Bokt.nl

Citaat:

Ik was ontzettend opgelucht dat ik eindelijk mijn verhaal helemaal kwijt kon. De politie luisterde goed en knikte hier en daar en af en toe had hij een vraag. Er was nog een politieman bijgekomen die schreef elke keer wat op. De politievrouw die mij een luisterend oor had gegeven begon weer te praten nadat ik helemaal klaar was “Heel goed dat je alles hebt verteld, ik overleg nog even met die politieman hoe we dit het beste verder kunnen aanpakken en dan kan jij even rustig bijkomen” Ik knikte alleen van ja de vrouw liep weg en ik dacht alleen aan thuis… wat zouden ze wel niet van me denken? De vrouw kwam weer terug en vertelde me van alles “We gaan zo naar buiten en daar pakken we Romeo op, als het goed is is hij er nog de arts heeft namelijk gezegd dat we alleen een controle deden en jij zo naar buiten komt en zo gaan we het ook doen” ik keek haar vragend aan, hoe wou ze het aanpakken? Ze begreep blijkbaar mijn vragende blik en legde nog iets beter uit “Jij gaat straks naar buiten en loopt rustig naar Romeo toe wij volgen jou en over meesteren Romeo als jij vlak bij hem bent” Hmm, oké het klonk goed. “Is goed, maar jullie mogen hem toch niet zomaar oppakken? Hoef ik daarvoor niet eerst een aanklacht in te dienen ofzo?” De vrouw keek me even aan en zei toen “Eigenlijk wel, maar dat kan later ook nog. We hebben immers al een aanklacht tegen hem lopen alleen we konden hem nooit traceren” Ik knikte en liep voor de vrouw uit naar de spreekkamer, ik keek nog een keer achterom naar de behandelkamer en zei in gedachte tegen mezelf; dag kamertje die mij gered heeft, hopelijk zie ik je nooit meer! De vrouw wreef nog een keer over mijn rug en zei: “Daar gaan we, ben je er klaar voor?” Ik knikte alleen maar en liep naar de gang en vervolgens naar Romeo die door de gang stond te ijsberen. “Romeo!” riep ik. Hij draaide zich om en vroeg direct “Alles goed met je? En wat deed die politie binnen?” Ik deed me hoofd naar beneden en toen kwamen ze de vrouw en de man ze overmeesterden handig Romeo en ik stond daar maar een beetje bij te kijken. Romeo was zich kapot geschrokken en was alleen maar aan het tegenwerken ook schreeuwde hij van alles naar me “Vuile slet! Je kon natuurlijk je gore bek niet dicht houden!” en “Als ik hier uit kom ben je nog niet van me af, prutsmuts!”. Die zinnen bleven het meest bij mij hangen en door die zinnen kreeg ik tranen in me ogen, ik bleef maar huilen.

Toen ik zelf in de politieauto zat was ik nog steeds aan het huilen ik kon het gewoon niet geloven dat ik nu eindelijk van hem af was. Maar ik had ook een schuldgevoel hij zat nu vast door mij terwijl hij me toen ook van alles heeft gegeven en meestal ook onwijs lief voor me was. “Gaat het meisje?” vroeg een onbekende politieagent. “Ja hoor, ik kan het alleen niet geloven” zei ik helemaal in tranen. “Het is nu over, jij kunt nu lekker naar huis en wij regelen de rest” en toen hij dat zei zag ik pas dat we niet richting het politiebureau gingen maar naar mijn huis! Ik ging naar huis, niet naar het politiebureau! Drong het langzaam tot me door. Even later toen we vlakbij waren zag ik mijn ouders al voor het huis staan, toen ik ze zag kreeg ik wéér tranen in me ogen. De politieman zette de auto tot stilstand en deed de portier open. Ik snelde de auto uit en rende regelrecht naar mijn ouders “Pap! Mam!” zei ik opgewonden. Hun blije gezichten maakten het helemaal goed en dan de woorden: “Het is al goed liefje”. We liepen met zijn 3’en naar binnen gevolgd door de politieman die nog even met mijn ouders wou praten. Mijn moeder vroeg direct aan mij: “Wil je thee? En een deken? Ga maar even lekker liggen op de bank” Ik knikte alleen maar van Ja. Even later kwam mijn moeder aanzetten met een heerlijk kop thee en een deken + kussen. Ze gaf me een kus en liep weer naar de keuken. Ik hoorde ze nog praten en viel toen in slaap.

Ik weet niet hoelang ik heb geslapen, iniedergeval lang! Want toen ik wakker werd zag ik dat het donker was en me ouders voor de TV zaten te kijken naar Hart Van Nederland. Ze zagen dat ik wakker was geworden en vroegen direct of ik nog wat wou eten ik zei alleen: “Nee, heb geen honger” ik voelde me zwaar klote, en wou alleen maar weer die drugs van Romeo die maakten me altijd weer vit als ik me niet lekker voelde. “Ik wil alleen” zei ik en stopte toen “Wat wil je alleen?” vroeg me moeder. Ik zei niks en ze kwam naar me toe met een vragende blik. Ik zag dat me moeder steeds waziger werd en voelde mezelf toen langzaam wegvallen.

Na een lange tijd voor mijn gevoel werd ik weer wakker en zag dat ik in me eigen kamer lag met een dokter bij me bed. “Ik zie dat je wakker bent, hoe is het?” “Beter dan net” zei ik, maar ik voelde me nog steeds zo slecht. “Hmm, je had een soort aanval” Huh? Wat voor een aanval? De dokter begon weer te praten “Die Romeo van jou” wat die Romeo van jou, hij is niet meer van mij! “heeft je behoorlijk wat drugs gegeven zie ik in je bloed en die begon uit te werken en je lichaam schreeuwde daarom weer naar die drugs” Het was dus elke keer zijn schuld wanneer ik me slecht voelde. De dokter zei toen “we moeten je wel in de gaten houden, maar je mag rustig thuis blijven. Als je je slecht voelt even gaan liggen en je ogen dicht doen roep iemand in de buurt om even bij je te komen zitten en wacht dan rustig af” Ik knikte en vroeg of ik weer mocht slapen. De dokter liep weg en ik hoorde hem met mijn ouders praten toen viel ik weer in slaap dit keer in een normale slaap.

Ik liep het huis binnen en mijn moeder vroeg hoe het was gegaan. “Goed, Laura moet alleen 2 uur nakomen en ze is beetje heel erg pissed omdat “haar vriendje” het heeft uitgemaakt” Me moeder keek me raar aan en zei: “Waarom? Ik dacht dat die 2 stapel op elkaar waren” Ik knikte en zei toen: “Laat maar, het zijn ook mijn zaken niet echt” Me moeder schonk automatisch wat thee in en ik wachtte even en liep toen met de thee naar boven waar ik mijn computer opstartte ook MSN startte langzaam op. “Hmm, waarom is Romeo niet online?” zei ik hardop. Maar daar kwam die al en het gesprek begon. Zoals altijd zei hij allemaal lieve woordjes enzo en beloofde om morgen naar mijn school te komen om me in het echt te ontmoeten. Ik werd alleen maar opgewonden! Hij wou mij morgen zien, maar zou hij me dan niet direct laten vallen en nooit meer contact met me willen hebben omdat hij me lelijk vind? Ik begon weer aan mezelf te twijfelen en zei toen tegen Romeo: “Sorry ik moet gaan, morgen is goed!” Ik sloot MSN en de computer af en deed maar wat aan me huiswerk al kon ik mijn gedachten er niet goed bijhouden. Na het avondeten en na Hart van Nederland wat ik altijd gezellig met me ouders deed ging ik naar bed. Ik kon maar slecht in slaap komen, moest telkens aan Romeo denken.
De volgende dag op school keek ik alleen maar naar het plein, maar zag nergens een mooie jongen met donker haar en mooie donkere ogen. Toen ik uit was zag ik een hele mooie luxe sportwagen staan en zag dat Romeo er bij stond. Ik liep de kant van hem op, wel helemaal zenuwachtig. Laura schreeuwde nog: “Wen?! Wat doe je? Ken je die gast?” Ik negeerde haar en liep verder bij Romeo aangekomen zei ik alleen… “Hooi, je bent dus echt gekomen!” Wel een beetje twijfelachtig. En voor ik het wist had Romeo me vast bij me boven armen en bekeek me is goed, “Zo jij ziet er mooi uit! Nog mooier dan ik me had voorgesteld”

Plots schrok ik wakker, ik deed me ogen open en zag daar Romeo naast me bed staan!