Bokt.nl

Citaat:

Na een poosje besefte Sandra dat het eigenlijk allemaal niet zo dramatisch was. Natuurlijk vond ze het nog steeds vreselijk dat ze geen vriendje meer had, en natuurlijk vond ze het ook niet leuk dat hij het midden in de school had uitgemaakt, zodat de hele school over haar was begonnen te roddelen, maar het was inderdaad maar een middelbare school relatie en sowieso kon ze hem misschien wel terugkrijgen, als zij ook uit de doos stapte. Maar eerst moest ze maar zien hoe haar ‘vriendinnen’ nu tegen haar zouden doen. Sandra wist dat dat betekende weer in de doos stappen, maar ze had toch echt een paar vriendinnen nodig. Even dacht ze aan het meisje dat haar gevraagd had bij hen te komen zitten, maar besloot toen toch dat dat écht niet kon. Dus moest ze haar oude vriendinnen weer terug krijgen. Aangezien ze toch niet echt in de doos wilde, of in ieder geval niet zo iemand wilde zijn die in de doos hoorde, besloot ze te proberen haar vriendinnen op een eerlijke manier terug te krijgen, zonder iemand anders te kwetsen. Maar kon ze nog wel tegen ze praten zonder boos te worden of te huilen? Ze bedacht dat dit makkelijker ging via het internet, dus meldde ze zich aan. Alleen Kevin en Floor waren online. Vreemd. Had de rest haar misschien geblokkeerd? En Floor praatte ookal niet tegen haar. Normaal werd ze altijd meteen begroet. Sandra zuchtte, maar besloot toch maar tegen Floor te praten.

*SANDRA*: Hoi!
FLJJRTJUH: Hallo.
*SANDRA*: Hoe is het?
FLJJRTJUH: Ehm… wel goed.
FLJJRTJUH: Met jou?

Gelukkig, dacht Sandra. Floor doet alsof er niks aan de hand is.

FLJJRTJUH: Trouwens wel goed van Chris dat hij het nu eindelijk heeft uitgemaakt he?

Sandra nam haar gedachten terug. Floor deed niet alsof er niks gebeurd was. Wat was dat voor een gemene opmerking? Als Floor in de doos wilde horen moest ze toch juist doen alsof ze het heel erg voor Sandra vond? Zelfs als ze dat niet vond. En vervolgens moest ze dan toch tegen andere mensen gaan zeggen hoe goed het was dat hij het had uitgemaakt? Toen besefte Sandra dat dit alleen gold voor mensen die in de doos zaten, en dat zij er echt niet meer in zat.

*SANDRA*: Ehm... Hoezo?
FLJJRTJUH: Nou ja, hij heeft gewoon wel gelijk.
FLJJRTJUH: Ik bedoel, je bent gewoon af en toe wel erg... begaan met onbelangrijke dingen.

Wat? dacht Sandra boos. Was zij begaan met onbelangrijke dingen? Moest Floor nodig zeggen. Zij moest er altijd perfect uitzien voor die stomme Rob, die ze trouwens toch nooit kon krijgen. Zij moest altijd de nieuwste mode hebben, want anders was ze niet cool. Moest zij nodig zeggen. Sandra werd boos. Hoe kon Floor zo gemeen zijn? Ze wilde al tegen Floor gaan schreeuwen, maar bedacht net op tijd dat ze vriendinnen nodig had.

*SANDRA*: Ja, misschien heb je wel gelijk.

De stilte die volgde bewees dat Floor dit antwoord niet verwacht had.

FLJJRTJUH: Ik zit maar te pesten, joh!
FLJJRTJUH: Jij bent een hardstikke lieve meid!

Kassa! dacht Sandra. Terug in de doos.

*SANDRA*: Dankjewel J
*SANDRA*: Ik ga
*SANDRA*: Doeg!

Sandra had geen zin om nog meer tegen Floor te praten. Die zat overduidelijk in de doos. En Sandra wilde niet meer echt in de doos. Ze wilde alleen een paar vriendinnen. Toch?

K€V!N: Hey meissie!
*SANDRA*: Hoi
K€V!N: Hoe is het?
K€V!N: Dat was echt gemeen van Chris!
K€V!N: Bewijst wel weer dat hij je niet waard is!
K€V!N: Gelukkig zijn er nog andere leuke jongens op de wereld...

De laatste zin verbaasde Sandra een beetje. Natuurlijk waren er nog andere leuke jongens op de wereld, maar verwachtte hij nou dat zij er al helemaal overheen was en alweer op zoek naar iemand anders was? Want dat was echt niet zo. Ineens kwam er een gedachte in haar op. Bedoelde Kevin zichzelf met andere leuke jongens? Sandra hoopte van niet. Nee. Dat bedoelde hij vast niet. Alsjeblieft niet, dacht Sandra. Kevin was best leuk en knap en lief, maar ze wilde hem écht niet als vriendje.

*SANDRA*: Hmmmz
K€V!N: Ik ken iemand die jou leuk vindt.

Hij kende iemand. Dat kon best hemzelf betekenen. Maar hoe kwam ze daar eigenlijk bij? Hij probeerde gewoon aardig te zijn en zij maakte er weer meteen uit op dat hij haar leuk vond.

*SANDRA*: O
*SANDRA*: Da’s altijd leuk om te horen! J
K€V!N: Wil je wel met hem naar de bios?

Dit begint er toch op te lijken dat híj mij leuk vindt, dacht Sandra. Waarom wilde hij dat anders zo graag weten?

*SANDRA*: Ehm... Ten eerste weet ik niet wie het is, en ten tweede is het vandaag uitgegaan!
*SANDRA*: Ik ga niet meteen weer op zoek hoor.
*SANDRA*: Ik moet dit eerst verwerken!
K€V!N: Misschien kan diegene je wel helpen het te verwerken.
K€V!N: Het zou toch een leuke blind date zijn?

Sandra begon het een beetje zat te worden. Wat zat hij nou te zeuren. Als hij haar leuk vond moest hij dat maar gewoon zeggen, in plaats van er om heen te draaien. En ze vond hem toch niet leuk. En als ze hem al leuk zou vinden, dan was ze daar sowieso nú helemaal niet in geinteresseerd. Ze zuchtte.

*SANDRA*: Dat denk ik niet.
*SANDRA*: Ik ga.
K€V!N: Neeeeee.
*SANDRA*: Waarom niet?
K€V!N: Het is zo gezellig om tegen je te praten!

Nu was ze het echt zat. ‘Sorry hoor Kevin, maar als je me leuk vindt moet je dat maar gewoon recht in m’n gezicht tegen me zeggen! Draai er alsjeblieft niet zo om heen. En het is ook niet aardig om nu zo bij mij te gaan zeuren, want het is pas net uit. Ik vind Chris nog steeds leuk, hoor.’ typte ze. Sandra drukte op enter. Het bericht verstuurde niet. Ze drukte nog een keer op enter, en nog een keer. Ze werd boos. Verstuur dat stomme bericht nou, dacht ze. En ze ramde op de enter toets. Haar computer liep vast. Nou, dan maar niet, hoor, dacht ze, en ze drukte de schakelaar om. Dat stomme internet dat ook nooit werkte. Dan maar huiswerk maken, van die mensen werd ze toch alleen maar moe.

Citaat:

Sandra was lekker vroeg naar bed gegaan en werd dan ook uitgeslapen wakker. Het idee dat ze in ieder geval één vriendin weer terughad en dat er waarschijnlijk in ieder geval één jongen was die haar leuk vond, had gezorgd dat ze rustig kon slapen. Ze had geprobeerd er niet aan te denken dat zij die jongen niet leuk vond en dat die vriendin eigenlijk het soort vriendin was waar ze niet meer mee om wilde gaan en dat was behoorlijk goed gelukt. Sandra gaapte en draaide zich nog eens om. 'Good morning! It's time to wake up! Good morning! It's time to wake up! Good morning! It's time to wake ...' was het irritante geluid dat Sandra's wekker maakte, voor ze hem uitdrukte. Sandra had die wekker van Chris gekregen. Even voelde ze zich verdrietig worden, maar besloot toen dat ze geen zin had om haar humeur door Chris te laten verpesten. Ze ging zich leuk aankleden en vrolijk naar school. Als ze nu ook nog eens chagrijnig werd kwam het nooit goed met haar. Sandra stond op en liep naar haar kast. Ze viste een leuk rokje en een nieuw shirtje op en liep naar de douche. Vandaag eens eerst douchen en dan eten, in plaats van andersom. 'Variatie maakt het werk prettig' zei haar moeder altijd. Na een lekker warme douche kleedde Sandra zich aan en föhnde

Citaat:

haar haar. Toen ze er, in ieder geval in haar ogen, perfect uitzag liep ze neuriend naar beneden, waar haar een lekker ontbijtje wachtte. 'Zo,' zei haar moeder, 'volgens mij past jouw zomerse kledij helemaal bij je humeur!' 'Jep!' zei Sandra glimlachend en begon te eten. Ze was lekker vroeg klaar en kwam daardoor ook vroeg op school aan. Dat was eigenlijk best handig. Nu kon ze rustig haar boeken in haar kluisje leggen, haar jas ophangen en naar boven lopen, in plaats van met haar jas in haar hand en teveel boeken in haar tas naar boven te rennen en hijgend aan te komen bij haar lokaal. Terwijl ze naar boven liep kwam ze haar wiskunde leraar tegen. Vrolijk zei ze hem gedag. 'Dag, Sandra' zei hij, op een speciaal toontje. 'Heb ik iets fout gedaan?' vroeg Sandra vrolijk, geen beamend antwoord verwachtend. 'Nou,' zei haar leraar, 'ik was enigszins teleurgesteld toen je je proefwerk niet opnieuw kwam doen. Ik bedoel: ik geef leerlingen niet vaak herkansingen. Ik wilde je graag helpen, en dacht dat je ook graag geholpen wilde worden. Ik had deze ondankbare reactie eerlijk gezegd echt niet verwacht.' Sandra wist niet wat ze moest zeggen. Ze was het proefwerk hélemaal vergeten! 'Ehm...' bracht Sandra uit. 'Van dit antwoord gaat u vast niet blij worden, maar we hadden de laatste paar uren vrij, en toen ben ik naar huis gegaan. Ik ben het echt helemaal vergeten.' Toen Sandra het zei besefte ze dat dit niet erg geloofwaardig klonk. Ze besefte dat het net leek alsof ze gewoon vertrokken was en de leraar niet serieus had genomen, denkend dat ze het een andere keer nog wel in kon halen. 'Hoor je zelf hoe dit klinkt?' vroeg haar leraar. 'Ik had ook een uur eerder vrij, maar ik ben hier speciaal voor jou gebleven.' O nee, dacht Sandra. Nu heb ik het helemaal verpest. Ze baalde ontzettend. Waar was haar zomerse humeur nou? 'Heel erg sorry, meneer.' zei ze toen. 'Mag ik het alstublieft nog een keer opnieuw doen? Het is echt heel belangrijk voor mij. Echt hoor. Maar ik was het gewoon volkomen vergeten.' Haar leraar keek niet echt blij. 'Kan ik u anders omkopen met chocola?' zei Sandra met een onschuldige blik op haar gezicht. Haar leraar lachte. 'Nou,' zei hij. 'Ik mag je nog steeds wel, dus voor deze ene keer mag je het dan nog een keer opnieuw komen doen.' 'Dankuwel, dankuwel!' riep Sandra. Sandra's humeur en wiskundecijfer waren zojuist gered. 'Echt heel erg bedankt.' zei ze nog eens. 'Ja, ja.' zei meneer de Bruin. 'Ik ben te goed voor deze wereld.' mompelde hij nog, terwijl hij wegliep.

Citaat:

Na drie lessen was het pauze. Sandra was een beetje zenuwachtig, want ze wist niet of iedereen wel aardig tegen haar zou doen. Iedereen wilde tenslotte aardig gevonden worden, en als zij nu niet meer ‘cool’was... Maar haar zorgen waren onterecht, want zo gauw de bel ging kwam Marijke op haar af en vroeg hoe het ging. ‘Ja, wel goed.’ was het antwoord. ‘Mooi!’ zei Marijke. ‘Zin om zaterdag naar de stad te gaan?’ ‘Uiteraard!’ zei Sandra lachend. ‘O, trouwens...’ begon Marijke. Sandra wist dat er nu een roddel ging komen. ‘Ja?’ vroeg ze. ‘Ik heb van iemand gehoord dat Veronie uit de vijfde heeft gezegd dat jij een slet bent.’ ‘Ohhhh,’ zei Sandra. ‘Nou, zij is zelf pas echt een slet. Weet je... zij stond laatst te zoenen met Jakob, terwijl ze het nu toch met Thijs heeft.’ ‘Echt waar?’ vroeg Marijke. Sandra knikte. ‘En Thijs is nog wel zo’n lekker ding!’ Sandra en Marijke giechelde. Zo ging haar pauze en de verdere dag op school. Alles ging gewoon zoals het altijd ging. Ze zag Chris en Kevin de hele dag niet, dus daar hoefde ze zich ook geen zorgen over te maken.

Citaat:

Toen ze thuis kwam zag ze dat ze een SMS’je had.

Hey meis, het spijt me dat het allemaal zo gelopen is. Ik had het nooit zo uit moeten maken. Bel me ff als je dit leest. x Chris

Hmmm, dacht ze. Had hij spijt? Ze vroeg zich even af wat ze daar van vond. Als hij haar terug wilde, wilde zij dat dan? Dat zou in feite betekenen dat hij gewoon kon doen wat hij wilde met haar, want zij wilde hem toch wel terug. Zo wilde ze geen relatie hebben. Aan de andere kant vond ze hem nog steeds leuk, en wilde ze hem dolgraag terug. Toch? Ze wist het eigenlijk niet.
Ze besloot hem maar gewoon te bellen, zoals hij gevraagd had.
‘Met Chris.’
‘Hoi, met Sandra. Ik had je SMS gehad.’
‘O ja. Wat ik dus wou zeggen is: ik vond het eigenlijk wel heel banketstaaf wat ik gedaan had. Ik bedoel: ik meende het wel. Het was wel de juiste beslissing om het uit te maken, want we passen gewoon niet bij elkaar. Het is op zich wel gezellig, maar jij zit gewoon anders in elkaar. Ik zag je vandaag weer heerlijk roddelen over de kinderen die iets minder knap zijn dan jij. Ik wil zo gewoon niet zijn. Ik wil geen dingen doen, omdat andere mensen me dan cool vinden. Ik wil gewoon mezelf zijn, en daarom gewaardeerd worden. Daarom denk ik dus ook dat we niet bij elkaar passen, en daarom heb ik het uitgemaakt. Ik heb alleen niet het juiste tijdstip gekozen. Ik heb het niet op de goede manier gedaan. Daar heb ik echt spijt van. Ik heb dus geen spijt dat ik het uitgemaakt heb, maar wel van de manier waarop. Begrijp je?’
Sandra wist niet wat ze moest zeggen.
‘Wow’ bracht ze uiteindelijk uit.
‘Denk er maar eens over na. Ik moet ophangen. Doeg.’
‘Dag’ mompelde Sandra.
Met de telefoon nog in haar hand plofte Sandra op haar bed neer. Hij had veel gedachten in haar hoofd opgeroepen. Hij wilde haar helemaal niet terug. Hij had door hoe mensen zich verkeerd gedragen. Hij had door hoe zij zich verkeerd had gedragen, terwijl zij dat niet had. Ze was vergeten dat ze wilde veranderen. Ze was zonder het te weten weer in de doos gesprongen Sandra zuchtte. Er waren zoveel dingen in haar leven bezig, dat ze ze even niet meer aankon. In ieder geval was het dus echt uit tussen haar en Chris. Dat moest ze dus gaan verwerken. Ze moest niet meer bezig zijn met hoe ze hem terug kon krijgen, maar met hoe het zou zijn zonder hem. Ze moest ook maar beseffen dat hun relatie eigenlijk vrij onbelangrijk was. En bovenal moest ze ook echt aan haarzelf gaan werken. Maar wilde ze dat wel? Ze was zo toch gelukkig. Ze wist wel dat dit geen echt geluk was en dat haar vrienden haar vaak zat pijn deden en lieten vallen, maar het ging zo makkelijk zo. Sandra wist ook niet waar ze moest beginnen. Moest ze er gewoon tegen iemand over praten? Maar haar vriendinnen zouden haar toch regelrecht uitlachen? ‘Sandra! Sandra!’ riep haar moeder van beneden. ‘Wat?’ riep Sandra een beetje boos. ‘Kan je even wat boontjes voor me gaan halen? Ik ben ze vergeten.’ Sandra zuchtte. Daar had ze helemaal geen zin in. Ze wilde al nee schreeuwen, maar besloot toen dat een deel van een beter mens worden ook haar moeder helpen was. Daarom riep ze: ‘Tuurlijk!’, waarna haar moeder haar verbaasd bedankte.