over dit soort dingen na te denken, maar aan de andere kant kon ze ook niet slapen, omdat deze gedachten haar zo bezig hielden. Ze wist niet wat ze nu moest, of wilde. Ze wist niet hoe ze verder zou moeten als ze geen vrienden meer zou hebben, maar ze was het niet eens met de manier waarop zij en haar vrienden nu met elkaar omgingen. Als ze haar vrienden wilde houden dan had ze geen keuze; dan moest ze wel zo doorgaan. De gedachte dat ze ook bij de ‘stomme mensen’ kon gaan zitten kwam even in haar op, maar werd snel weer weggedrukt, want dat wilde ze echt niet. Zo wanhopig was ze toch ook weer niet? Na een poosje werd het haar duidelijk dat ze toch een keuze had: óf gedrag vertonen waar ze het niet mee eens was en leuke vrienden hebben, óf met stomme mensen omgaan, maar wel een goed, sociaal mens zijn. Hoe graag ze ergens ook voor het tweede wilde kiezen, toch besloot ze dat de eerste haar enige echte optie was. Ze zag niet in hoe ze vrienden kon zijn met de lelijke, stomme mensen. Kom op zeg, die mensen vinden het waarschijnlijk leuk te schaken, dacht ze.

Citaat:

Al denkend viel Sandra in slaap, waar haar gedachten haar achtervolgde. Ze begon te dromen over de doos, haar vrienden, Chris, en de ‘stomme mensen’. Na een heleboel vage beelden voorbij te hebben zien schieten, zag ze ineens een bruine muur voor haar. Toen ze zich omdraaide zag ze een heleboel mensen. Ze hadden allemaal bordjes om hun nek. ‘Roddelaar’, ‘Leugenaar’ en ‘Gaat Graag Vreemd’ waren een paar voorbeelden. Sandra keek naar haarzelf. Ze zag dat ze ook een bordje had, maar kon niet zien wat er op stond. Ze probeerde het te vragen, maar niemand reageerde. Iedereen had moeite te bewegen, want de ruimte was eigenlijk veel te klein voor het aantal mensen. Opeens zag ze Floor en Marijke. Ze stonden te praten, en wezen ergens naar. Sandra probeerde zich een weg door de mensenmenigte te banen om naar ze toe te gaan, maar slaagde daar niet in. Ze probeerde hun aandacht te trekken door ze te roepen, maar ze waren of doof, of niet geinteresseerd. Het viel Sandra op dat alle mensen die er waren er mooi uitzagen. Ze zag geen lelijke, of dikke mensen. Plotseling voelde het alsof er een aardbeving begon. Sandra werd bang. Ze probeerde weg te komen door op de muur te klimmen. Gek genoeg probeerden alle andere mensen elkaar vast te houden en in de ommuurde ruimte te blijven. De muur was hoog en glad en het was niet makkelijk voor Sandra er op te klimmen. Maar ze was doodsbang en klom door. Ze wist niet wat er aan de andere kant van de muur was, maar binnen de muur voelde ze zich niet veilig en er was ook niks wat ze niet kon missen. Het bordje hing zwaar om haar nek. Het deed pijn. Ze wilde er van af, maar het ding wilde niet van haar nek. Eindelijk bereikte Sandra de bovenkant van de muur. Op hetzelfde moment dat ze er op ging zitten, viel ook het bordje van haar nek. Nu pas zag ze hoe ontzettend hoog de muur was. Omdat de muur zo glad was, zou ze zich moeten laten vallen aan één van de kanten. Als ze niet vanzelf wilde vallen, moest ze snel beslissen, want de aardbeving was nog steeds aan de gang, en ze had moeite op de muur te blijven. Wilde ze terug naar de bekende, volle ruimte, waar Floor en Marijke waren? Of wilde ze liever al haar moed bij een rapen en de onbekende, misschien wel veel ergere, kant induiken. Sandra besloot voor het tweede te kiezen. Ze wist niet wat ze moest verwachten. Ze had geen idee hoe het er zou zijn. Na een lange val kwam ze op een hele andere plek terecht. Ze keek eens rond en het viel haar op dat er veel minder mensen waren. Het was veel opener en rustiger. De lichtbruine muur was nergens te bekennen. Ook viel het haar op dat veel mensen slecht gekleed, dik of lelijk waren. De enige gelijkenis met de andere ruimte was, dat ook deze mensen bordjes om hun nek hadden. ‘Gul’, ‘Vriendelijk’, en ‘Trouw’ waren een paar teksten die Sandra erop ontdekte. Na een paar minuten kwam er iemand op haar af. Sandra herkende haar ergens van, maar wist niet precies waarvan. ‘Goedemorgen.’ zei het meisje. ‘Ik had al gehoopt dat je toch op mijn aanbod in zou gaan.’ Sandra keek haar een beetje verbaasd aan. ‘Tanja!’ riep iemand. ‘Even wachten!’ riep het meisje terug. ‘Als ik je ergens mee kan helpen zeg je het wel, he?’ zei ze nog, en liep toen op het geluid af.
'Good morning! It's time to wake up! Good morning! It's time to wake up!’

Citaat:

Sandra drukte haar wekker uit en ging rechtop in bed zitten. Wow, dacht ze, dat was nog eens een indrukwekkende droom. Ze wist niet of dromen iets betekenden, en als dat al zo was wat deze dan betekende, maar in ieder geval had hij haar aan het denken gezet. Sandra’s hoofd zat vol vragen. Ze vroeg zich bijvoorbeeld af waar ze het meisje toch van kende en wat er op haar bordje had gestaan. Waar ze het meeste mee zat was de vraag wat haar droom toch wilde zeggen. Of was het gewoon een hersenspinsel waar ze zich niks van aan moest trekken? Als dat zo was zou het mooi zijn. Als haar droom niks betekende, waren haar gedachten over de doos waarschijnlijk ook onzin. Sandra werd blij. Dat zou makkelijk zijn. Ze hoefde eigenlijk helemaal niks te doen. Ze kon gewoon door gaan met haar leven, op de manier waarop ze dat altijd had gedaan. Het is vast allemaal onzin, dacht ze hoopvol. Maar, dacht ze vervolgens, stel nou, dat dat niet zo is. Wat als ze volkomen gelijk had, en ze een heel verkeerd mens was? Wat als haar droom een waarschuwing was. Wat als...
Sandra probeerde te bedenken wat haar droom precies voorstelde. De ommuurde ruimte leek sterk op wat zij ‘in de doos’ betiteld had. Maar het was er vreselijk geweest. Sandra ervoer haar leven niet echt als vreselijk, terwijl ze zich wel ‘in de doos’ bevond. Raar was ook dat aan de andere kant van de muur geen muur was geweest. Hoe kon een muur ineens verdwijnen? De muur was de enige connectie tussen de twee ruimtes, dus hoe kon hij ineens weggaan? Dan was er dus ook geen mogelijkheid meer om terug te keren. Op eens vielen de stukjes enigszins op hun plaats. De ommuurde ruimte symboliseerde inderdaad ‘in de doos’. De muur was het gebied er tussenin. Je hoorde er volgens de mensen in de doos niet meer echt bij, maar er was nog een weg terug. Als je echter echt voor de andere kant koos, dan was er geen weg terug.
Sandra vroeg zich af welke kant het prettigst was geweest. Ze was maar heel even aan de andere kant geweest, maar er was wel meteen iemand naar haar toegekomen. Meteen had er iemand aardig tegen haar gedaan. Dat was niet gebeurd in de andere ruimte. Daar had ze alleen gestaan en had niemand gereageerd op haar vragen. Het was Sandra trouwens nog steeds een raadsel wie er nu toch naar haar toegekomen was. Ze kende het meisje dat blijkbaar Tanja heette ergens van, maar waar dan toch van? Ze ging toch niet met dat soort mensen om. Ze zuchtte. ‘Dat soort mensen’ was al weer een hele verkeerde gedachte. Iedereen was gelijk. En eigenlijk waren ‘dat soort mensen’ misschien wel meer, want zij gedroegen zich tenminste niet zo asociaal.
Als ze al haar gedachten en haar droom samenvatte was het duidelijk wat ze moest gaan doen. Het zou heel moeilijk zijn, maar het moest toch. Ze wilde er echt voor gaan. Als ze door zou zetten, zou ze misschien, heel misschien, er iets heel moois voor terug krijgen: een bordje met de tekst ‘goed’ om haar nek. En natuurlijk een prettiger leven voor haar en de mensen waar ze mee omging.