Bokt.nl

Citaat:

Rotjongens!

Boos knalt Leila de deur achter zich dicht. "Het was dus weer raak, hè!" Roept ze naar boven, in de hoop dat haar zus thuis is. Ze hoort een deur open gaan en pakt iets uit de koelkast. "Waarom moeten ze altijd mij hebben?" Twee jongens uit haar klas zetten haar altijd voor paal, of slaan Leila terwijl ze niks heeft gedaan. "Is het weer eens zover," Zucht haar zus Josephine, die net de trap af komt strompelen. "Wat hebben ze nu we...Oh, dus dát was raak! Mijn god! Lei! wat zie je eruit! Hier moeten we echt iets aan doen hoor! Die 'kleine pesterijen' van ze lopen te ver uit. Je wordt zowat een koe met al die paarse plekken van je!" Leila glimlacht even, en vertelt daarna heel serieus: "Heel grappig zus, maar dan is het nog altijd een milka koe, die heeft paarse vlekken weet je nog, haha. Auw!" Leila kan een kreet van pijn niet onderdrukken wanneer haar bloedende lip een beetje scheurt als ze moet lachen. Ze is bang om morgen weer naar school te gaan, maar Josephine zegt dat ze het wel zou redden met een grote bek.

Niet dus, de volgende dag toen ze op school kwam stonden de twee jongens al te wachten. "Hee, kijk eens wie we daar hebben! Leila, de boskabouter! Ben je je puntmuts weer vergeten? De laatste tijd trek je hem niet veel meer aan hè!" "Ach, houd toch je bek, Jordie! Dat ik nou zo klein ben, klein is fijn en groot is kloot!" Dit had Leila niet moeten zeggen. "Wat heb ik onder mijn neus zitten? Een bek zeg jij? Ik ben niet een van die stinkbeesten van je! Oh wacht, die hebben natuurlijk ook een MOND! In dat geval wil ik wel liever een bek hebben! En als iemand klein is, betekent dat dat het een nietsnut is, een baggere nietsnut! Mooi voor je tuin mee op te fleuren, zo'n kabouter, maar nergens anders goed voor! Kijk maar naar jezelf!" Met deze boze woorden liepen de jongens lachend weg, en lieten Leila, met tranen in haar ogen, achter. Gelukkig had hij haar niet geslagen, maar het was kantje boord. Deze keer was het de haat, die ze kon lezen in Jordie's ogen, die haar bang maakte.

In de les onder wiskunde begon het opeens met grote, dikke vlokken te sneeuwen. Leila had geen zin om hier doorheen te fietsen straks, en wie weet ligt er dan al een pak! De brug zal wel weer spekglad zijn, dat wordt weer oude vrouwtjes helpen! Vorig jaar had Leila samen met haar beste vriendin Iris een lang, oud vrouwtje gered. Op haar fiets zat een hondje, die opeens begon te blaffen, waardoor de vrouw achterom keek. Natuurlijk zwaaide haar stuur vrolijk mee en viel ze op haar snuit. Iris hielp de vrouw overeind en Leila belde de dokter, maar daarmee waren ze wel een half uur kwijt, zodat ze samen de stad niet meer in konden! Jammer dan! Opeens werd Leila uit haar dromen gehaald doordat er een briefje in haar hand werd gestopt. Ze vouwde hem benieuwd open, en dit is wat ze las:

Heej kabouter,
Je zal strax wel koude voeten krijgen,
tuinkabouters staan heel vaak
tot hun knieën in
de sneeuw.

Ze keek naar Jordie, die er heel onschuldig uitzag, ook al kan hij dat zo goed nadoen. Dan zal het Marco zijn geweest. Hij zat haar lachend aan te gapen, maar Leila trok er zich niet veel van aan en ging weer aan het werk. Even later kreeg ze nog een briefje, en ze dacht dat ze beter af was om hem op de grond te gooien. Of zal ze hem toch lezen? Ze ís natuurlijk wel benieuwd... Haar nieuwsgierigheid overwon het en vouwde ook dit briefje open.

Hé tuinverfraaier,
zit er wel voering
in je puntmuts?
Anders heb je
pech hoor, je
mooie hoofdje zal
toch niet bevriezen?

Kwaad keek Leila naar Marco, maar dit keer bleek het tóch Jordie te zijn. Ze stopte de twee briefjes in haar zak. 'misschien weet die lieve Josephine-engel wel wat ik nu verder moet,' Dacht ze, 'want ik weet het even niet meer.'

Precies om vier uur reed Leila naar huis, en precies om vier uur hadden twee jongens, genaamd Marco en Jordie, een plan. Leila zag kinderen blij met ballen gooien, eentje kwam er zelfs tegen haar schouder! “Sorry meisje!” Riep een klein jongetje met een kerstmuts. Het witte balletje zwaaide net zo vrolijk mee met zijn hoofd, als drie andere meisjes die met een sneeuwpop bezig waren. Maar Leila was niet zo vrolijk, al deed ze haar best. Ze begon te dagdromen, dat deed ze wel vaker tegenwoordig. Ze dacht aan Chill, haar lievelingspony op de fokkerij waar ze werkte. Leila hield wel degelijk van paarden. Vooral van die mooie, zachte tinkers met hun enorme uitstraling... Ze kijken altijd zo met van die grote ogen, vol met vertrouwen naar je toe. Chill was er zo éen. Een echte lieverd. Bij haar kon je altijd uithuilen. Heel soms, als ze weer eens aan het dromen was, droomde ze dat ze op Chill zat. Het waren de mooiste dromen van haar leven. Haar leven... Wat was het nog waard? Het enige waar ze nog van hield was Josi, haar lieve zus. En natuurlijk de fokkerij. Een keer vertelde ze dit aan Ilse, die ze nu alleen nog maar als penvriendin kent. Oh ja Ilse, dat was ook nog iemand waar ze van hield. De schat. Leila had haar een keer verteld dat ze zich niet gelukkig voelde en dat niemand haar meer wat kon schelen, behalve zij en Chill. Vol verbazing antwoordde ze op mijn droevige uitspraak: "En je moeder dan?" Haar moeder. Het was moeilijk om haar te vertellen dat haar moeder er niet meer was. Aan haar vader had ze ook niet veel. Heel aardig hoor, maar haast altijd op zakenreis. Van het geld dat hij hun steeds stuurde konden ze nog leven, maar met twee is het best zwaar. Opeens vertrok Leila’s gezicht van de pijn. Ze voelde een ijsbal recht in haar rug, gevolgd door nog een. Maar toen ze een seconde later achterom keek, zag ze niemand! Nauwelijks was ze omgedraaid en ze voelde weer een bal, zo hard als een kogel, zo pijnlijk als een bijl op je kop. Zo ging dit 'spelletje' een poosje door, en Leila besefte dat ze niet zo door kon fietsen. Ze was net een plan aan het bedenken toen het stoplicht op rood sprong. Toch stak ze de straat over en hoorde een toeter, die steeds harder klonk. BATS! In een halve seconde klapte haar fiets om, en draaide hij, samen met haar, honderdtachtig graden. Een nog veel hardere klap dan de ballen kwam op haar rug terecht, het uiteinde van het handvat van haar stuur...



De eerste ontmoeting…

"HA, duik maar in die paardenstront van je! Val haar maar aan, beesten!" Leila werd door Jordie in de grote wei gegooid. Ze zat gevangen! Helphelphelp! Maar op dat moment zag ze waar ze was, tussen de paarden, waar ze zich altijd gelukkig voelde. Leila keek eens rond, of er misschien wat tinkers tussen zaten. Jammer genoeg kon ze zich er zo gouw geen vinden, maar liep door. De wei was eindeloos. Haar voeten begonnen zeer te doen, en wat ze toen deed was het merkwaardigste wat iemand ooit zou kunnen doen. Blijkbaar dacht Leila daar anders over, want ze trok haar haar naar boven, zette goed af en daar ging ze al! Haar voeten kwamen nauwelijks van de grond, en ze wijste al naar voor om de wei en de paarden te gaan verkennen. Dit was haar manier van vliegen. En óf ze vloog! Met een hoge snelheid raasde ze naar de overkant van de wei, om de tinker te zoeken. Want dát wist ze zeker, er moet en zou een tinker bijzitten, hoever het ook was. Na een vlucht van ongeveer 10 minuten werden haar armen zwaar van het wijzen. Leila wou net weer neer vallen toen ze in de verste verte iets zwart-wits zag. Het leek op een puntje, stipje, vlekje, vlek, koe, tinker! Het paard waar Leila al de hele tijd naar had gezocht, eindelijk had ze hem! Oh Jordie, bedankt! snel vloog ze naar het gevlekte paardje. Plotseling kwam een raar gevoel in haar buik op. Ze voelde zichzelf steeds zwakker worden. Zó zwak zelfs, dat, dat...

Leila opende haar ogen halfjes, en ze zag van alles wat niet haar eigen kamer was, en ook niet de paardenweide.
Witte muren.
Wit plafond.
Wit bed.
Witte mensen!
Ze dacht: "Alles wit... Waar ben ik in hemelsnaam?"
"Het is al goed, al goed," Hoorde ze links van haar. Iets te snel draaide ze haar hoofd, "Auw!" "Gek, dom kind, gaat het wel met je? Leid je aan geheugenverlies of niet?" Deze keer kwam er een stem van rechts. Een fijne, bekende stem. Josephine.
"Neeneeneenee, laat je hoofd maar liggen. ik ben Josephine, als je het nog niet wist. Weet je nog hoe je heet, wie ik ben?" "met Leila hier is alles goed zussie," Was haar antwoord. "Maar waar is de tinker en waar ben ik? Wat was er nu precies gebeurt?" "De chauffeur van een klein busje had het me allemaal vertelt. Je reed, om welke reden dan ook, door rood, en hij duwde jou voorwiel met een harde vaart weg. Toen je meevloog en viel, viel het uiteinde van je stuur in je rug, waardoor je even geen adem kon halen. De chauffeur had gelijk de ambulance gebeld en daar lig je dan, in het ziekenhuis." Nu herinnerde Leila zich weer wat.
‘Het zou inderdaad wel dat handvat geweest kunnen zijn...' Dacht ze. Ze dacht liever niks, eigenlijk. Niet daarover, ze krijgt al braakideeën als ze over die ijsballen denkt. Maar toen ze zo viel had ze wel gezien wie er achter haar stond, met sneeuwballen in de hand, klaar om te gooien. Marco en Jordie...


Een goede band.

Het is inmiddels al drie weken na het ongeluk, en de rugproblemen van Leila zijn verdwenen. Ze heeft in de tussentijd veel gedroomd over de tinker, waar ze nog steeds geen naam voor heeft. Gelukkig is het al bijna bedtijd, dus een grote kans dat ze hem weer gaat zien. Misschien kan ze hem vannacht een naam geven? Leila heeft nog een half uurtje voordat ze gaat slapen, dus ze gaat achter haar bureautje zitten en het huiswerk maken. Dat had gisteren eigenlijk al af moeten zijn, maar daar heeft ze de schijt aan. Leila heeft gewoon de schijt aan werken! Het gaat niet zo lekker op school. Natuurlijk ook de toestand van Jordie en Marco, maar vooral haar punten. Ze krijgt morgen haar paasrapport en verwacht er niet zoveel van. De enige vakken waar Leila niet achterloopt, zijn nederlands en gym. Zo, dat is belangrijk! Bij gym kun je toch niet achterlopen en nederlands, tja, dat is nu eenmaal zo! Ze is gewoon goed erin, kan zij toch niks aan doen. Leila is een grote nietsnut, vind ze zelf. Nooit werkt ze door, altijd dromen, ze heeft zelfs geen vrienden in de klas! Gelukkig trekken Marco en Jordie niet de hele klas mee, sommige kinderen nemen het nog wel eens voor Leila op als ze gepest wordt. Maar om dat nu vrienden te noemen? Kijk, nu zit ze weer niet aan haar werk, en ze had nog wel beloofd aan Josephine dat ze een dik half uur goed aan haar wiskunde moest werken! Bah, wiskunde, dat is ook weer zoiets. Welk nut heeft dát nu weer, het is óf te moeilijk óf te makkelijk. Meestal dat eerste natuurlijk. Denken, denken, denken, drie dingen die niks voor Leila zijn. Ok, en nu aan je werk, Leila! "jaja, stoor me dan ook niet."


In de pauze rende Leila naar de hoge poort. Ze klom erover heen, gooide haar broodtrommel voor de struiken en floot tussen haar vingers. Daar kwam hij. In galop kwam er een bloedmooie tinker op haar afrennen, gooide zijn hoofd omhoog en kwam precies een meter voor Leila tot stilstand. "Heej knapperd, hoe is het met je? Wat denk je, zou ik ooit op je mogen rijden? En wanneer voor het eerst? Of zou in een droom alles mogen en kunnen..." Op die manier praatte ze een beetje tegen haar lievelingsdier. Op dat moment liep ze naar zijn achterhand, gaf er een klap op en zei: "stap, schat, stap." Het bonte dier begon te lopen. Zo longeerde Leila de tinker, zonder longeerlijn of andere benodigdheden. "Galop! hoho, niet te snel. Uhah, niet gaan draven, gggalop!" Leila hief haar hand op, het paard stond stil. "sjjjjj," riep het meisje, terwijl ze 'dreigend' op hem af liep. De tinker gaf een bok, en sjeesde hard om haar heen. Toen ze hem vroeg rustiger te lopen, te draven, langzaam, stap, gehoorzaamde het paardje haar, en al stappen kwam hij naar haar toe. "goedzo braaf, grote vent! ja, dat is goed..." Zachtjes streelde ze hem over zijn hoofd. Toen Leila zijn voorlok wat opzij schoof, zag ze iets merkwaardigs.

Op dat moment werd Leila weer slapper, en ze wist al wat komen ging. Een tel later en ze lag in bed, met haar ogen open. Leila dacht aan wat haar mentor gisteren had gezegd. Ze zouden maandag vrij krijgen, vanwege de verwarmingen die stuk zijn! Vet ibs! Leila wilde zich nog eens omdraaien, maar hoorde dan de harde stem van Josephine, die onderaan de trap hard stond te roepen dat het al laat was. Nadat ze op haar wekker keek, sprong ze vier meter de lucht in, schoot in haar kleren en snelde de trap af. Het was al acht uur, nota bene! Die stomme rot wekker, hij kreeg de laatste tijd alsmaar kuren. Soms gaat hij opeens af, terwijl er niks aan de hand was, en een andere keer gaat hij niet! Op zulke momenten moest Leila zich dan echt heel erg haasten. Ze heeft nog geluk dat ze een lieve zus heeft die bijna elke dag het eerste uur vrijaf heeft, zodat ze haar kan wekken. Zonder ontbijt en waarschijnlijk met de verkeerde boeken in haar tas, vertrok Leila naar het hatelijke gebouw, wat ze school noemden.

Op de eerste dag van het weekend verveelde Leila zich kapot. Ze bedacht zich maar om op MSN te gaan, misschien had ze geluk en was er iemand online die aardig was. Ze startte haar computer, pakte een bakje met cashewnoten en vloekte even omdat haar computer langzaam was. Op het moment dat MSN opstartte, zag ze dat Mirthe online was, een aardig meisje die een merrie op de fokkerij heeft staan. Leila opende een gesprek.

Citaat:

Dat paard heeft iets!

Leila_ zegt: Heej
Leila_ zegt: Hoestie?
(L) Mirtj (L) Sanne, Lidia, Francis, Max, hvj!! (L)(L) zegt: Hay.. met mij goed hoor, en met joe?
Leila_: Gaat wel… Is je tinkie al bevallen, moet je horen wat ik heb meegemaakt!
(L) Mirtj (L) Sanne, Lidia, Francis, Max, hvj!! (L)(L) zegt: Wzzp? Nee, Sun zal wel gauw bevallen, daar heb ik echt zo’n zin in!
Leila_ zegt: Ik had gedroomd dat er een supermooie tinker in een wei vol paarden liep. Naja, ik kan het niet goed uitleggen maar we hadden een bepaalde band met elkaar… Oops, herinner me net dat ik de spaghetti heb opgezet, en mn zussie is niet at home! moet gauw gaan! Tot morgen!
(L) Mirtj (L) Sanne, Lidia, Francis, Max, hvj!! (L)(L) zegt: Kuss… Hvj! Tot morgehh!

Toen Leila de trap af snelde om de spaghetti van het vuur te halen, viel ze bijna van de trap. “Auw!” Riep ze, want ze voelde haar been weer zeer doen.
Op het moment dat ze de tafel had gedekt en opgeschept had, zag ze twee jongentjes langs haar raam rennen. Ze bukten toen ze zagen dat Leila naar buiten keek, maar zij kon nog net hun voorhoofdjes zien. Snel liep ze naar de voordeur, op de een of andere manier vond ze het leuk om kinderen te betrappen als ze iets fouts hadden gedaan. Voorzichtig sloop ze naar buiten. Als ze bij het raam wou komen waar ze de jongetjes had gezien, moest Leila een hoekje om. Daar had ze dan weer voordeel mee! Leila telde in zichzelf af: ‘Eén, twee, DRIE!’ “wat zijn we hier allemaal aan het doen?” De twee jongentjes schrokken en draaiden zich gauw om. “Ja, jullie twee ja! Wat was dat stiekeme gedoe bij mijn raam?” “uhm, nou… Wij gingen dus…” Begon het kleine, roodharige jongetje. “Mickey, zullen we het vertellen?” Hij keek ernstig naar zijn vriendje, die er schijnheilig uitzag. “Als jij het haar zegt, vind ik het best. Maar ik heb er niks mee te maken hoor!” Verward keek Leila de twee kindertjes aan. “Ik ben wel eens benieuwd naar jullie verhaal! En Mickey –zo heet je toch-, je hebt er wel iets mee te maken. Ook jij bent schuldig, ik zag wel dat jullie samen wegdoken.” Opeens renden de jochies heel hard weg. Zonder twijfelen achtervolgde Leila hun, maar ze wist niet hoelang ze dit vol zou houden. Die kleintjes konden verdomt hard rennen! “harder, Randy, HARDER!” Een minuut of vier renden het tweetal op hun hardst, op de voet gevolgd door een vermoeide Leila. Uiteindelijk gaf ze het maar op, want die jongens bleken ook nog eens een perfect uithoudingsvermogen te hebben. Leila zag ze nog snel een zijpaadje inslaan, maar het zou verloren moeite zijn om ze nog langer te achtervolgen. Waarschijnlijk waren het maar twee onschuldige jongetjes die een lolletje wouden trappen. Leila kon niet meer, en ze moest nog naar huis. Gelukkig was het niet ver en viel ze tien minuutjes later uitgeput op bed.

Net nadat de bel ging, rende Leila het schoolgebouw uit, om maar gouw genoeg naar de tinker te gaan. Zou hij er weer zijn? Natuurlijk! Zoals altijd kwam hij aanrennen toen Leila over de grote poort klom en floot. Een nacht geleden was Leila erachter gekomen dat er onder het paard zijn voorlok een vreemd iets zat. Het leek op de hanger van het kettinkje wat mam altijd om had. Ze was van plan het vandaag, beter gezegt vannácht te gaan onderzoeken. Zo gezegd, zo gedaan. Op het moment dat ze wat beter keek, zag ze dat het niet een medaillon was, of iets wat daarop leek, maar dat het half ín de huid van het paard zat. Leila aaide het paard voorzichtig, briesend keek deze naar het meisje haar ogen. Het vertrouwen dat de tinkers’ ogen uitstraalden, was niet na te vertellen. Opeens viel Leila superhard op het gras. Nee, niet het gras, de laminaatvloer van haar kamer!



Chill!

“Jeetje, Joos, ik was wel geschrokken. Vanochtend viel ik uit mijn bed!” Josephine en Leila zitten te lunchen, en Leila herhaalt nog eens wat er die ochtend allemaal gaande was. Ook liet ze haar zus weten wat haar die avond tevoren was gebeurd. Opeens zagen ze een brief op de deurmat vallen. Josephine liep er naartoe en raapte hem op. “Hij is van papa!” Riep ze. Hun vader was bijna altijd op zakenreis, en dat verdiende geweldig. Het grote nadeel was dat de zusjes hem haast nooit zagen. Aan elk begin van een reis legde hun vader altijd veel geld op de tafel, zodat Leila en Josephine konden overleven. “wouw, echt waar? Lezen!” Snel rende Leila naar haar zusje, en benieuwd vouwden ze samen de enveloppe open.

Dag meisjes van me,
Vermaken jullie je een beetje?
Papa hier heeft goed nieuws.
Ik kom over een kleine week naar huis!
Tot dan, jullie Papsie. (Die nog steeds van jullie houdt!)

Dolblij gingen de zusjes weer aan tafel, en ze kletste honderd uit, over de plannen die ze hadden als hun papa weer thuis kwam.

Na het eten liep Leila naar boven, om weer even te computeren. Zou ze een computerspelletje spelen met Josephine? Of toch maar gewoon lekker surfen? Misschien de site van Stal Stinker, de tinkerfokkerij opzoeken? Ze dacht eventjes na… Ze kon natuurlijk ook haar digidagboek bijwerken…
Opeens kwam Mirthe online, talkingtime!
Mirthy (L) Sunny is bevallen!!! Lang leve Moogy! Zegt: heey… Mijn naam! Look at my name!!!
Leiltj zegt: Woow! Jeetje, ik ga lekker morgen werken, dus dan zie ik hem gelijk.. Is het wel een hengstje?
Mirthy (L) Sunny is bevallen!!! Lang leve Moogy! Zegt: Jipz… Als je wil mag je later wel helpen met inrijden, jij bent namelijk heel goed daar in
Leiltj zegt: Meen je dat? Vet gaaf! Wil je dat niet liever zelf doen?
Mirthy (L) Sunny is bevallen!!! Lang leve Moogy! Zegt: mwah… Mijn vader zegt dat jij het beter kan. Weetje wat ik had gehoord?
Mirthy (L) Sunny is bevallen!!! Lang leve Moogy! Zegt: Chill is ziek, erg hè! Ze heeft van het Jacops nog wat kruid gegeten. Weet jij wat dat is?

Opeens voelde Leila zich heel misselijk worden.

Leiltje zegt: !!! Hoeveel heeft ze gegeten?!?!?
Mirthy (L) Sunny is bevallen!!! Lang leve Moogy! Zegt: Ze zeiden dat Chill vandaag de hele dag in de wei stond, dus ze zal wel veel gegeten hebben… Ik wil je niet verdrietig maken, maar ze lag er zielig bij!!!
Leiltje zegt Ik moet naar de manege. Morgen vertrek ik meteen. Je moet even op internet zoeken wat Jacobskruiskruid is, dan weet je hoe erg het voor Chill is. Ik ga van de computer af. Doei!
Mirthy (L) Sunny is bevallen!!! Lang leve Moogy! Zegt: Dag schat, en veel sterkte met Chill.

Leila was in shock. Toen ze het allemaal aan Josephine vertelde, barstte ze in snikken uit. Josephine probeerde haar te troosten, maar het hielp niet echt. Tenslotte liep Leila maar naar boven, en liet zich uitgeput vallen op haar bed. Wat een dag.


Tranen van verdriet…

Leila was de wei nog niet in, of de tinker kwam haar al tegemoet rennen. “Hoi lieverd, hoe is het ermee? Even naar je gekke dingetje kijken, hoor!” Leila schoof zijn voorlok opzij, en keek diep in het rood-orange onbekende. Het leek wel diamant! “Nu heb ik eindelijk een naam voor je, schat. Diamond.”

“Ik heb zo’n zin om op je te rijden! Zou je dat goedvinden?” Diamond brieste. Nog altijd vroeg Leila zich af wat ze met het diamantje moest. Zou het een bepaalde betekenis hebben? ‘Nu even niet,’ dacht Leila, ‘Nu ga ik rijden!’ Zonder zadel kon ze wel, maar waar haalde ze in godsnaam een hoofdstel vandaan? Als ze nu eens een touw had, dan kon ze zelf een soort hoofdstel maken! Op de manege, waar ze vroeger reed, had ze erg vaak zonder zadel gereden. Een hoofdstel had ze toch echt nodig… Of, niet? Diamond hinnikte nog eens zachtjes, en keek van Leila naar zijn rug. Vervolgens frunnikte hij aan haar jaszak, zeker opzoek naar een appeltje. “heb niks, heb niks,” zei Leila glimlachend. “Mag ik… echt?” Voorzichtig streelde ze Diamond, pakte een dikke pluk manen vast, heel erg dicht bij de schoft. Ze telde af en hupte op haar linkerbeen, en zwaaide de andere eroverheen. Eerst gooide diamond zijn hoofd omhoog, maar algauw was hij gewend en liep rustig de wei door.

Vijf minuten later galoppeerde ze samen over het gras, tussen de paarden.
“Oh Diamond,” Riep Leila, “Dit is nog mooier dan in mijn dro… Wauw!”

“Chill!” Leila rende het erf van de fokkerij op. Zonder haar spullen in het schuurtje te zetten, die daar speciaal voor is, snelde ze zich naar haar lievelingsstal. Voor Chills box zat Nonja, de vaste dierenarts. Ze deed een teken naar Leila dat ze stil moest zijn. “Leeft ze nog?” Fluisterde deze, die bijna niet meer kon praten. Langzaam knikte Nonja. “Maar waarschijnlijk niet lang meer. Tegen kruiskruid is nu eenmaal niks te doen, jammer genoeg. Ik weet dat het een lieve merrie was, en dat vooral jíj er dol op was, Leila. Maar aan elk leven komt nu eenmaal een eind. Jammer dat het zo vroeg moet, bij dit paard. Maar…” Huilend en van streek liet Leila zich naast Chill vallen. Haar hart was volledig gebroken. Ze voelde zich vol en leeg tegelijk. Ze had niemand meer, kon alleen nog dromen. Leila streelde Chill zoals ze ook bij Diamond deed. Ze liet haar tranen stromen, er kwam er één op het paard terecht. Ze kon niet meer.

Citaat:

Niet te troosten.


De volgende dag belde Josephine de school op, om mee te delen dat Leila niet naar school ging vandaag. Zij ging vandaag namelijk naar Chill. Zodra Leila het erf op reed, zag ze dat het goed fout was. Ze zag Marijke, de baas van de manege, verdrietig naar haar kantoor lopen. Nonja was aan het bellen. Frans, een andere stalhulp, liep snel naar Leila toe, en zei voorzichtig: “Leila van me, Chill is… Is er niet meer. Je kunt nog afscheid nemen. Nonja is nog aan het bellen met… Oh meid, ik vind het zo sneu voor je!” “Met wie, Frans?” Vroeg Leila overstuur. “Met wie is Nonja aan het bellen?” “De… Kijk. Chill kan niet voor altijd in de stal blijven liggen. Ze gaan hem ophalen…” Huilend rende Leila naar Chills box. Wat ze daar zag was vreselijk. Een dood paard is echt erg om te zien. Dat voelde Leila duidelijk. Pijn. Verdriet. Angst. Een half uur lang stond ze in de deuropening. Tenslotte voelde ze een hand op haar schouder. Geschrokken keek ze om. “Oh Joosie, het is zo erg!” Josephine vond het duidelijk verschrikkelijk voor haar zus. Samen gingen ze verdrietig naar huis, nadat Leila nog eens goed afscheid nam van haar Chill. Chill, die er niet meer was. Ongelooflijk.

Leila dacht aan een paar jaar geleden, toen ze nog niet bij ‘t Hoefje werkte. De fokkerij vangt ook soms mishandelde paarden op, en ja, die gaan ook soms dood. Yubel, zo’n zielig paard, redde het ook niet meer. Dat had ze van Jelle gehoord, zij was een oud schoolgenootje van Leila. Die werkte toen al op de fokkerij. Maar dit was anders dan het verhaal van Yubel, Chill was méér.

Een week later was Leila nog steeds niet te troosten. Ze kon er maar niet overheen. Haar foto’s van Chill (dat waren er véél) stonden allemaal om haar bed. Josephine had al een paar keer voorgesteld om ze op te bergen, want zo dacht ze er alleen maar meer aan. “Zeker niet!” Antwoordde Leila daarop. “Ik vergeet haar toch nooit!” Daar kon Josephine natuurlijk niets tegenin brengen. Leila had nergens zin in, terwijl ze wel iets wou doen. Altijd maar blijven piekeren, dat was eigenlijk niets voor haar. Maar een paard kon je niet vergeten! De telefoon ging, en Josephine nam, zoals de hele week al, op. “Leila, voor jou!” ‘Yes, eindelijk iets te doen,’ Dacht deze.

“Met Leila?”
“Hallo, met Marijke. Hoe is het met je?”
“Met mij niet zo goed. Ik kan Chill niet uit mijn hoofd zetten.”
“Dat snap ik wel. Ik wou eigenlijk voorstellen om met mij mee te gaan naar de handelaar. Maar alleen als je er klaar voor bent! Ik dacht namelijk, alleen aan Chill denken is ook niet goed. We kunnen een nieuw paard kopen, om Chill te vervangen. Natuurlijk mag jij dan voor haar zorgen!”
“Hm… Klinkt wel goed. Ik kan wel wat afleiding gebruiken. Dank je dat ik mee mag. Wanneer gaan we?”
“Zullen we morgen doen? Fijn dat je mee wilt!”
“Morgen? Morgen is het zaterdag… Dat is goed! Tot morgen dan! Oh wacht, hoe laat?”
“Pffh… Wat denk je van… Om 11.00 op ‘t Hoefje?”
“Ok, tot dan!”
“Dag Leila.”


Een nieuwe pony.

De volgende morgen werd Leila vroeg wakker. Het was amper half acht wanneer ze onder de douche stond. Na het eten ging Leila meteen naar de fokkerij, want ze had geen zin om zich te vervelen. Bij ’t Hoefje was ze altijd welkom, ook als ze niet hoefde te werken. Op het moment dat Leila eraan kwam, was Marijke er al. “Ow, zullen we dan nu al gaan?” Vroeg ze vrolijk. “Dat is goed hoor, ik had geen zin om me te vervelen, dus ik dacht…” “Geeft niet. Stap je in de auto?”

Bij de handelaar was het niet zo druk. “Dag meneer Scoten,” Begon Marijke. “Wij zijn opzoek naar een Tinker. Aangezien u er heel wat heeft, dacht ik dat we hier konden beginnen.” “U heeft geluk, er is vorige week een hele stoet bijgekomen, met een stuk of vijf tinkers erbij.” Vertelde Mr. Scoten. “Manege de Voerst is gesloten, dus die paarden moesten kwijt.” Tijdens het gesprek van hem en Marijke keek Leila wat rond. Wat was het hier groot! Er stonden zelfs bordjes, met pony’s, paarden, boerenknollen enz erop. Leila liep naar een lange stal, voor de grotere ponymaten. Hier zullen die tinkers wel staan.
Opeens zag ze een grote, valkkleurige Shetlander staan. Maar niet zomaar een Shetlander. Deze pony was duidelijk mishandeld! Hij stond in de wei, met twee ezeltjes, en was broodmager. Hij had een bos manen, maar die zaten vol met klitten en de staart ook. De Shet keek erg verdrietig. Waarschijnlijk was ‘ie ziek. “Marijke, kom gouw!” Riep Leila. Ze was stiekem helemaal verliefd op de pony.
Toen Marijke er was, ging ze door met vertellen: “Zie je deze pony? Kunnen we niet één keer een uitzondering maken, dat het een shet mag zijn… Alsjeblieft? Misschien gaat ze wel dood! Alsjeblieft?” Marijke had het er moeilijk mee. Ze wist dat ze Leila een groot verdriet zou doen als ze de pony liet staan, en eigenlijk vond ze het zelf ook wel een schatje. Maar aan de andere kant, het was wel een tínkerfokkerij… “Deze pony word binnen een week verkocht aan de slager, als er niemand hem koopt.” Zo zei de handelaar. “En ik denk persoonlijk dat niemand zo gek is om hem te kopen!” Nu wist Leila het zeker. “Het móet, Marijke, het moet!” Na de woorden van de handelaar wist Marijke zeker wat ze moest doen.



De mooiste naam.

“En toen zag ik hem opeens! Oh, ik ben zo blij dat Marijke hem heeft gekocht!” Omdat Josephine zaterdagavond niet thuis was, moest Leila het leuke nieuws nu vertellen. “Ik ben blij dat je wat vrolijker bent, zusje.” Zei Josephine tevreden. “En hoe heet de pony?” Ze zaten met z’n tweeën op de bank, half naar de televisie te kijken. “Oh, dat weet ik eigenlijk niet eens!” Riep Leila, verbaasd van haar eigen woorden. “Ik zal het vandaag vragen, het is toch zondag. Hoe laat is het eigenlijk?” Ze wierp een blik op haar horloge. “10.00 al! Ik moet gaan, sorry! Tot vanavond!” “Doei, veel plezier!” “Dankje.”

Eén van de dingen die Leila moest doen bij de fokkerij, was naambordjes maken. Dat is zo, omdat ze heel goed kan tekenen en erg creatief is. “Ha die Frank, weet jij hoe de nieuwe heet?” was dan ook het eerste wat Leila vroeg. “Nee, dat moet je even aan Marijke vragen. Ik had gehoord dat het door jou komt dat hij hier staat, klopt dat? Wat een dotje!” “Ja, ik zag hem in een weitje staan, en ik, nee hij, was gelijk verkocht!” “Haha, mooi zo…” Lachte Frank. “Maar ik ga dan even naar Mar, ok?” “Ja, is goed. Tot straks!” Benieuwd liep Leila naar het kantoortje.

Onderweg kwam Leila langs de box van Sunny. Toen ze even op haar tenen stond om boven de boxdeur te kijken, zag ze haar veulentje liggen. Een mooi veulentje, dat wel, maar het had een volledig wit hoofd, en daar hield Leila niet zo van. Toch was het een schatje.

Ze kwam gelijk met haar vraag, toen Leila even later het kantoortje in liep. “Och ja, dat heb ik niet eens gevraagd aan de handelaar! Ik dacht aan Lucky, omdat hij er goed vanaf gekomen is. Dat weten we natuurlijk nog niet zeker, maar hij is in ieder geval bij ons gekomen.” “Eerlijk gezegd vind ik dat best onorgineel.” Begon Leila. “Ik dacht aan iets anders.” Opeens kreeg ze een grandioos idee.

“Mooi gelukt, zus!” Leila had het naambordje voor de nieuwe aanwinst gemaakt. Het was, zoals alle andere, van donkereikenhout, met een naam erop. Naast die naam stond een paard gegraveerd. “Diamond, wat toevallig! Zo heette dat droompaardje van je toch ook?” Leila grinnikte. ‘Zo toevallig is dat niet.,’ dacht ze erachteraan.



Wat heb je aan school?

Weer op school voelde Leila zich moe. Ze had dan wel een week vrijgenomen, er was zoveel gebeurd! En ja hoor, daar had je die pestzakken van een Jordie en Marco ook weer. “Durfde je niet op school te komen?” “Of ben je vorige week LOPEND vertrokken? Die pootjes zijn zo snel niet hè!” Lachend liepen de jongens naar hun ‘vrienden’. Een meisje uit de tweede keek haar vertrouwd aan. Leila liep naar haar toe. “Hoi.” Zei het meisje. “Mijn naam is Sinty. Ik hoorde wat ze zeiden. Doen ze dat vaker?” “Altijd,” Mompelde Leila. “Het houdt maar niet op. Ik word er gek van! Ben jij wel eens gepest, dan?” “Toen ik in de eerste zat, net als jij nu, toch?” Nadat Leila knikte, ging ze door: “Toen ik dus in de eerste zat, pestte ze me altijd om…” Ze werd onderbroken door de schoolbel. “Weetje, schrijf je adres of e-mail maar op dit briefje.”

Na de saaie schooldag was Leila nog moeër. Ze had zin om te slapen, maar haar vervelende huiswerk hield haar tegen. Morgen had ze een presentatie, voor de ouders en kinderen. Gelukkig zat ze in groepjes, Leila had erge plankenkoorts. Zuchtend zat ze voor haar zachtgroene bureau. Ze was zo moe. Moe. Slapen…

Leila schrok toen ze wakker werd. Dit was haar bed niet! Oeps, ze was voor het bureau in slaap gevallen! Er was dus nog niks gemaakt van die presentatie. En Leila moest toch echt een stukje lezen over het broeikaseffect! Nadat ze op de klok keek, was ze wat geruster. Als ze vanaf nu door zou werken tot half acht, even denken, dan zou ze nog anderhalf uur de tijd hebben. Ze zou het wel redden.

“Dus daarom is het broeikaseffect gevaarlijk voor de toekomst.” Beëindigde Leila haar verhaaltje. “Nu gaar Brigitta wat vertellen over het milieuprobleem.” Pff, dat was eruit!
Opeens zag Leila iets wat haar niet beviel. Jordie zat recht tegenover haar, en keek haar nogal pesterig aan. Hij stak een middelvinger op, en lachte flauw. “Goed gedaan!” Siste hij lachend. Zijn middelvinger zette hij in zijn keel.

Citaat:

Leuke dingen doen.

De week was zwaar geweest, en Leila had het gevoel alsof ze dood was. Omdat het beestje veel aandacht nodig had, moest ze ook op woensdag en zaterdag naar Diamond. De rest van de dagen zouden Frans, Mirthe en Nelleke de verzorging op zich nemen. Nelleke was de dochter van Marijke, en woont dus op de manege. Zij was ook nog wel een goede vriendin van Leila.
De telefoon ging. “Neem jij op?” Riep haar zus, die achter de computer zat. Leila zuchtte. “Ja!”
“Met Leila,”
“Hoi Leila, met Sinty. Zullen we afspreken? Misschien kunnen we naar het strand, of zo. Het word weer lekker weer, hè!”
“Leuk idee! Wanneer gaan we? Bedoel je vandaag, of volgende week? Ik ben nogal moe namelijk…”
“Zullen we dan volgende week zaterdag afspreken?”
“Is goed. Tot dan, of op school!”
“Doei Lei…”

Leila was bezig een tekening te maken, en haar zus zat ernaast te lezen. Het was een rustige zaterdag, met een lekker zonnetje. Eindelijk, het werd lente! “Leila, zullen we iets gaan doen?” Vroeg Josephine, die niet van stilzitten hield. “Ik vind het goed. Zullen we lekker een eindje gaan rijden?” Zo antwoordde Leila. “Op naar opa dan maar!” Hun opa had drie paarden, waar de zusjes soms op mochten rijden. Nadat Leila opa belde en een duim opstak naar Josephine, liepen ze samen het spoor over, langs de Windestraat, op naar de pony’s. “Hoi schattepopjes van me!” Dit keer ging Josephine op Donja, een Fell pony. Leila nam Stasy, een ijslandertje, voor haar rekening. Even later draafden ze over de lange heide. “Wat is het hier toch heerlijk!” Riep Josephine genietend naar haar zusje. “Ja, ik ben blij dat we hier wonen. Galopje?”

Die zaterdag erna stond Leila op de afgesproken plek op Sinty te wachten. Toen ze eraan kwam fietsen ze samen naar het strand. Die was gelukkig niet zo ver. “Hoi Sinty. Lekker weertje hè?” Begroette Leila haar nieuwe vriendin. “Nou! Daar hebben we geluk mee!” Het was inderdaad heerlijk warm. Zo in de ochtend nog wat fris, maar dat is niet erg. Al snel konden ze hun fietsen wegzetten en naar het strand lopen. Daar was het eerste wat ze deden: Rennen! Zo met z’n tweeën was dat geweldig. Al haar problemen vergat Leila even. Met de wind in de haren vlogen ze over het strand, het kon haar niks verbazen dat iedereen haar vreemd aankeek! Lachend renden ze naast het water, met de wind in hun haren. Op een gegeven moment lieten ze zich neervallen en spreidden hun dekentje uit. “Wie het snelst haar kleren uit heeft?” Vroeg Sinty lachend.
Later zaten ze allebei in het water. Leila had gelukkig een opblaasdolfijn meegenomen, en Sinty was in strijd met haar krokodil. “Dit is melig!” Riep Leila blij. Ze had zich in geen tijden zo gelukkig gevoeld, maar ze had ook lang geen leuke dingen meer gedaan. Alleen in haar dromen. Samen spetterden ze nog lang in het water, en vertrokken daarna weer naar huis.

“ Hoi Leiltje!” Groet Nonja Leila als ze op de manege aan komt. “Hoi Nonja! Nog wat gebeurt op de manege?” Pratend lopen ze naar de achterste rij stallen. “Zeker! Ik heb… Hoe heet die nieuwe eigenlijk?” Glimlachend haalt Leila het naambordje uit haar tas, en geeft het aan de veearts. “Dat is mooi! Dus jij bent de maker van al deze naambordjes? Nou, om mijn verhaal af te maken: Ik heb Diamond een paar medicijnen gegeven. Ook heeft hij wormen, dus de wormenspuit is niet vergeten. Je kunt hem wel even poetsen! Alleen vergeet je daarna niet te wassen, want hij heeft een besmettelijke ziekte.” “Is goed!”. Gelukkig lag de stal van Diamond ver van de andere, en was er speciaal voor deze gelegenheden een douche naast. Leila begon maar eens met het in de wei zetten van de groep A. De tinkers op de fokkerij zijn ingedeeld in groepen, voor het naar de wei gaan. Erna zou ze die stallen uitmesten en Diamond verzorgen.

Fluitend liep Leila voor de derde keer met een tinker naar het grootste weiland. “Zo, Cossac, lekker met je maatjes spelen hè!” Lachend liet ze het paard vrij. Die rende vrolijk naar Mister, zijn allergrootste vriendje.
Nadat Leila alle paardjes in het weiland gezet had, ging ze op het roodgeschilderde hek zitten, en dacht diep na. Kijkend naar de tinkers dwaalden haar gedachten af naar gisteren. Wat was het heerlijk, zo met Sinty! Samen hadden ze nog een klein gesprekje gehad van hoe het nu op school ging. Leila had geantwoord dat ze het heel moeilijk had, en ook alles verteld wat er thuis aan de hand was. Sinty zei dat ze vroeger altijd gepest werd om haar tik. Leila had al gemerkt dat ze vaak op haar hoofd krabde, maar dat het een tik was wist ze niet. Ongeveer elke minuut gaat haar arm omhoog, vervelend. Vooral als je dan ook nog eens gepest wordt!
Opeens voelde Leila een hand op haar schouder. “Ben je aan het dagdromen? Je werk niet verwaarlozen hè!” Lachend liep ze voor Marijke uit, en zei: “Ik ga al, hoor! Was net van plan om Diamond te verzorgen!” “Ja, vast.”

Opeens kwam Nelleke aanlopen. “Wil je Midnight even beweging geven? Maakt niet uit of je gaat rijden, wandelen of iets anders… Als hij maar beweging krijgt. Ik was een logeerpartijtje vergeten, en ik moet er eigenlijk al zijn.. “Goed hoor, moet me wel even wassen. Leuke actie, Nel!”
Een buitenrit, daar had Leila zin in! Nadat ze naar huis was gegaan, de andere paardrijbroek in haar tas had gestopt, weer naar de manege was gefietst, gedoucht had en schone kleren had aangedaan maakte ze de box van Midnight open en zadelde hem.


Het geheim van het droompaard.


Glimlachend liep Leila op Diamond af. Het was een keertje tijd dat ze zijn diamantje moest onderzoeken. Zachtjes streelde ze zijn wit met lichtbruine vacht. Toen duwde ze de voorlok opzij, en streelde het blinkende steentje. Wat er toen gebeurde!

Een oranje gloed stond aan de horizon. Deze klom naar boven en boven, het was de zon niet. Magisch! Machtig… Opeens zag ze haar. Haar mooie, bruine ogen en haar golvende manen. Chill! Maar niet op het land, daar zou ze nooit meer komen. Boven, in de hemel, zoals het hoort… “Chill! Kom hier, schatje! Kom nu, kom! Alsjeblieft…”
Maar Chill kwam niet. In plaatst daarvan gebeurde er een wonder.

Zoals in de eerste nacht, maar dan anders, vloog Leila. Niet laag over de grond, zoekend naar een tinker, maar omhoog. Ze moest en zou bij Chill komen! Opeens werd ze opgezogen, in de richting van Chill. In een turbosnelheid vloog ze op hem af. Plotseling zat ze op zijn rug, en nog harder gingen ze. “Nee, Chill! Niet daarheen!” Gilde Leila. Ze galoppeerden recht op een wit gat af. Harder, harder en harder! En toen sprong Chill er middenin. “Waahaayoueii!” Het was stil.

Leila zag niks, alleen zwart. Ze liep voorzichtig voor zich uit. Opeens hoorde ze iets naast zich. “Aaargh!!!” Van schrik sprong ze de lucht in. Het leek wel of de grond ondertussen weggetrokken werd, want Leila viel lang naar beneden. “Rustig maar, je hoeft toch niet bang te zijn voor mij,” hoorde ze naast zich. “W-wie ben je?” Vroeg ze onzeker. Al vallend vertelde het onbekende wezen naast haar: “Ik ben het paard waar je zo veel van hield, Chill! Je hoeft niet zo raar te kijken hoor, je herkent me hopelijk toch nog wel?” Opeens vielen ze in grote, groene kussens, Leila had al gemerkt dat het steeds lichter werd. “Maar waar ben ik,” vroeg ze, “En sinds wanneer kan je praten? En wat doen we in deze kussens?” “Dat merk je vanzelf! Zie je die machine daar?” Chill schudde naar een vreemd, rond balletje. Wanneer je goed keek zag je dat het steeds groter werd, en na een tijdje was het groot genoeg om er in te staan. “Dat zie ik zeker. Moet ik erheen? Wat is het?” Steeds meer en meer vragen borrelde in Leila op. “Doe maar rustig hoor!” Chill lachtte. “Je kunt er zeker in gaan staan. En weet je waar het voor dient?”

Met een schok was Leila wakker. Wat een vreemde droom, er gebeurde zoveel! Raar eigenlijk, alle dromen van Diamond kon ze veel beter onthouden dan andere. Zelfs de eerste en tweede dromen kan ze zich nog goed herinneren! Vandaag moest Leila weer naar school, en daar had ze geen zin in.
Toch besloot ze om er maar het beste van te maken, en ze fietste naar school.



Een plan voor Sinty.

Na school fietste Leila nog even langs de supermarkt om eten te halen. Daar stond Jordie samen met zijn vrienden een sigaretje te roken. “Hé, ook een trekje?” Hij gooide zijn –inmiddels al afgebrande- sigaret naar Leila. ‘oliebol zeg, rookt hij al!’ Dacht Leila. ‘Rotjoch, negeren dan maar.’ Jordie en zijn vrienden lachten haar uit. “Hé meissie, tong verloren?” Opeens kwamen ze op haar af. Leila rende hard weg. Harder en harder, en de jongens hadden niet in de gaten dat ze naar de manege ging. Omdat ze vaak rent, liep Leila harder dan de jongens, die de hele dag alleen achter hun computer en tv zitten. Bij de fokkerij aangekomen dook ze de stal van Safir in. Dat was het onrustigste paard wat er daar stond, en zo zouden Jordie en zijn vriendjes niet binnenkomen.
“oliebol, waar is ze? Ah, daar, bij het paardje!” Eén van zijn vrienden boog zich over de staldeur. “Hier voel je je wel veilig hè, denk je dat we niet naar binnen durven?” Op dat moment beet Safir hard in zijn arm. “AUW! Stom klotepaard! Kom op, we zijn hier pleite!”

“Hihi, net goed! Maar ben je nu dan niet bang voor Jordie?” Sinty ging bij Leila logeren, en ze lagen in het donker te praten over die maandag. “Eigenlijk wel heel erg. Uhm, Sint, ik denk dat ik je wat moet vertellen. Weetje, je bent de enige aan wie ik het wil zeggen, zelfs niet aan mijn zus! Ik vertrouw je gewoon. Kijk, het is niet erg of zo, maar ik denk dat het voor mij heel belangrijk is. Het zou wel eens mijn leven kunnen veranderen, dat voel ik. Misschien is het maar een droom, maar toch…”

“Wat leuk dat je mee mocht naar Diamond! Gelukkig hoeven we ons nu niet meer te wassen, want zijn ziekte is hij kwijt! Goed hè?” “Mooizo. Weetje dat ik ook 3 jaar heb paardgereden?” Leila keek Sinty verrast aan. “Echt waar? En waarom nu niet meer dan?” Sinty begon met vertellen: “Ik… Mijn ouders zijn gescheiden. Ik had het er nogal moeilijk mee, maar ik had vooral medelijden met mijn vader. Het was nogal hard gegaan voor hem, en hij moest voor mij zorgen. Mijn paardrijlessen kon hij eigenlijk niet meer betalen, maar hij wou mij niet teleurstellen want hij vond het al zo moeilijk voor me. Ik heb zelf aan hem gezegd dat het niet meer hoeft, maar eigenlijk wil ik heel graag verder.” “Zo…,” Was het enige dat Leila kon uitbrengen. Opeens kreeg ze een idee.