Bokt.nl

bolleke schreef:

het is alweer 10 dagen geleden dat er een stuk kwam!! geen inspiratie??

Citaat:

‘S middags zitten Janice en ik nog even op zolder om een plan te bedenken. We moeten het boek toch terug hebben. Als we nou maar wisten waar het lag. ‘Heb je nog gespreken opgevangen die over een boek gingen?’ vraagt Janice mij opeens. Ik schud mijn hoofd. Tenzij je het boek waar Kim het over had als een gesprek over een boek kan noemen. Opeens bedenk ik mij dat Kim het boek bedoelde. ‘Kom mee.’ Zeg ik tegen Janice, die mij op haar beurt verbaast aankijkt. ‘Waarheen?’ klinkt het verbaast. ‘Kim haar kamer.’ Janice kijkt mij nog verbaasder aan. ‘Wat heeft Kim nou met het boek te maken?’ ‘Geen idee, maar zij is de enige die het over een boek had.’ ‘En jij denkt dat het boek waar zij het over had, ons boek is?’ ‘Ja.’ ‘Laat je nakijken.’ Janice schudt haar hoofd. Ik haal mijn schouders op. ‘Weddenschapje doen dan?’ Hoor ik mijzelf opeens zeggen. Janice kijkt mij is aan en trekt haar wenkbrauwen op. ‘Jij bent wel erg zeker van jezelf, is het niet?’

Een klein halfuurtje later hebben we Kim haar hele kamer doorzocht, zonder resultaat. Het enige boek wat als “het boek dat ik Kim mag voorlezen” kan dienen is een boek van Winnie de Poeh. Even laat ik mij op het bedje van mijn zusje zakken. ‘Dit is zo hopeloos!’ er klinkt een duidelijke verontwaardiging in mijn stem door. ‘Welke sukkel pakt nou een boek af, dat hartstikke belangrijk voor ons is?’ Wanhopig kijk ik Janice aan. ‘Ik wou dat ik het wist.’ Krijg ik als reactie. ‘De enige persoon die ik kan bedenken, is Anna. Maar wie zegt dat ik dat goed heb? Misschien hebben er wel veel meer mensen hier iets mee te maken. Lag het boek er nog toen ik op vakantie ging?’ Janice knikt. ‘Je hebt zelfs nog gezegd dat ik er goed op moest passen. En dat het niet van de zolder af mocht omdat er iets was met een vloek ofzo. Maar jou kennende kon dat ook een grap zijn.’ Ik knik even en denk verder na. ‘Goed. Heb je het daarna nog gezien of in handen gehad?’ ‘Na mijn tweede gesprek met Rose wel. Toen je terug kwam vanuit Frankrijk heb ik haar op de hoogte gesteld. Ze vroeg of je er iets aan had over gehouden en of ik het boek wou doorkijken om alvast een aantal herinneringen voor jou naar boven te halen. Dat is ook de laatste keer dat ik het gehad heb.’ ‘En daarna heb je het onder de bank gelegd.’ Janice knikt. ‘Sinds wanneer ben jij zo’n rechercheur trouwens?’ klinkt het verrast. Ik haal mijn schouders op. ‘Het boek moet gewoon terug.’ Janice knikt. ‘Pauze?’ stel ik voor. ‘Graag! Op naar ‘Het Terras’ dan maar?’ ‘Goed plan.’ Reageer ik snel, de sfeer tussen Janice en mij begon erg ongemakkelijk te worden.

Bij ‘Het Terras’ aangekomen concluderen we al snel dat Irma ook aanwezig is. We horen haar duidelijk een aantal mensen afkraken. ‘Moet je dat eens zien. Die kléding. Te erg voor woorden. Kijk, die kilo’s hangen gewoon over haar broek heen. Niet om áán te zien! Trouwens, die kleding is ook hélemaal uit de mode en zij durft daar nog in te lopen.’ Even is ze stil. ‘Met der overtollige kilo’s!’ Voegt ze er nog snel aan toe. Even moet ik lachen, het is wel typisch dat uitgerekend zij anderen af loopt te kraken. Miss Perfect. Ik schud mijn hoofd en schuif bij de groep aan waar Janice en ik allebij enthousiast begroet worden. ‘We zitten te genieten van “Irma’s modesmaak”.’ Grijnst Peter vrolijk. Irma werpt Peter een verbaasde blik toe. ‘Ik kan er niks aan doen dat zij de plank helemaal misslaan!’ verdedigd ze zichzelf. Opeens word ik nieuwsgierig naar wat zij van mijn kleding vind en besluit dat dan ook is te testen. ‘Irma, wat vind je van mijn kleding dan?’ vraag ik plagerig en draai een rondje. Irma begint te lachen. ‘Jouw kleding past gewoon bij jou, het is je eigen smaak en stijl,’ zegt ze vrolijk. Ik begin ook te lachen. ‘Dus goedgekeurd.’ Grijns ik. ‘Absoluut!’ Na Irma’s opmerking van gister is het ijs tussen ons gebroken. Ook al weet ik dat Irma ergens bang is dat ik nog steeds een concurrente van haar ben. Misschien is die angst niet eens zo raar. Laurens en ik hadden bij mijn aankomst een snelle blikwisseling. Een blikwisseling die mijn hart een paar slagen deed missen. Ik moet er toch maar eens echt ontdekken wat er nou precies aan de hand is geweest tussen hem en mij. Opeens krijg ik een por in mijn ribben. ‘Waar hang jij uit met je gedachten?’ Irma kijkt mij verbaast aan. Goed, ik ga niet ontdekken wat er nou precies aan de hand is geweest als zij in de buurt is. ‘Niks hoor!’ reageer ik. Irma kijkt mij verbaast aan en haalt haar schouders op. Dan ontdekt ze een nieuw bekritiseerobject. Een jongen dit keer. In pak. Niet slecht concludeer ik. Irma is verbaast. ‘Welke gast loopt er nu met zulk weer in een zwart pak rond?’ Blijkbaar heeft hij het gehoord en komt deze kant op. Tot mijn verbazing gaat hij niet naar Irma maar naar mij toe. ‘Hey meisje van de cafetaria! Jou heb ik lang niet gezien! Hoe gaat het met je? Ik hoorde dat je je geheugen kwijt was. I het al terug of zal ik mij maar weer is opnieuw voorstellen?’ Even moet ik mij herstellen. Wie is dit? ‘Ik vrees dat jij jezelf even opnieuw moet voorstellen. Sorry!’ Glimlach ik. ‘Ach, kun jij ook niks aan doen. Ik ben Marc en kwam wel eens op jou werk om wat te snacken.’ ‘Mijn werk.’ Herhaal ik. Marc begint te glimlachen. ‘Misschien kan iemand van je vriendinnen je er is mee heen nemen. Zal wel leuk zijn als je er weer aan de slag kan. Was altijd wel gezellig met jou daar! Maar ik ga weer even verder, ze hebben mij gevraagd of ik wat wil installeren hier. Ik spreek je vast wel weer!’ Voordat ik hem gedag kan zeggen is hij naar binnen verdwenen. De groep kijkt mij verbaast aan. ‘Dat was hem he?’ Anita kijkt mij nieuwsgierig aan. ‘Dat was wie?’ vragend kijk ik haar aan. ‘Sorry, stom van mij. Momentje.’ Ze staat op en gaat naar binnen. ‘Snappen jullie waar ze het over heeft?’ Vragend kijk ik de groep rond. Tot mijn verbazing beginnen ze allemaal te knikken. ‘Hij voldoet aan de beschrijving in ieder geval!’ Lacht Myrthe. ‘Welke beschrijving?’ ‘Van een jongen die altijd bij jou wat kwam halen en jij vond die jongen wel leuk.’ Verklaart Myrthe. Juist op dat moment komt Anita met een grote grijns weer naar buiten. ‘Bingo!’ lacht ze vrolijk. Opeens begint de groep te joelen. ‘Toegeven, je hebt smaak Lisa!’ Meld Anita mij. Ik begin te blozen, ook al heb ik geen idee hoe het allemaal zit. ‘Het wordt tijd dat je geheugen terug komt Lisa, dus jij gaat vanavond ook maar gezellig mee naar Plaza.’ Voordat ik kan vragen wat Plaza dan wel niet is, wordt mij de uitleg al gegeven.
‘De gezelligste plek voor de zaterdagnacht!’ Valt Laurens opeens het gesprek binnen. ‘Pauze?’ Irma kijkt hem verbaast aan. ‘Gelukkig wel. Willen jullie nog wat drinken trouwens? Dan haal ik dat nog even snel op.’ Even is het stil. ‘Een rondje van hetzelfde dan maar?’ Oppert Laurens. Iedereen knikt tevreden. ‘Ik ben zo terug. Een klein momentje en dan kom ik jullie met mij geweldige gezelschap verwennen. Maar wel even een klein verzoekje, kunnen jullie zorgen dat al het ongedierte bij mijn eten wegblijft?’ ‘Is goed hoor lieverd!’ Kwijlt Irma. Ze kijkt mij even snel aan, mijn reactie peilend. Opeens irriteer ik mij aan haar. Of liever gezegd, aan haar gedrag tegenover Laurens. Waarom doet ze zo? Om te bewijzen dat hij bij haar hoort? Om mij jaloers te maken? Ik laat een zucht ontsnappen. Peter kijkt mij even aan en knikt even naar mij. Ik kijk hem verbaast aan. Peter gaat door met het typen van een smsje. Uiteindelijk stopt hij zijn telefoon weg en voel ik de mijne trillen. Ik word eraan herinnerd dat ik deze in mijn broekzak heb gestopt toen Janice en ik van huis weggingen. Het leek Gert verstandiger dat ik bereikbaar zou zijn in noodgevallen. Met moeite haal ik hem uit mijn zak en lees een smsje. ‘Trek je niks van Irma aan, het gaat niet goed tussen Laurens en haar nadat jij bent gevallen. Laurens had door dat jij heel wat voor hem betekend.’ Verbaast lees ik het smsje en kijk vervolgens Peter aan. Hij knikt even. ‘Ben je belangrijk?’ Hoor ik Irma vragen. Snel herstel ik mij. ‘Viel wel mee, het was Gert om te vragen of ik mij wel vermaakte.’ Dan voel ik iemand langs mijn arm strijken. Met een snel gebaar wordt er een glas passoã jus voor mij neergezet. En ik voel een lichte tinteling door mij heengaan…

Citaat:

Onbewust probeer ik de tinteling vast te houden en sluit heel even mijn ogen. Laurens geur prikkelt in mijn neus. Hij ruikt lekker. Misschien wel te lekker en ik probeer mij te beheersen. Rustig Lisa, hij heeft een vriendin. Ik haal diep adem en probeer zijn geur bij mij te houden. Even sluit ik mijn ogen. Blijf alsjeblieft nog even, smeek ik in stilte. Dan is het moment voorbij en herstel ik mij. Ik merk dat Irma mij in de gaten houdt. Ik kijk haar even aan. Ze trekt haar wenkbrauw op. Foute boel, realiseer ik en ik meng mij in de discussie over het uitgaan.
‘Jongens! Leg eens even uit. Wat is Plaza nou en wat is ToCool?’ Laurens begint te lachen. ‘Als je muzieksmaak niet is veranderd, dan valt ToCool sowieso al voor jou af. Jij had het namelijk niet zo op RnB en Bubbling, wat daar vooral gedraaid wordt. In Plaza is het meer feestmuziek met een mooie beat eronder. Daar gaan we meestal heen, maar Anita wou ToCool weer eens proberen want de verhalen zijn dat de muziek daar is veranderd en de sfeer er ook veel beter is.’ ‘De sfeer was er altijd al goed, Laurens!’ valt Anita Laurens aan. Laurens krijgt opeens een grijns op zijn gezicht. ‘Je hapt.’ Concludeert hij. Anita krijgt een kleur. ‘Dat ik daar nog intrap!’ Merkt ze op. Peter begint te lachen en steekt zijn duim naar Laurens op. ‘Maar nu zijn we er nog niet uit waar we heen gaan vanavond!’ Merkt hij scherpjes op. ‘Zullen we Lisa laten kiezen?’ Irma kijkt mij uitdagend aan. Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb geen idee wat leuker is.’ ‘Misschien is het wel een idee om jou geheugen terug te krijgen?’ Anita kijkt mij vragend aan. ‘Maar dat houdt in dat we dan beter naar Plaza kunnen gaan, daar zijn we namelijk veel vaker geweest.’ Vult ze zichzelf aan. ‘En is ook veel meer gebeurd met verschillende jongens.’ Merkt Irma op. ‘Waarom doe jij nou weer zo rot tegen haar? Heeft ze je wat misdaan ofzo?’ Myrthe kijkt Irma boos aan. ‘Nee, hoezo? Het is toch zo?’ ‘Dat doet er nu niet toe. Het gaat erom dat ze haar geheugen terug krijgt en niet hoeveel jongens zij de afgelopen tijd heeft versleten.’ Myrthe geeft mij een knipoog. Ik bedank haar in stilte. Wat had ik nou moeten zeggen op de opmerking van Irma? Er zitten nog steeds gaten in mijn geheugen. Nou ja, het is liever gezegd één groot gat, met een paar kleine ophelderingen. ‘Goed, dames en heren, dat wordt dus Plaza vanavond?’ Peter kijkt de groep even rond. ‘Onder het motto, wie zwijgt stemt toe, dus Plaza vanavond.’ Hakt hij de knoop door. ‘Proost en op een gezellig avond alvast!’ Myrthe houdt haar glas omhoog.

‘Proost!’ klinkt het opeens achter mij. Daar staat Marc weer. ‘Sorry, ik ving alleen het woord proost op dus ik doe even mee,’ hij kijkt mij aan en knipoogt even. Ik voel dat ik een kleur op mijn wangen krijg. ‘Ik spreek je vast wel weer!’ Voor de tweede keer vandaag is hij al verdwenen voordat ik hem gedag kan zeggen. Wat een figuur! ‘Tomaten zijn duur, Lisa!’ Janice kijkt mij lachend aan. ‘Je vindt hem leuk he!’ Joelt ze daarna. ‘Hállo! Ik kén hem niet eens!’ ‘Maar hij jou wel!’ Hoor ik Irma triomfantelijk zeggen. Met moeite houd ik een zucht tegen. Ik begin mij nu pas echt aan haar te irriteren. Waar bemoeit ze zich mee? Of probeert ze te zorgen dat ik niet tussen haar en Laurens in kom te staan?

Als ik die avond Plaza binnen ga kriebelt het een beetje. Ik heb echt geen idee wat ik moet verwachten. Of er mensen zijn die mij kennen, of er mensen zijn die weten dat ik mijn geheugen kwijt ben en ga zo maar door. Myrthe en Janice kijken mij even aan. ‘Gaat het wel, Lis?’ Myrthe kijkt mij ongerust aan. ‘Het gaat wel, dank je.’ ‘Maar?’ ‘Maar ik weet niet wat ik moet verwachten. Zijn er veel mensen die mij kennen? Weten ze dat ik mijn geheugen kwijt ben?’ Myrthe lacht even. ‘Ja, er zijn veel mensen die jou kennen en ja het grote grut weet wel dat jij je geheugen kwijt bent. Maar ze zijn wel blij dat je weer eens meegaat! Iedereen heeft je gemist.’ Dan slaat ze een arm om mij heen. ‘En dat geldt ook voor mij!’ Ik begin te lachen. ‘Ik wou dat ik mij wat meer kon herinneren over jou. Behalve de foto’s op mijn kamer dan!’ Myrthe begint nu ook te lachen. ‘Ach dat komt wel goed, vooral omdat ik nog gekker ben met uitgaan dan dat jij bent. Of was.’ Ze kijkt mij moeilijk aan. ‘Ach daar zijn we in ieder geval zo achter!’ Janice begint ondertussen ook te lachen. ‘Maar als je ook maar iets aantrekt van ons trutje…’ ‘Trutje?’ Herhaal ik. ‘Ja, ons trutje en ja jij kent haar ook.’ Ze knikt even naar het meisje wat zonet is binnengekomen. Irma. ‘Hey, waar is Laurens.’ Zeg ik opeens verbaast. ‘Irma en Laurens zitten sinds jouw val in de problemen. Laurens voelde zich opeens verschrikkelijk schuldig toen jij in Verweggiestan in coma lag. Ook kwam hij tot de conclusie dat hij jou nooit hat moeten laten gaan een aantal maand terug.’ Dat ze problemen hebben heb ik vandaag al vaker gehoord. Ik vis deze keer met minder moeite mijn telefoon uit mijn broekzak en laat het smsje aan Myrthe en Janice lezen. ‘Het is dus algemeen bekent,’ merkt Janice op. ‘Moeten we trouwens niet een keer onze jassen ophangen?’ schakelt ze snel over op een ander onderwerp als Irma naar ons toekomt. ‘Geef maar aan mij,’ hoor ik Myrthe zeggen. Ik geef haar mijn jas en ze baant zich een weg richting de garderobe. ‘Hey! Hebben jullie er zin in vanavond?’ Irma kijkt mij uitdagend aan. ‘Het zal straks vast niet voor je meevallen.’ Goed, vanmiddag deed ze even normaal tegen mij. Maar nu… Langzaam voel ik mij boos worden. ‘Hou je in,’ achter mij staan Peter en Anita, ik glimlach even. ‘Irma, we zullen het wel zien.’

Even moet ik wennen aan het licht in de zaal, de muziek valt meteen bij mij in de smaak. Een snelle blik opzij verteld mij dat ik in de gaten wordt gehouden door de hele groep. ‘En?’ ‘Of ik mij wat herinner?’ ‘Ja?’ Myrthe kijkt mij nieuwsgierig aan. ‘Nog niks, helaas.’ ‘Goed, rondje lopen dan maar?’ Ik knik. Ook al kan ik mij niks herinneren, het lijkt volledig automatisch te gaan. De opstapjes weet ik blijkbaar wel te vinden en ik ontdek ook al een plek waar ik mij vast wel de hele avond kan vermaken. De plaats tussen de bar en de dansvloer. Ik wijs ernaar en meteen begint iedereen te klappen. Als ze mijn verbaasde gezicht zien kijken ze mij even raar aan. ‘Die plek, dat is onze vaste plek.’ Legt Peter mij uit. Even ben ik verbaast. ‘Echt?’ ‘Jazeker,’ klinkt het opeens onverwacht vanaf de bar. Daar staat Laurens. Voor de tweede keer vandaag mist mijn hart een slag.

‘Kom je hier vaker?’ Ik draai mij om. Achter mij staat een knappe jongen. Twee groene ogen kijken mij nieuwsgierig aan. ‘Ik ben Laurens. Hoi!’ Ik begin te lachen en leun tegen de bar. ‘Lisa, ook hallo!’ Reageer ik vrolijk. ‘Dat is geen antwoord op mijn vraag.’ ‘Jouw vraag was ook een openingszin, Laurens.’ ‘Ben je nou aan het flirten?’ Zijn ogen schitteren ontdeugend. Ik lach en schud mijn haren naar achter. ‘Denk jij dat ik jou aan het versieren ben?’ Hij kijkt mij nadrukkelijk aan. ‘Jouw ogen zeggen van wel. Of is dat jouw verleidingstactiek? Om eerlijk te zijn, ik denk van wel. Of ik ben er als een blok voor gevallen. Dat kan natuurlijk ook!’ Grijnst hij. ‘Dus jij denkt dat ik jou verleid door mijn ogen. Of dat ik jou wíl verleiden.’ ‘Er is ook een andere manier om te ontdekken of jij mij ziet zitten of niet.’ ‘En dat is?’ ‘Durf je dat aan?’ Ik lach en knik. ‘Laat maar zien!’ Voordat ik het door heb lig ik in zijn sterke armen en voel ik zijn lippen op de mijne. Ergens voel ik een vage tinteling in mijn buik. Een tinteling die ik al een hele tijd niet meer heb gevoeld…

‘Lisa! Gaat het wel?’ Ik schrik op. ‘Ja… Ja, gaat wel. Sorry, ik herinnerde mij opeens wat.’ Laurens kijkt mij even aan. Onze blikken kruizen elkaar. Snel kijk ik weg. Weer voel ik een tinteling. Een tinteling die steeds meer aanwezig is. ‘Wat herinnerde je?’ Anita kijkt mij nieuwsgierig aan. ‘Niet iets bijzonders.’ Snel haal ik mijn schouders op. ‘Maar het was een herinnering!’ ‘Ik herinnerde dat we hier vaak stonden en stonden te geinen met de barmannen. En ik vond het leuk.’ Lieg ik. Niemand hoeft te weten wat ik mij herinnerde. Laurens niet, maar zeker de groep niet! Dan voel ik opeens een hand op mijn schouder, als ik mij omdraai zie ik Marc staan. Zijn blauwe ogen schitteren vrolijk. Langzaam voel ik mij rood worden. In mijn onderbuik voel ik een kriebel. Plotseling voel ik mij verward. Twee jongens. Twee gevoelens. En ik heb geen idee wat ik ermee aan moet.