Bokt.nl

Citaat:

Christina veegt haar tranen af aan haar mouw,en doet een poging om met haar korte benen bij de stijgbeugel te komen.
De kinderen uit haar les hoort ze achter haar giechelen.
Christina is de kleinste van haar groep,en voelt zich het buitenbeentje.
“Christina,schiet nou maar op,we hebben niet de hele dag de tijd”.
Roept haar instructrice vanaf de andere kant van de bak.
Christina klautert zo snel mogelijk weer in het zadel,en volgt de rest van de groep.
De groep heeft het teken gekregen dat ze aan mogen galopperen.
Christina racet de groep voorbij,en geniet van de snelheid.
Haar instructrice zag het. .
“Christina,denk om je snelheid,dit is absoluut niet de bedoeling!”.
Christina houdt haar paard in en laat een paar paarden voorbij gaan.

Als Christina de zadelkamer achter zich laat,gaat ze op weg naar haar fiets,De andere kinderen uit haar les gaan meestal nog wat drinken,maar daar heeft zijzelf geen behoefte aan,ze zijn toch niet aardig tegen haar.
Op de terug weg geniet ze van het koele zomerbriesje en van de paarden die in de wei staan te grazen.
Zijzelf heeft geen eigenpaard,ze zijn niet zo rijk,en daarom rijd ze een keer per week op de manege,en als ze haar zakgeld heeft op gespaard nog een tweede keer.
Meestal op haar lieveling Crunch,Die gaat altijd lekker snel,en is toch heel
Lief en betrouwbaar.
De rest van de groep heeft ook geen eigen paard,ja een enkeling.
Maar de rest rijd nou eenmaal wat netter,en heeft duurdere spullen,en
Mogen ook wedstrijdjes rijden op de manege.
Daar heeft zijzelf geen geld voor.
Misschien dat ze daarom er niet bij hoort.
Als ze een keer lieve woordjes toefluistert in Crunch zijn oor,wordt ze meteen uitgelachen.

Christina begroet haar ouders en stapt meteen onder de douche,lekker koel vind ze,het was nogal warm vandaag.
Morgen gaat ze nog even langs Crunch,dan kan ze hem even lekker poetsen en verwennen.
Ze draait de kraan uit ,en pakt een handdoek van de plank.
Ze kleed zich aan en spiekt nog even op de computer bij het paardenforum Bokt.

“We gaan eten!”,roept haar oudere zus Lianne.
“Oké!”
Lianne trekt de pan open en trekt een vies gezicht,zoals haar oudere zus
Wel vaker doet aan tafel.
Christina kijkt best wel op tegen haar oudere zus,ze is mooi met haar roodbruine lange haar,en ze is al 20,dat vind Christina al heel wat,zijzelf is net 16 geworden.
“Als ik op kamers woon eet ik tenminste normaal eten!”.
“Nou,Lianne ,doe is even normaal volgende keer kook je zelf maar!”.
Zegt hun moeder geïrriteerd.
Haar vader neemt grote happen,maar de helft valt al van zijn vork,voordat het in zijn mond is gekomen.
“Lianne en Christina ruimen af en mogen ook gelijk de afwas doen,” zegt vader,en hij pakt een krant en begint er gretig in te bladeren.
“Ah nee pap,niet alweer,als ik op kamers woon ,koop ik mooi een vaatwasser.”.
“Lianne houdt toch is op met die opmerkingen,wacht maar tot je echt op kamers woont,dan piep je wel anders”.
Reageert hun vader erachteraan.
Christina moest lachen,en Lianne werpt een verveelde blik naar haar zusje.
“Christina,je moet die vieze paardenkleren niet meer in de badkamer laten,liggen dat stinkt verschrikkelijk”.Zegt Lianne.
“Oké is goed,maar dan moet je niet meer zeggen dat het stinkt!”.
“Paarden stinken sowieso al.
“Dat is niet waar Lian !”.
“Helemaal wel,ik ruik het toch!”.
“Alsof jij ooit één stap in een manege zou zetten,dus hoe weet je dat nou weer.”
“Omdat ik niet achterlijk ben,en omdat joú kleren ook naar paarden stinken!”.
“Meisjes,houdt toch is op met dat gekibbel,ga verder met de afwas,doe iets nuttigs”.
“Ik doe iets nuttigs pap,ik maak Christina wijs dat paarden stinken”.
“Ach Lianne laat dat meisje nou lekker genieten van de paardjes”.
Lianne zucht en gooit weer wat glazen in het sopje.

Christina rekt zich uit,en word wakker van de warmte.
Ze kan lekker uitslapen,het is tenslotte vakantie.
Christina vind het best raar van zichzelf,al haar vriendinnen zitten achter de jongens aan,en zij zit dan op de manege.
Maar ja zij vind paarden veel leuker dan jongens.
En veel vriendinnen heeft ze ook niet,want zij is nou eenmaal een beetje anders dan de rest,paarden zijn gewoon alles wat in haar leven boeit.
Maar op een dag,zal ze zelf een paard hebben,het liefst Crunch,maar dat kan ze wel vergeten.
Ze wordt wel regelmatig nagevloten,want ze nou eenmaal best mooi.
Maar de jongens hebben nou eenmaal geen kans bij haar,ze gaat liever voor de lieve Chrunch.



Het is weer eens zo ver,ze hoorden haar ouders weer tegen Lianne schreeuwen,en ze hoort Lianne terug schreeuwen.
Christina doet haar hooft onder de dekens.
“Niet weer”,zei ze zachtjes in zich zelf.

Het is warm weer buiten,dat komt goed van pas,want Christina was al
Van plan om even naar Crunch te gaan.
Ze trekt haar oude gympen aan,en pakt de tas met borstels en paardensnoepjes.
Daarna rijd ze de straat op,op naar haar lieveling.

Als ze de manege op komt,heeft ze het idee dat iedereen naar haar kijkt.
Maar ze trekt zich er niks van aan,ze haalt Crunch uit de stal.
Ze geeft hem als eerste een paardensnoepje,en daarna poetst ze hem helemaal glanzend schoon.
Ze gaat even een stukje met hem lopen door de gang.
“Hé je lijkt wel kreupel jochie,kom nog één rondje daarna zal ik je zere been afspoelen met koud water,dat zal je been goed doen”.
Crunch slaakt een diepe zucht.
Christina loopt naar de wasplaats en zet Crunch vast.
Ze draait het kraantje open en pakt de slang.
“Hé ,laat dat !” .
Daar komt een instructrice aanlopen die de gevorderden altijd les geeft.
Ze heeft haar haar in een strakke knot naar achter,waardoor haar strenge uitstraling nog meer opvalt.
“Je doet héél snel die kraan uit,en zorgt dat Crunch binnen nu en enkele seconden weer op z’n stal staat!”.
“Ja maar mevrouw,Crunch is nogal kreupel,en ik wou alleen maar helpen”.
“Ten eerste heb jij niks te zoeken in de wasplaats,en ten tweedde jij bent hier geen stalknecht,instructeur of wat dan ook”.
Christina zucht en zet Crunch terug in zijn stal.
Ze ploft voor de staldeur neer,en veegt de haren van haar broek.
Een groepje meiden loopt langs,en ze hoort ze giechelen.
Daar luistert ze niet naar,maar ze krijgt wel een geweldig idee.

Christina fietst naar huis,haar idee dwaalt nog steeds door haar hoofd.
Ze komt thuis,en Lianne zit kwaad voor zich uit te staren,en haar ouders
maken weer eens ruzie.
Maar dit keer zonder Lianne,want meestal bemoeit zij zich er maar al te
graag mee.
Christina staat in de woonkamer,te kijken wat hier gaande is.
Niemand zegt wat tegen haar,er kan meestal nooit één begroeting af.
Christina vind het hier ook niet echt gezellig,dus ze loopt maar gelijk door
naar boven,en klautert de oude trap op.
Ze doet haar slaapkamer deur open,en ze bekijkt haar paardenposters nog
eens.
Ze heeft er heel veel,en zelfs een paardendekbed.
Ze pakt een boek en begint te lezen,ze houd de klok in de gaten,want
om 11 uur is het tijd voor haar plan.
Christina zit verdiept in haar boek,totdat ze opschrikt van haar wekker die
met een luid gerinkel afgaat.
Ze drukt zo snel mogelijk haar wekker uit,want stel je voor dat iemand hier
in huis hoort dat ze nog niet slaapt.
En als ze erachter komen,dat ze probeert weg te sluipen dan mag ze vast
nooit meer naar de manege.

Het is 5 over 11,als ze buitenstaat en haar fietst heeft gepakt.
Ze rijd voorzichtig de poort uit de straat op.
Het is al pikdonker,en het is muisstil op straat.
Ze fietst richting de manege,ze komt nu uit bij een donkere polder.
Ach ze fietst gewoon door,maar wel even wat sneller.
Als ze de polder heeft uitgefietst neemt ze een bocht naar rechts,en
daar ziet ze in de verte de manege staan.
Er brandt niet veel licht,iedereen is al weg.
Ze komt aan bij de manege,en zet haar fiets zachtjes tegen het grote hek.
Waar ze nu ook over heen klautert.
Ze komt met een plof op de grond,en loopt richting de stal.
Er brandt gelukkig wel een beetje licht dacht Christina .
Ze stond bij de stal van Crunch.
"Hé jochie,hoe gaat het met je been,daarom ben ik hier,
ik weet toch dat ze er niks aan doen,op deze rotmanege."
"Maar ik kom hier alleen maar omdat jij hier staat."
Christina opent voorzichtig de staldeur,doet een halster om
en haalt haar lieveling er voorzichtig uit.
Tot schrik ziet ze hoe erg zijn been is opgezwollen,ze probeert
een stukje met hem te lopen,maar dat lukt ook niet al te best.
Hij kan er amper op staan.
Ze knippert het lichtje aan bij de wasplaats,en zet Crunch er voorzichtig
in.
"Braaf jochie,wel stil zijn hoor,ze mogen absoluut niet weten dat ik hier ben,
dit is gewoon inbreken.".
Christina giechelt een beetje van de spanning.
En doet zachtjes het kraantje aan,ze pakt de slang en spoelt
voorzichtig zijn gevlekte beentje af.
Crunch is een eigenwijze dikke pony,hij is wit met grote bruine vlekken.
"Zo crunch,je beentje is klaar,als hun het niet doen,dan doe ik het maar."
En ze geeft Crunch een knipoog.

Het is al bijna 12 uur,ze fietst zo snel mogelijk naar huis.
De dagen erop gaat ze elke nacht naar Crunch om zijn beentje
te verzorgen.
Ze kan alleen niet in de les op hem rijden, ze rijdt dan maar op
een ander.
Crunch gaat best vooruit.
De verwaande stalknecht Lissie,pronkt er mee.
Maar Christina weet zelf wel beter.

Christina rijdt nou twee weken lang elke nacht langs Crunch.
Dit wat de laatste nacht dat ze er heen moest,zijn beentje hoefdde
voortaan niet meer afgespoten te worden,Met hem wandelen
was voldoende.
Ze klom handig over het grote hek,en liep naar Crunch zijn stal.
Ze spoot hem af,knuffelde nog wat,en stapte op haar fiets om weer naar
huis te gaan.
Ze fietst met een noodgang naar huis,het wat al twee uur,ze loopt iets
achter op schema.
Ze maakt een scherpe bocht het polderweggetje in.
Ze kan het stuur niet meer houden,ze slipt over de weg en beland in de sloot.
Haar fiets lag nog op de weg.
Christina hapt naar adem,en probeert de slootkant op te klimmen,het gaat niet
echt lukken.
"Zal ik je helpen?" .Vraagt een vriendelijke mannenstem.
Hij rijkt zijn hand naar Christina uit en ze ploft op de slootkant.
Ze kijkt naar de man,hij ziet er vriendelijk uit,en hij kijkt bezorgd naar
haar.
"Wat doet een jong meisje als jij hier nou ,midden in de nacht,en nog
wel op zo'n verlaten weg.".
"Tja,ik uhh..".
"Ach vertel dat maar een andere keer,
Kom ik breng je naar huis".
Christina loopt met haar fiets in haar hand achter de man aan,
zijn erf op.
Ze kijkt haar ogen uit,allemaal paarden,en er staat een grote renbaan
achter de enorme stallen.
Ze kan het niet goed zien,het is nogal donker buiten.
"Oh ja ik ben trouwens Wullum". De vriendelijke man steekt zijn
hand uit.
"Ik uhh..ben Christina ".
"Oké aangenaam". Knikt de man vriendelijk.
De man zet haar fiets achter in de grote jeep en bind er een
dik touw omheen.
"Ga maar zitten Christina,dan kunnen we maar gelijk gaan".
Christina knikt ,opent de deur en gaat zitten.
"Weten je ouders hier van Christina?".
"Uhh". Christina voelt dat ze rood wordt.
"Nee eigenlijk niet,dus als u een beetje zachtjes wilt doen.".
"Ik zal m'n best doen."
Hij start de motor en ze beginnen te rijden.
Christina bekijkt de man nog eens,hij lijkt een beetje
op een cowboy,ook zoals hij op dat strootje kauwd.
"Is dit allemaal van u meneer?".
"Ja,wij hebben een renbaan,en natuurlijk renpaarden."
"houdt jij eigenlijk van paarden Christina?".
Christina knikt hevig.
"Oké,mooi,je kunt wel een keertje langskomen,kan je me
helpen met voeren en borstelen.
Christina glimlacht,"Oké dat kom ik zeker een keer doen!".
"Hier moeten we in meneer.".
"Oké,zeg maar gewoon Wullum hoor".
"Oké,meneer uh Wullum".
Ze moesten allebei lachen.
"Hier is het".
"Dat is dan nog best een stukje fietsen Christina."
"Ach ja,ik heb het voor de paarden over,ik heb toch
niks beters te doen.".
Wullum lacht,en stapt uit,om haar fiets te pakken.
"Bedankt Wullum".
"Het is goed hoor".
Hij geeft Christina een knipoog en rijdt weg.

Christina sluipt naar binnen,en springt gelijk onder de doushe.
Dan word er luidruchtig op de deur gebonkt.
"Wie staat hier nou weer te doushe?!".
Het wat haar vader,en die klonk nogal boos.
"Ik pap!,ik ben vanacht ongesteld geworden,dus ik wou even
doushen".
"Ja ja ,nou schiet op,en ga daarna snel verder slapen!"
"Ja ,pap ,zal ik doen!".
Christina draait de kraan uit,en springt in haar pyama.
Ze maakt nog even een vreugdesprong,want ze is nou
eenmaal heel blij,dat ze de kans heeft om een keer langs te
mogen komen bij Wullum.
Ze kruipt haar bed in,en droomt over Crunch,dat ze samen door
de bossen rijden,en daarna rijdt ze op een machtig renpaard.
Er word op de deur gebonkt.
"Kom er toch is uit ,luilak,Het is al 3 uur geweest!".
Christina schrikt op,zo lang heeft ze nog nooit uitgeslapen.
Ze hoort haar zus weer weglopen.
Ze trekt een oude broek aan,met oude gympen.
Ze propt even snel een boterham in haar mond,en fietst weg.
Ze gaat lekker naar Wullum,maar toch vind ze het wel een beetje
eng.
Wat als hij haar niet meer herkent,en wat zullen ze zeggen,als zo'n
meisje aankomt,op zo'n renstal.
Ze is al op de polder,aan het eind is het,dat weet ze maar al te goed,
daar is ze namelijk de sloot ingevlogen.
Al die gedachtes maken Christina onzeker.
De stal is al in het zicht.
Ze ziet ook grote weilanden,met prachtige volbloeden,die daar
staan te grazen.
Ze is aangekomen ,ze loopt voorzichtig het erf op met haar fiets
in haar hand.

Citaat:

Christina hoort gehinnik van de paarden die ze even verder op ziet grazen in de wei.
Wullum komt net aanlopen en lacht naar haar,"Hé Christina leuk dat je er bent,dat is ook snel!"
"Ach ja ik weet het,ik heb niks beters te doen."
"Moest je niet naar de manege ofso?".
"Nee ik heb vandaag geen les,en ze zijn er toch niet aardig,m'n lievelingspony staat er wel,maar zo heb
ik er ook geen zin meer in".
"Ik snap het hoor Christina,dan moet je maar 'snachts gaan".
Wullum moet lachen,en Christina nog het meest,en ze krijgt een brede grijns op haar gezicht.
"Wat grijns je nou Christina?"
Wullum kijkt haar zoekend aan.
"Dat doe ik ook".Zegt Christina.
"Ja ,natuurlijk weet ik dat je grijnst".
"Nee ,ik bedoel,ik ga er ook 'snachts heen,naja,ik ging."
Wullum kijkt haar scheef aan.
Christina schrikt er een beetje van,is dit nou raar wat ze heeft gezegt,had ze dit wel moeten zeggen,straks mag
ze niet meer komen.
Ineens begint Wullum heel hard te schateren van het lachen."Je bent me er een Christina!!".
Christina voelt zich opgelucht,en begint een beetje mee te lachen als een boer met kiespijn.
Toch vindt ze die man een beetje raar,maarja hij is oké.
Kom Christina dan laat ik je de stallen zien.
Christina loopt achter Wullum aan richting een grote schuur.
Hij doet een grote deur open,en Christina weet niet wat ze ziet.
Allemaal grote boxen,en het ruikt er heerlijk.
"Uh Wullum?".
"ja?"
"Waar zijn de paarden?"
Wullum moet lachen,"Die zijn er niet".
Christina kijkt de man aan."en die paarden dan die in het weiland grazen?"
"Die zijn niet van mij."
Christina voelt een opwelling van teleurstelling binnenstromen,Wullem ziet het.
"Maar u zei gister nog,dat ik u mocht helpen met poetsen en voeren van de paarden."
"Ach ja natuurlijk Christina!,waar wacht je nog op joh!"
Hij neemt Christina mee naar een grote schuifdeur,Wullum drukt op een knop,en de deur schuift vanzelf
open.
Christina kijkt haar ogen uit,zoiets heeft ze nog nooit gezien.
Allemaal glinsterende volbloeden,die heerlijk aan het genieten waren van het zonnetje.
"En u had geen paarden he!" Christina geeft Wullum een por in z'n zij.
Wullum moet lachen.
"Ik nam je in de maling,Wullum die geen paarden heeft ,bestaat niet".
"Nou welke wil je poetsen?"
Christina kijkt goed rond,ze wil ze allemaal wel doen,ze zien er allemaal zo mooi uit.
"Ik wil die donkere".
"Die staat helemaal achterin".
Wullum trekt een scheve mond.
Hij krabt even op z'n hooft,hij draait z'n hooft weer om,en weg is Christina.
Hij kijkt verwart om zich heen,en ziet haar in het weiland helemaal achteraan staan.
"Tjoh ze heeft hem nog gepakt ook".
Wullum moet een beetje lachen.

Als Christina 3 paarden heeft geborstelt,gaat ze helpen,om alvast voer in de voerbakken neer te leggen.
"Kijk Christina,zie je die grote voerton?".Christina knikt.
"Daar neem je 1 kilo van,en de paarden waarbij een sticker op de boxdeur plakt,doe je er nog één handje
van dit spul bij."
Wullum tikt op een rode zak.
"Wat is dat voor spul Wullum?"
"Dit is een soort krachtvoor,het is héél sterk spul,dit is speciaal voor de renpaarden die al in de sport zitten,dus het
is van grootbelang,dat je niét meer dan één handje doet."
"Oké,is goed,Oh ja dat wat ook zo,u heeft natuurlijk een renbaan".
"Ja zeker,ik zit hier me hele leven mee al in de sport,ik was vroeger ook jockey,maar ik was niet goed genoeg,ik werd
nogal dik".
Wullum klopt op zijn buik.

Christina veegt het zweet van haar voorhooft als ze alle voerbakken heeft gevuld.
Wullum komt aanlopen,en wenkt Christina om met hem mee te lopen.
Christina versnelt haar pas,en loopt met hem mee.
Ze loopt de hoek om en ze springt van schrik naar achter,ze schudt haar hooft even,en ziet achter het hek alleen nog
maar een galopperend stofwolkje.
Ze waren inmiddels bij de renbaan aangekomen.
"Zo hé,die gaat snel Wullum!"
"Ja,ik ben het nu wel gewent."
Christina moet lachen,en ziet het stofwolkje steeds dichterbij komen,maar achter de stofwolk,ziet ze een volbloed en
een jockey.
Christina doet een stapje achteruit ,en houd haar handen voor haar gezicht.
En weer een stofwolk blaaste over Christina en Wullum heen.
"Whoho,wat een stof hier zeg".Zegt Christina proestend.
"Nu zeker met dat warme weer." Antwoordt Wullum.
"Vindt je het hier wat,al die paarden?"
"Ja,ik vind het super hier".
Christina en Wullum liepen richting het oprijpad,en het schemerde al een beetje.
"Kom je nog eens langs,ik kan het het hulp goed gebruiken.".
Ja ,dat wilde Christina maar al te graag,en ze knikte ja.
"Dat lijkt me heel leuk Wullum".
Wullum geeft Christina een knipoog en Christina loopt richting haar fiets.
"Christina!"
"Ja?"
"Nu weet ik dus,wat jij midden in de nacht in de sloot deed".
Christina kijkt hem lachend aan,En Christina fietst weg.

Christina zet wat eten in de magnetron,want haar moeder is werken,en haar vader is zo te zien niet thuis.
"LIááan?" Daar kwam geen antwoordt op.
Oh,ja Lianne is bij haar vriend.Bedacht Christina zich.
*Pling.
Haar eten is opgewarmd,en ze pakt een bord,en gooit wat eten op haar bord.
Christina schrikt op als de achterdeur met een zwaai open klapt.
Ze hoort stampende voeten binnen komen,Ineens ziet ze haar zus voorbij stampen,met tranen op haar wangen.
In een keer zwaait nog een keer de achterdeur open,met dezelfde stampvoeten.
Daar staat Marc,de vriend van Lianne.
"Waar is je zus?!".
De toon beviel Christina niet al te best,maar goed ,laat ze maar gewoon antwoorden.
"Uhh,," stotterde Christina."Lianne is uh.., boven denk ik".
Voordat ze uitgepraat was,was Marc al weer weg.
Rare kerel denkt Christina.
Ze hoorden Marc tegen haar zus schreeuwen,en haar zus heel hard huilen.
Het valt Christina de laatste tijd op,dat ze best veel ruzie hebben.
Christina luistert stiekem even bij de trap,of het nog wel goed gaat daar.
Laat ze zich er maar niet mee bemoeien,want dan heeft ze straks een naaldhak op haar hooft,van haar zus.
Ze gaat weer in de kamer zitten,met haar bord op schoot.
Ze hoort voetstappen van de trap komen,en daar achteraan gesmak.
Het gaat nou áltijd zou met die twee denkt Christina,de ene keer vliegen de meubels door de lucht,en de andere keer,
lebberen ze elkaar af.
Ze hoort de voordeur dichtklappen,en ze ziet Marc de tuin uitlopen.
Lianne komt binnenlopen, gaat naast Christina zitten,en kijkt verward naar Christina.
"Wat is er?"vraagt Christina.
"Je stinkt naar paard". Antwoordt Lianne.
"Ja en jij naar die vieze aftershave van die griezel van je".
Lianne's mond valt open,"Pardon?".
"Lianne je weet het zelf ook wel,hij maakt je steeds weer aan het huilen,keer op keer,en daar heb je nou plannen om
mee samen te wonen."
"Ik huildde niet Christina."
"há ontken het nou niet,ik probeer je alleen maar te helpen,waarom ging het déze keer weer mis?"
Lianne kijkt nadenkend naar haar zusje,en knijpt daarna even met haar ogen.
"Gaat je niks aan".
En Lianne loopt weg.

De volgende ochtend trekt Lianne weer haar oude kleding aan,en rent van de trap af.
Haar ouders zitten beneden,en als ze beneden komt valt hun mond open.
"Waar ga jij heen?",vraagt haar moeder gefronst.
"Ik uh..ga naar Wullum".Zegt Christina opgelaten.
Haar ouders kijken elkaar vragend aan.
"Wie is dat?".Vraagt haar vader nors.
"Iemand die renpaarden heeft,en ik mag hem helpen verzorgen".Christina straalt nog steeds.
"Daar komt niets van in".zeggen haar ouders.
Christina krijgt tranen in haar ogen,"Waarom niet?"stameld Christina eruit.
"Omdat dat paarden gedoe niks voor jou is,je moet maar is een keer vrienden maken,en een vriendje zoeken."
"Net zoals je zus."Vervolgt haar vader er trots achteraan.
"Dat is toch een perfect voorbeeld,die Marc."
Christina heeft het gevoel dat ze elk moment over haar nek kan gaan,dat heeft ze bijna altijd als ze aan die
gladjanus denkt,met ze zwart achterovergekamde haren,en ze "stoere" opendak auto.
"Vindt je niet Christina?".
"Néé".
Haar vaders mond valt open.
"En waarom dan niet?"
"Omdat hij Lianne alleen maar gebruikt voor een wippie,en als hij een ander pakt,moet zei haar bek dichthouden?"
Haar ouders kijken elkaar weer aan,en hun monden vallen open.
"Naar je kamer!!!".Schreeuwd haar vader,hij is helemaal rood aangelopen,Christina kijkt haar moeder aan,maar ze lacht Christina
alleen maar uit.
Christina stampt met tranen in haar ogen de trap op.
En valt huilend op haar bed neer.
Wat voor ouders heeft zei,ze wil hier weg,uit dit rothuis,waar alleen maar ruzie is,haar moeder is alcoholist,en haar vader
kickt erop.
Haar zus is er trouwens ook nooit voor haar,Het enige wat ze ooit zegt is "rot op".of ze zegt dat Christina stinkt.
Op de manege moeten ze haar ook allemaal hebben.
De enige die respect voor haar heeft is Chrunch,vindt je het logisch dat ze niet van mensen houdt,en dat ze geen vriendinnen
gaat zoeken of een vriend,en haar vader wilt het liefst er net zo'n een als die van Lianne.
Ohja en Wullum heeft respect voor haar,hij is de enige waarmee ze normaal kan praten,zonder afgekat te worden.
Haar ouders lijken wel met de dag erger te worden.
Snikkend valt Christina in slaap.
Een uurtje later wordt ze wakker.
Ze kijkt op de klok,het is 2 uur in de middag.
Christina loopt de trap af.
Haar ouders zijn gelukkig weg.
Ze loopt de kamer binnen en ziet haar zus op de bank hangen.
"Nu pas wakker luilak?"
"Nee,ik was weer in slaapgevallen.? antwoordt Christina.
Lianne fronst.
"Lianne?"
"Ja?" Antwoordt Lianne geérgert.
"Is er wat mis met mij?"Christina kruipt in elkaar en wacht op het antwoordt van haar zus.
"Wil je het echt weten Chris?"
Christina knikt.
"Je,bent een beetje apart ,anders dan andere,iniedergeval niet zoals mij".
"Wat bedoel je daarmee Lian?"Christina kijkt haar zus vragend aan.
"Nou....,je hebt ten eerste geen vrienden,ja alleen pááárden,maar die stinken,en voorderest ben je een beetje gek,wees
niet bang honey,dat zie je niet aan de buitenkant,maarja je hoeft je niet ineens even normaal te gedragen,want iedereen in de
buurt weet toch al dat je een beetje gestoord bent."
Christina weet niet wat ze hoord,is ze echt gek,mischien is het wel beter als ze niet meer naar Wulum gaat,ze is toch gek,
Wulum zou haar daar vast niet graag willen,maar durft geen nee te zeggen omdat hij mischien wel medelijden heeft met haar?.
Christina wordt gek van haar gedachtes.
Zonder iets te zeggen loopt ze naar boven.
Ze ruimt haar kamer een beetje op,ze heeft toch niets beters te doen.
De bel gaat.
Haar zus zal het wel niet horen,of ze heeft geen zin om op te staan.
Dus Christina rent de trap af,en doet de deur open.
Tot haar schrik staat Marc voor de deur.
Ze voelt haar misselijkheid ineens heel erg opkomen,ze weet niet wat ze mankeert,de woorden van haar zus dwalen ook
ook nog eens door haar hooft.
Ze kan het niet meer tegenhouden en kotst perongeluk over Marc z'n dure schoenen.