Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 10



Een hoop ophef rond mijn hoofd, ik wilde er naartoe maar iets hield me tegen, het duwde me terug.
Het zorgde dat ik mijn ogen niet open kon doen. Ik herkende de stemmen niet, had geen idee waar ik zou kunnen zijn of wat er gebeurd was.
Ik raakte in paniek en vocht om mijn ogen open te doen, dit lukte uiteindelijk. Het felle licht deed pijn aan mijn ogen, ik zag gedaantes over mij heen gebogen staan, alles was wazig.
Langzaam leek ik mijn zicht een beetje terug te krijgen, geen van de mensen die over me heen gebogen stond herkende ik.
'Gaat het wel?' vroeg een meisje, net iets ouder als ik, aan me. Nee, ik lag op een koude stenen WC-vloer van een discotheek, was net een tijdje buiten bewustzijn geweest maar ik voelde me kipjesfris. Niet dus...
Ik zag iemand haastig aan komen rennen, Laura. 'Lisanne!' riep ze. Ik kon nu niet bepaald zeggen dat het bezorgd klonk, meer van "Oh hé! Daar heb je die vriendin waar ik mee op stap was, joehoe!" ofzo.
Maar op dat moment was ik al zo blij dat er één persoon in deze menigte was die ik kende, die ik herkende.
Laura keek verbaasd, als een blondje dat net heeft staan toekijken vol leedvermaak hoe er een dure fout-geparkeerde auto weggesleept werd, om er vervolgens achter te komen dat het haar eigen dure auto was die ze zojuist in de verte zag verdwijnen, heel erg helder dus.
De mensen verdwenen een voor een terug naar de dansvloer, en dat meisje dat net op de grond lag? Oh, die is wel oké, alsof het hun wat uit zou maken hoe het met mij ging.
'Kom op' Laura hielp me overeind. 'We gaan naar huis.' Ik knikte alleen maar.
'Kun je zelf fietsen?' vroeg ze bij de fietsenstalling. Nog steeds een beetje suf knikte ik maar weer.
Ik begon me nu eigenlijk toch wel af te vragen waar Marjolein gebleven was. Ik wankelde maar stapte toch dapper op mijn fiets.
Veilig wisten we toch thuis te komen en ik stapte nietsvermoedend de huiskamer binnen, bekende omgeving.
'Is dit jouw definitie van op tijd jongedame?!'
Shït! Ik was te laat! Veel te laat..
'Nee pap'
Mijn vader had al die tijd op de bank zitten wachten. In ieder geval was hij boos, en hij zou nog veel bozer worden als hij wist waar ik geweest was!
'Wáár ben jij geweest?!'
Ja hoor, daar had je het al.
'Bij een vriendin'
'Bij Joyce?'
Waar bemoeide die gozer zich mee?
'Nee, niet bij Joyce, je kent die vriendin niet!' Hij ging dit nooit geloven.
'Bij haar thuis?'
'Ja' loog ik simpel.
'Je hebt twee weken huisarrest! Nu naar boven!'
Ik sputterde tegen, maar mijn vader hield vol en het eindigde op drie weken huisarrest.
Ik denderde de trap op en stampte expres extra op de treden. 'Stamp niet zo!!!' bulderde mijn vader me achterna. Ik sloeg mijn kamerdeur ook extra hard dicht.
Terwijl ik op mijn bed zat keek ik twijfelend naar de bovenste van het nachtkastje naast mijn bed. Zo simpel, ik hoefde alleen maar die lade open te doen en ik kon bij het zakmes, wat hield me tegen? Ik verlangde er naar, voelde me klöte en moest het kwijt.
Niks hield me tegen. Ik pakte het mes en klapte het uit, het zilvere metaal weerkaatste het licht van de lamp.
Ik zette de punt in mijn arm en duwde door. Slechts twee minuten had ik nodig, twee minuten om mezelf nieuwe bloedende sneeën te bezorgen.
Ik wist dat ik mezelf alleen maar verder weg hielp, waarom voelde het dan zo goed, als ik wist dat het zo fout was? Ik wist het niet..
Onbewust had ik het woord "Crying" in mijn arm gesneden. Crying, dat stond zo goed bij dying..
Het was alsof ik mezelf niet meer in de hand had, ik bloedde als een rund, maar het maakte me niet bang. Het maakte me alleen maar bozer op mezelf, dat ik wéér had toegegeven, wéér!
Ik stond op en liep naar de spiegel, ik keek erin. Wat ik zag was een meisje dat vol angsten zat, angst voor alles, de wereld om zich heen, maar vooral voor haarzelf.
Dat meisje in de spiegel, dat meisje waar ik zoveel emoties in zag, dat ik zo haatte, zagen anderen als "gewone" meid, zij zagen niet wat ik zag. De verschrikkelijke dingen, die zagen zij niet, en dat was waarschijnlijk beter.
Ik keek beter in de spiegel, een gevoel van walging overviel me, want ik walgde van dat meisje in de spiegel, een slappe mislukkeling, zwak!
De hand met het zakmes trilde, met alle kracht die ik in me had gooide ik het zakmes naar de spiegel, die in honderden flinters en scherven uiteen viel.
Die honderden flinters en scherven, stonden symbool voor mijn leven, alles kapot en gebroken.
De herrie die het maakte en de gebroken spiegel, mijn bloedende arm en Roxy die een harde blaf gaf omdat ze niet snapte wat ik nu aan het doen was, het maakte niet uit, niemand die zou komen kijken, niemand die het wat uitmaakte..
Ik kon ook niet in slaap komen, lag alleen maar uren met mijn ogen open naar het plafond te staren.
Ik luisterde, luisterde naar de stilte in huis, de rustige ademhaling van Rox naast mijn bed, het geluid van verkeer buiten in de verte, het was maar nauwelijks hoorbaar in de stilte van de nacht.
Zo rustig en stil als het was om me heen, zo druk en rumoerig was het in mijn hoofd, een complete chaos.
Buiten reed slechts af en toe een auto dicht langs ons huis, in mijn hoofd leek het wel een snelweg.
Uiteindelijk viel ik toch in slaap en miste daardoor net die éne oproep.

De volgende morgen werd ik wakker van een brandende pijn op mijn onderarm, ik keek ernaar, rode strepen, sneeën.Je kon zien dat ik me goed had uitgeleefd op mijn armen de vorige nacht.
Ik keek op mijn klok, half vijf 's morgens, ik probeerde nog maar wat te slapen.
Om acht uur werd ik weer wakker, nu deed ik mijn licht maar aan.
Ik verbaasde mezelf over de schade die ik in mijn kamer had aangericht. De spiegel lag nog steeds in stukjes op de vloer, dat moest ik maar eens op gaan ruimen, voordat mijn ouders zich afvroegen wat voor bom hier was ontploft. 'De bom die Lisanne heet' zei ik zachtjes.
Mijn telefoon ging een tijdje later af, een rilling ging over mijn rug toen ik opnam.
'Ja?' Besloot ik maar zelfverzekerd te vragen. 'Laura hier! Hoe is het nu met je? Beter hoop ik?' Een zucht van opluchting kon ik niet onderdrukken.
'Ja het gaat beter met...' Ik werd onderbroken doordat er bij Laura op de achtergrond een hoop kabaal ontstond dat gepaard ging met nog meer geschreeuw. 'Luister Lis, ik moet nu gaan, wilde alleen even weten of het beter ging, doei meid!' En de hoorn werd op de haak gegooid.
Ik hield mijn schouders op en ging verder met opruimen, alle scherven in de prullenbak. Met een nat doekje probeerde ik verdwaalde bloeddruppels uit mijn, gelukkig donkerkleurige, tapijt te boenen.
Mijn telefoon ging voor de tweede keer al, was iedereen vroeg uit zijn bed ofzo?
Ik nam op, het zou Joy wel zijn, of Laura nog een keer.
'Lis hier' Nam ik op.
'Hoi slët'
Mijn hart sloeg over, ik wist dondersgoed wie ik aan de lijn had. 'Niet opgenomen gisternacht hè? Daar zal je voor boeten! Ik vermoord je, jij hebt mijn leven verklöot toen je me dumpte vuile höer!'
De hoorn werd erop gegooid. Ik gooide mijn telefoon, waar ik eerst nog vijf minuten angstig naar had zitten staren, voor de zoveelste keer door de kamer. Ik wou huilen, maar dit kon ik niet, dat was zwak! Dit was allemaal mijn eigen schuld!
Ik ging wanhopig op zoek naar iets, iets scherps. Dit was allemaal mijn schuld, en daar moest ik nu voor bloeden...