Bokt.nl

Persoonlijk vind ik het een anti-climax als je verhaal hier zou stoppen. Of je meot een vervolg maken!

Heb ik nog wel een leuk idee voor, als je wil weten wat mag je me een pm sturen.

**Geplaatst**: 22-06-06 08:09

Re:

Geplaatst: 22-06-06 08:09

Ja.. je kan natuurlijk een vervolg maken op dit verhaal, dat die Mark naar Nederland komt [als dat nu al niet zo is.. en anders in het vervolg

] en dat er dan ook weer vanalles gebeurt.. dat die vriendin van Kate [ben ff der naam kwijt] aan de haal gata met die Mark.. ok.. dat moest k ff kwijt

**Geplaatst**: 22-06-06 08:18

Re:

Geplaatst: 22-06-06 08:18

MirZam schreef:
Haha!! missen? een goeie schrijfster als jij kan van elk onderwerp een spannend verhaal maken

Persoonlijk vind ik het een anti-climax als je verhaal hier zou stoppen. Of je meot een vervolg maken!

Heb ik nog wel een leuk idee voor, als je wil weten wat mag je me een pm sturen.

nee er komt nog wel een vervolg hoor

en ik heb die al in mijn hoofD :

**Geplaatst**: 22-06-06 08:19

Re:

Geplaatst: 22-06-06 08:19

Wil ook al een verhaal schrijven alleen ben totaal Inspiloos.... :Y

**Geplaatst**: 22-06-06 08:35

Re:

Geplaatst: 22-06-06 08:35

nujaro schreef:
MirZam schreef:
Haha!! missen? een goeie schrijfster als jij kan van elk onderwerp een spannend verhaal maken

Persoonlijk vind ik het een anti-climax als je verhaal hier zou stoppen. Of je meot een vervolg maken!

Heb ik nog wel een leuk idee voor, als je wil weten wat mag je me een pm sturen.

nee er komt nog wel een vervolg hoor en ik heb die al in mijn hoofD :

Dan hoef je je voorlopig nog neit te vervelen!

**Geplaatst**: 23-06-06 09:37

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-06-06 09:37

Heej
ik heb een volgend stukje af Haha!

zal het vanmiddag plaatsen want ben nu op school Haha!

ik heb het gister maar niet geplaatst want toen stond dit hele topic door elkaar Knipoog

**Geplaatst**: 23-06-06 12:13

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-06-06 12:13

heel goed, we zijn benieuwd!!

**Geplaatst**: 23-06-06 12:56

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-06-06 12:56

Mooi! hoe laat ben je uit? Tong uitsteken

**Geplaatst**: 23-06-06 12:58

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-06-06 12:58

Leuk.
Ben je al uit? Haha!

**Geplaatst**: 23-06-06 14:53

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-06-06 14:53

Ja ben je al uit? Haha!

**Geplaatst**: 23-06-06 15:06

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-06-06 15:06

Ze is wel online Knipoog

**Geplaatst**: 23-06-06 15:08

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-06-06 15:08

nee ik ben nu net thuis van school Knipoog

gelijk maar achter de pc gestapt Clown

Ik geef nog een ruk, maar ik krijg geen beweging in zijn ijzeren greep. “Shhh. Stribbel niet zo tegen.” Sust hij mij zachtjes toe. Hij buigt zijn hoofd naar me en ik klem mijn lippen hard op mekaar. Hij buigt zich langzaam over, ik voel de zenuwen door mijn aderen stromen. Vlak voordat hij mijn lippen raakt, geef ik hem een keiharde klap recht in zijn gezegd. Geschrokken spring ik achteruit. Dat was nou ook weer niet mijn bedoeling geweest. Met grote ogen staar ik de jongen. Even lijkt het te moeten beseffen wat hem overkwam. Maar dan kijkt hij me kwaad aan. Als ik zijn hand dreigend omhoog zie gaan om mij een klap terug te geven, krimp ik helemaal in elkaar. Van angst doe ik mijn ogen dicht, bang voor de klap die mij te wachten staat. “We slaan toch geen meisjes of wel soms.” Hoor ik iemand zeggen en voorzichtig doe ik mijn ogen open. Ik zie dat het Steven is, een van mijn betere exen. Hij heeft de hand van John vastgepakt. Dankbaar kijk ik hem aan en zucht van opluchting. Steven duwt John weg en leidt mij mee naar het terrasje.

Hij besteld voor ons wat te drinken. “Dank je.” Weet ik na een tijdje uit te brengen. “Geen probleem, maar jij weet je altijd wel weer in zulke situatie’s te brengen, hè.” Hij kijkt me hoofdschuddend aan. Door zijn woorden denk ik weer aan de ontvoering en ik begin een beetje te trillen van angst. Hij ziet het en legt zijn hand op mijn arm. “Stil maar, hij is weg.” Snel probeer ik weer aan de leuke avond te denken.

“Kate!” ik kijk verschrikt om, naar Mona. “Ik wist niet dat jij zo hard kon meppen.” En ze kijkt me met een grote glimlach aan. “Is verder wel alles goed?” ze kijkt nu wel wat bezorgder en ik knik. “Dankzij Steven wel ja.” Het lijkt wel of ze Steven nu pas ziet. “He, Steven. Jou heb ik een poos niet gezien. Had je dat jong niet even in elkaar kunnen slaan. Hij moet wel van mijn meisje afblijven hoor.” Steven glimlacht alleen maar en zegt: “Jullie redden het wel weer. Ik ga doei. Zorg je dat je niet weer in de problemen komt, ik kan niet altijd voor reddende engel spelen hoor.” Zegt hij met een knipoog naar mij. Nogmaals bedank ik hem en dan verdwijnt hij weer in de drukte.

Ik knipper met mijn ogen, wanneer de eerste zonnestralen mijn kamer invallen. Na nog 5 minuten in bed te hebben gelegen besluit ik om te gaan douchen. Gister zijn we na mijn kleine misverstand, maar naar huis gegaan. We hadden beiden niet meer zo’n zin. Ik was wel blij dat Steven me had geholpen. Ik had nog geen zin om nu alweer met andere jongens te gaan, daarvoor mis ik Mark teveel. Mijn adem stokt als ik aan Mark denk. Hoe zal het met hem gaan? Een vlaag van verdriet en gemis gaat door me heen. Mijn hart lijkt zich weer in tweeën te scheuren. Even had ik het aan de kant kunnen zetten. Het kunnen vergeten, maar nu ik weer alleen ben, niet veel te doen heb. Tranen beginnen over mijn wangen te rollen, hoe moet ik nu verder zonder hem. Ik zal nooit meer zoveel van een ander houden als van hem. Langzaam loop ik naar de badkamer toe, kleed me om en stap onder de warme douche. Ik voel me alleen, kon ik nog maar even in Mark zijn sterke armen liggen. Nog even genieten van het bij hem zijn. Als verdoofd sta ik onder de douche, mijn hoofd helemaal niet meer bij de tijd. Het enige dat door mijn hoofd gaat is Mark. Ik had hem daar nooit moeten achterlaten. Ik had daar bij hem moeten blijven, zonder hem kan ik hier ook niet meer leven. Mijn leven kan niet meer zoals vanouds worden. Hoe erg ik mijn best er ook voor zou doen. Zonder Mark zal ik nooit meer compleet zijn. In een soort trance loop ik terug naar mijn kamer en trek andere kleren aan.

Als ik voor de spiegel sta, word ik boos op mezelf. Hoe kon ik zo dom zijn. Ik laat de jongen van mijn dromen achter, omdat ik dacht dat hier mijn huis was. Hier mijn thuis, maar nu merk ik me zonder hem helemaal nergens thuis voel. Ik vloek een paar keer tegen het meisje aan de andere kant van de spiegel.

Nog steeds niet helemaal me zelf en vol verdriet loop ik de trap af. Wanneer ik in de keuken ben zijn mijn ouders de tafel aan het dekken. Als we met zijn allen aan tafel zitten, word ik super chagrijnig van mijn ouders. Ze hebben beide een stomme grijns op hun gezicht en ik heb zin om ze aan te vliegen. Ja hun zijn blij dat ik er weer ben. Hoe ik me voel kan ze blijkbaar geen bal schelen. Dan zegt me moeder zomaar: “We hebben een verrassing voor je.” Ik kijk haar strak aan en ik zie dat ze even twijfelend naar me vader kijkt. Als ze verder niets zeggen, zeg ik: “En wat mag die verrassing dan wel wezen?” ik zeg het een beetje kwaad. Ik ben helemaal niet in de stemming voor verassingen. Dan moet je weer blij doen ook al ben je dat niet. En ik wil me niet blijer voordoen dan ik ben. Ik heb er immers een goede reden voor. “Nou?” “Dat is nou juist de verrassing.” Ik voel de woede in me opkomen en eigenlijk verdienen ze het niet, maar er knapt gewoon iets in me. Al mijn emotie’s reageer ik af. “Ik heb helemaal geen zin in een verrassing. Denken jullie echt dat jullie mij met een verrassing weer vrolijk kunnen krijgen. Ik wil niet meer vrolijk worden, ik wil gewoon voor altijd aan Mark denken hem niet vergeten. Laat die verrassing maar zitten.” Woest sta ik op en stamp naar mijn kamer. Daar laat ik me op mijn bed vallen en blijf ik snikkend liggen.

Als ik op de klok kijk schrik ik me kapot. Ik heb nog maar een kwartier en dan moet ik op school zijn. Vloekend spring ik overeind en gooi mijn boeken in mijn tas. Gauw werk ik mijn make-up nog even bij voor de spiegel. Zodra ik vind dat ik er weer mee door kan, ren ik naar beneden. Met een luid gestommel ren ik de trap af. “Waar ga je heen?” hoor ik mijn moeder roepen. “Naar school wat dacht je anders!” schreeuw ik een beetje verontwaardig. “Maar ik wil net school gaan afbellen, want we hebben een verrassing voor je.” “Ik heb toch al gezegd dat ik geen verrassing hoef. Ik wil jullie medelijden niet, ik los dit zelf op!” schreeuw ik kwaad naar mijn moeder toe. Met een knal gooi ik de deur dicht. Ik geef mijn moeder geen kans meer om nog wat te zeggen. Ze zoekt het maar uit.

Tegelijk met de tweede bel stap ik de klas in. De leraar kijkt me een beetje boos aan. Maar ik schenk er geen aandacht aan en ga gauw naast Mona zitten. “Waar kom jij zo laat vandaan?” zegt ze op een fluistertoon. “Beetje ruzie thuis.” Zeg ik zodra de leraar niet meer onze kant op kijkt. Ik zie dat Mona me een beetje verrast aankijkt. Ik snap het wel, ik heb nooit ruzie thuis eigenlijk. Mona is dat een ander verhaal, die heeft de ene ruzie na de andere ruzie met haar ouders. Ik negeer haar vragende blik, daar heb ik nu geen zin in.

Ik probeer op te blijven letten, maar steeds dwalen weer mijn gedachten af. De ene keer denk ik aan de ontvoering en lopen de rillingen over mijn lichaam. Dan denk ik aan Mark die ik zo verschrikkelijk mis. In de pauze ben ik ook stil en ik merk dat Mona af en toe een bezorgde blik naar me toewerpt. Als er een jongen vraagt of hij bij ons kan komen zitten, negeer ik hem. Wanneer ik niet reageer knikt Mona maar. De jongen draait zich na een poosje naar mij toe en zegt: “Heb je zin om zaterdagavond met me uit te gaan?” Het was een knappe jongen en vroeger zou ik zeker ja hebben gezegd, maar in plaats daarvan zeg ik zowat schreeuwend: “Laat me met rust stomme eikel.” Geschrokken kijkt de jongen mij aan en zijn gezicht betrekt. Ik weet dat ik dat niet had mogen zeggen ik had gewoon rustig nee kunnen zeggen. Maar ik heb nu geen zin om mijn excuses aan te bieden. Als de jongen zie dat ik verder niets onderneem staat hij op en loopt weg. Mona kijkt me geschrokken aan en in haar ogen zie ik dat ze me niet begrijpt. Waarom ik zo ben geworden, waardoor ik zo ben veranderd. Ik kan het haar gewoon niet vertellen. Niet nu, dan ga ik zeker huilen en dat wil ik niet op school. Er is geen les dat ik oplet en steeds krijg ik waarschuwingen van de leraren. Maar het kan me niet veel schelen.

In het 5e lesuur is mijn humeur er alleen maar slechter op geworden. We zitten in groepjes en negeer iedereen. Alleen op Mona reageer ik een enkele keer. Verder zijn mijn gedachten er helemaal niet bij. “Kate! Wat was het laatste dat ik zei?” zegt de leraar plots, geschrokken kijk ik hem aan. Dan zeg ik bijdehand: “Als u het nog een keer herhaald kan ik het u zo wel vertellen hoor meneer.” De hele klas ligt dubbel, maar de leraar kan er duidelijk niet om lachen. “Blijf zo maar even zitten Kate.” Met een zucht laat ik mijn hoofd zakken en mijn gedachten dwalen weer weg. Ik word uit mijn gedachten gehaald doordat er iemand op de deur klopt. Het is onze mentrix. Ze vraagt even aan de leraar of zij het woord mag. Wanneer de leraar knikt zegt ze: “Jullie krijgen vandaag een nieuwe leerling in de klas.” Nu pas zie ik de persoon achter haar staan.

Kus Nujaro

PS. dit is als het goed is het een na laatste stukje Knipoog

voor alle duidelijkheid Tong uitsteken