Bokt.nl

sorry ik heb het echt ontzettend druk dus er zal niet vaak meer een stuk komen.. ik probeer het wel! merk nu dat ik het eigenlijk op een verkeerd moment het heb geplaatst Knipoog

**Geplaatst**: 21-11-06 19:45

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 21-11-06 19:45

jammer...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-11-06 19:55

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 21-11-06 19:55

er komen nog wel stukjes hoor! alleen niet zo snel meer. het gaat wat langer duren Lachen

**Geplaatst**: 21-11-06 22:22

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 21-11-06 22:22

Hup daan plaatsen dat stuk Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-11-06 08:43

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-11-06 08:43

thuis kijk ik vandaag wat ik moet veranderen en dan komt het vanavond Lachen

**Geplaatst**: 22-11-06 10:06

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-11-06 10:06

Oehhh, I like Cool

Snap wel dat je het druk hebt hoor Lachen

vind het gewoon leuk om te lezen Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-11-06 15:08

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-11-06 15:08

nieuw stukje ... hoop dat jullie het boeiend vinden Tong uitsteken

!

Even keek ik hem even aan. Wat moest ik hierop zeggen? Ik vond hem ook leuk, maar hij was wel mijn ontvoerder! En hoe moest het als we thuis waren of zo? “Ik uh. Ja, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen” zei ik maar eerlijk. “Aangezien de situatie en zo. Hoe het straks moet en. Nou ja, maar ik ben ook blij dat jij er bent hoor!” Ik stopte, het was gewoon allemaal zo ingewikkeld! Verlegen keek ik hem aan. Hij glimlachte even geruststellend “Ik snap wat je bedoeld en ik heb daar zeker ook aan gedacht! Maar ik wou gewoon toch dat je het wist en, nou ja, misschien kunnen we later wel zien ofzo.” Ik knikte. Later ja, zou dat nog komen? We moesten eerst terug zien te komen wat een hele tocht zou worden!
Er kwam iemand aan lopen en meteen was ons gesprek van de baan. “Ga snel in bed liggen!” zei Jason snel. “Hij komt controleren, wedden. Dat is die man!” Snel rende ik naar de kamer en riep nog zinloos “Ja!” Snel pakte ik een heel warm washandje en legde het op mijn hoofd en vloog daarna heel snel mijn bed in. Terwijl ik naar me bed rende stootte ik ook nog hard mijn hoofd, maar lette er niet op. Ik dook diep onder mijn deken en hoopte maar dat het niet was opgevallen. Nu voelde ik de hoofdpijn. Ik stootte me nog hard ook! Terwijl ik over mijn hoofd wreef hoorde ik voetstappen richting mijn kamer komen en snel deed ik mijn ogen dicht. Al pratend kwam Jason met de man naar mijn bed. De man voelde even aan mijn hoofd en mompelde iets. “Wat zegt die vent allemaal” mompelde ik in mijn slaap. Ik wist dat die man geen Nederlands kon en ik kon het niet laten! De man vroeg iets aan Jason waarop hij snel antwoorden. “Hou je mond, wil je. Ik heb net aan hem verteld dat je ijlde. Zo ziek ben je!” Antwoordde hij op de toon, net of hij me gerust wou stellen. Ik woelde even een beetje voor het effect en even later hoorde ik voetstappen van mij vandaan gaan. Heel voorzichtig gluurde ik door mijn ogen. Gelukkig hij was weg!
Nog geen minuut later kwam Jason binnen. “Wil je dat niet meer doen! Je weet maar nooit!” Hij keek boos. “Sorry.” Mompelde ik. “Maakt niet uit. Wat heb je trouwens op je hoofd?” ging hij door. “Ik heb het net gestoten in mijn haast net. Ik wou met een heet washandje mijn hoofd warmer maken en op de terugweg stootte ik mijn hoofd.” Hij keek er even na en mompelde “Ging hard dan. Het werkte wel goed bij die man. Die dacht dat je echt ziek was. In ieder geval een koud washandje!” Hij stond op en liep naar de deur. “Oh, nog een ding. Als ik jou was zou ik even proberen te slapen. Aangezien we vannacht dat niet gaan doen!” Toen liep hij weg. Ik pakte een koud was handje en deed het erop. Na een halfuurtje ging ik maar weer liggen. Hij zal wel gelijk hebben. Al snel viel ik in slaap...
“Liesbeth, wakker worden!” Langzaam openende ik mijn ogen. Jason glimlachte even. “Je hebt heerlijk lang geslapen, maar nu moet je echt opschieten. We gaan zo al!” Meteen sprong ik op en rekte me uit. Jason liep weg en ik verkleedde me snel. Daarna ging ik Jason achterna. Hij had alles gewoon al klaargezet! Ik pakte snel nog wat extra eten en propte het bij de spullen in. zenuwachtig keek ik Jason even aan. “Het komt wel goed, toch?” vroeg ik onzeker. Hij knikte “Tuurlijk komt alles goed!” Hij glimlachte even bemoedigend. We deden de spullen allebei op onze rug en gingen toen naar buiten. Het was donker geworden, dat was niet heel raar nu want het was 11 uur s’avonds! Toen viel mijn oog op de motor. Wat een verschrikkelijk ding was dat! Het was niet alleen oud, maar ik vroeg me sterk af of hij het goed zou doen. “Wat een schoonheid is het hè?” vroeg Jason trots. Ik knikte heftig “Het is zeker een schoonheid!” antwoordde ik maar snel. “Het eerste stuk gaan we lopen in verband met het geluid.” Zei Jason. “Oké, op weg dan maar!” antwoordde ik op hem en we gingen op weg. Na een klein halfuurtje stopte Jason en ging op zijn motor zitten. “Kom maar achterop en hou je goed vast!” Ik ging bij hem achterop zitten en we reden weg.

Na een paar uur begon de motor meer te pruttellen. Nog geen 5 minuten later stonden we stil. Ik stapte af en keek Jason vragend aan. “Is hij er nu al mee gestopt?!” Hij schudde zijn hoofd. “Nee er is iets met de motor, maar we moeten eerst doorlopen tot er meer begroeiing is.” Ik zuchtte en ging liep toen maar achter Jason aan. Ik dacht een tijdje na. Waar waren we eigenlijk ergens in Afrika? Ik vraagde het maar nog een keer, de andere keren had ik geen antwoord gekregen. “Jason?” “Ja?” “Waar zijn we nou ergens in Afrika?” Hij keek even om, ik zag dat hij nadacht. “Kongo.” Vertelde hij toen. Eindelijk wist ik dan waar we ongeveer waren, niet dat het veel hielp. Zo wist ik het tenminste. We liepen een tijdje door, na een half uur zag ik eindelijk in de verte wat meer begroeiing. Het was hier eigenlijk veel donkerder dan in Nederland, het was me nooit heel erg opgevallen. Hier was nacht ook echt nacht, echt donker!

Ik ging zitten tegen een boompje en keek naar Jason die aan zijn motor zat te prutsen. Als Jason de motor maar kon maken anders moest ons plan gewijzigd worden en moesten we nu al gaan lopen! Mijn mobiel had ik ook meegenomen, al was hij al maanden uit. Lang keek ik ernaar. Vaak had ik geprobeerd te bellen vooral de 1e dagen, maar het had natuurlijk allemaal geen zin! Daarna heb ik hem maar uitgedaan, voordat hij helemaal zou uitvallen. Op de achterkant had ik streepjes gezet, van hoelang ik er al was. Het waren er al heel veel en voorlopig werden het er alleen maar meer. Ik dacht aan thuis, hoe zou het daar nu zijn? Zouden ze nog volop aan het zoeken zijn? Wanneer zou ik weer thuis zijn? Paar dagen, paar weken, maanden? Het zou een lange reis zijn, dat had Jason in ieder geval verteld. Het zou ook niet gemakkelijk worden, integendeel heel moeilijk zelfs! Wat kon ik er van verwachten en hoe zouden Micheal en Jaap reageren als ze dit merkten ? Straks vonden ze ons!
Zo piekerde ik een tijdje door, totdat Jason naar mij toe kwam en me uit mijn gedachten haalde. Hij kwam op mij af lopen. “Voorlopig kunnen we nog een stukje rijden, maar als hij weer kapot gaat moeten we lopen. Want dan kan ik hem niet maken!” Hij hielp me overeind. “Oké, op weg dan maar!” We stapten weer op de motor en reden verder.

**Geplaatst**: 22-11-06 15:09

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-11-06 15:09

Super stukje daan

echt gaaf weer Haha!

leuk dat je toch verder gaat Lachen

**Geplaatst**: 22-11-06 18:28

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-11-06 18:28

leuk verhaal, ik ga dit zeker volgen Haha!

**Geplaatst**: 22-11-06 18:28

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-11-06 18:28

Gaaaf verhaal Haha!

**Geplaatst**: 22-11-06 18:31

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-11-06 18:31

Goed stuk weerrr! Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-11-06 19:55

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-11-06 19:55

dank jullie Lachen

!

**Geplaatst**: 22-11-06 21:34

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-11-06 21:34

Kheb zin in het volgende stuk Lachen

**Geplaatst**: 23-11-06 10:29

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 23-11-06 10:29

Leuk verhaal Lachen

Ik lees ook mee

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-11-06 16:02

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 24-11-06 16:02

dank je!
nog een klein stukje erbij Knipoog

Uren later stopten we. Ik keek om mij heen. Het was hier al aardig begroeid.
“Zou jij de motor willen verstoppen, ik moet even bellen.” Ik knikte. Daarom had hij dus de mobiel meegenomen. Ik pakte de motor over en zocht een geschikt plekje, waar ik hem kon verstoppen. De grond was hier erg onregelmatig dus ik kon gemakkelijk een kuil vinden. Ik zag een perfect plekje waar een diepe kuil zat, je zag het haast niet omdat eroverheen allerlei planten waren gegroeid. Toen ik hem verstopt had keek ik er even goedkeurend naar. Als je het niet wist, kon je het niet vinden! Ik draaide me om en liep terug. Van ver zag ik Jason praten, nerveus heen en weer lopend. Ik liep naar hem toe en toen hij me zag, gebaarde hij me dat ik stil moest zijn. Voorzichtig luisterde ik mee. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik Micheal praten. Hij klonk heel erg kwaad.
“ Ze wou ontsnappen, maar ik ben achter haar aan gegaan.” Hoorde ik Jason zeggen. “ Ja, nu moeten we nog helemaal terug lopen. Het is een aardig eind!”
Opeens voelde ik iets langs mijn benen glibberen. Met een gil sprong ik een stuk opzij. Wat was dat?! Ik keek van mijn benen naar de plek waar ik stond. Mijn blik bleef handen op een joekel van een slang! Van wel een paar meter lang. Een rilling ging door mij heen. Ik was ondertussen wel wat gewend, maar slangen..?!
Ondertussen had Jason zich er kunnen uitpraten. Toen hij ophing keek hij me ontzettend kwaad aan. “IK ZEI DAT JE STIL MOEST ZIJN!” begon hij kwaad. Ik haalde mijn schouders op. “Kon ik er wat aan doen, dat ik schrok?!” vroeg ik geïrriteerd. “Ja! De volgende keer moet jij je smoel dichthouden! Je hebt geluk dat ik me eruit kon praten!” ging hij verder. Nu keek ik hem boos aan. Dit ging echt nergens over! Ik kon er toch niets aan doen. Ondertussen liep Jason met een vaart weg. Snel liep ik hem achterna, al leek het niet echt meer op lopen. Om hem bij te kunnen houden moest ik steeds grote stukken rennen. En met een tas volgeladen op je rug gaat rennen niet gemakkelijk! Nooit zou ik het zeggen. Ik wou laten zien dat ik het kon!
Toen ik weer een heel stuk achter liep zag ik Jason stoppen en zowaar wachtte hij op me! “Zullen we maar even een pauze inlassen?” Meer een bevel dan een vraag. Sacherijnig keek ik hem aan. “NEE, IK KAN NOG WEL EEN UUR DOORRENNEN!” snauwde ik naar hem en duwde hem opzij. “Sorry.” Hoorde ik achter me. Sorry... wat had ik daaraan als het elke keer zo zou gaan. We waren nog geeneens een dag op weg en we hadden al ruzie en dat vertelde ik hem dan ook. “Nee, niets sorry! Eerst word je boos en flip je helemaal om iets wat ik geeneens expres deed, dan loop je als een gek weg. Je kan het geeneens lopen noemen! Denk maar niet dat ik nu naar jou ga luisteren!” “Zoals ik al zei: Sorry.” “En zoals ik al zei. Wat heb ik daaraan?! Als jij van plan bent elke keer zo te doen en uiteindelijk maar sorry zegt. Ga ik wel alleen ofzo! Ik word echt gek van je.” Ik maakte me alleen maar drukker. “Jij, jij... OEH! Achterlijke gladiool!” Achter me hoorde ik Jason en lachen uitbarsten. Erg grappig vond ik het eigenlijk niet! Boos en mokkend liep ik dan ook door. Wat me door mijn boosheid niet was opgevallen was de boomstronk voor me. Nog geen seconde later lag ik languit op de grond. Ja hoor, dat kon er ook nog wel bij! Of het niet genoeg was. Nu ik toch lag kon ik ook wel even blijven liggen ook. “Gaat het?” Hoorde ik Jason boven me vragen. “Ja tuurlijk, lig graag languit op de grond.” Antwoordde ik nog steeds geïrriteerd. Twee sterke armen hezen me omhoog. “Dank je.” Mompelde ik. “Kom even zitten, dan gaan we zo wel weer door. En nogmaals sorry. Ik maak me gewoon zorgen over hoe het verder zal gaan.” Ik keek hem even bezorgd aan. Wie dacht daar niet aan? We hadden een plan, maar wat voor plan. Een stuk lopen. We wisten geeneens hoelang dat kon duren en wat ons te wachten stond! “Het is goed. Het spijt mij ook!”