In de auto was het heerlijk warm. Meredith rolde zich op op de passagiersstoel en staarde uit het raam. Markus zette de radio aan en glimlachte. "Ben je zo moe meisje?" Meredith knikte en zei:"Ja. Markus? Ik maak me zorgen om Schuyler." Markus moest moeite doen om de auto op de weg te houden. "je maakt je wat? " "Me zorgen om Schuyler. toen ik net in de stal kwam zat ze huilend bij Carolus, ze was echt overstuur."Markus schudde zijn hoofd en zuchtte:"Volgens mij heb je koorts Mer. het word tijd dat je naar bed gaat!"
"Wakker worden Mer, we zijn thuis!" Slaperig opende Meredith haar ogen. Ze had geslapen! "Au, al mijn spieren doen pijn! Zijn we er al? en de paarden?" Markus gaf haaar een kus en zei:"De paarden zijn er nog niet, maar wij wel. Kom, naar binnen, jij gaat lekker in bad, ik neem de koffers wel mee en als Janna komt help ik wel met de paarden, jij gaat niks meer doen!"
Meredith knikte en schuifelde naar binnen. Daar werd ze begroet door Molly en Viviën.
Toen ze in het warme bad lag voelde ze zich alweer ietsjes beter. Even sloot ze haar ogen en toen ze zich even later afdroogde en een warme pyama aantrok zag ze uit het raam dat Janna met de trailer het erf op draaide. Meredith zwaaide en liep naar de keuken om een kan thee en koffie te zetten.
*pieppieppiep* haar telefoon. nieuwsgierig opende ze het smsje.
" Meredith, is dit het goede nummer? Schuyler" Meredith keek even besluitloos naar het schermpje, wat moest ze doen? kon ze Schuyler echt vertrouwen? toen nam ze een beslissing en smste ze terug:"Ja, dit is het goede nummer. Gaat het goed met je?"
Pas toen ze op de bank lag te kletsen met Molly kreeg ze een smsje terug. " Het heeft geen zin ja te zeggen denk ik, je hebt al teveel gezien en gehoord. Mag ik je mijn excuses aanbieden voor alles wat ik je heb aangedaan?" Een glimlach trok over het vermoeide gezicht van Meredith en ze vertelde het hele verhaal aan Molly. die schudde haar hoofd. "Ik hoop dat je weet wat je doet Mer, ze is niet te vertrouwen, echt niet!" "Toch Molly, toch heb ik het idee dat ze hulp nodig heeft!" Markus zuchtte:"we houden het er maar op dat ze koorts heeft Mol! Mensen, ik ben kapot,ik ga naar bed, kom je ook zo Mer?" Meredith knikte afwezig.
Toen iedereen naar bed was en ze alleen in de kamer zat smste ze:"Ja, dat mag je, en ik ben er heel blij mee. echt waar. We zullen het maar vergeten en er niet meer over praten. goed? Vertel eens, wat is er aan de hand?" Het duurde een tijdje voordat ze een sms terug kreeg. "Ik kan je nu niks vertellen. sorry. ik ga slapen. goodnight"
Hoofdschuddend nam Meredith een paracetamol en toen ze in bed lag sliep ze vrijwel meteen in.
Ze sliep, tot op een gegeven moment de telefoon ging. Geschrokken vloog Meredith overeind. Markus knipte het lampje aan en meredith zocht naar haar telefoon. "Ja? Met mij?" "M-m-meredith?" Meredith liet zich weer achterover vallen in de kussens en zuchtte:"Schuyler! Ik schrik me helemaal dood!" Schuyler stamelde:"Sorry dat ik je wakker bel, het was een stom idee van me. goodnight!" En ze gooide de hoorn erop! Meredith keek naar de telefoon in haar hand en geeuwde:"Dat is logica! Bellen ze je wakker en dan zeggen ze sorry en gooien ze de hoorn erop! Ik bel even terug!" Markus draaide zich om en mompelde iets dat op:"Je bent gek" leek.........
Meredith toetste het nummer in en wachtte. "Schuyler? je hebt me nu toch wakker, dan kunnen we net zo goed wel even aan de telefoon blijven, misschien dat dat nog nuttig is!" Meredith probeerde zo laconiek mogelijk over te komen, ze wilde Schuyler niet verder tegen zich in het harnas jagen!
Het bleef stil aan de andere kant van de lijn, het enige dat MEredith hoorde was zacht en verdrietig gesnik.
"Schuyler?" "Jjjja, ik bbbbben er nnnog" "Wat is er nou? ik kan je alleen helpen als je iets zegt Schuyler, echt!" Schuyler snikte:"Ik ben bang Meredith, doodsbang! Rene.....NEE!...."Toen werd de verbinding verbroken......