Geplaatst ik ben bezig met een verhaal.
het is mijn eerste dus ik zou graag willen weten wat jullie er van vinden.
als het in smaak valt schrijf ik door
en tips en commentaar zijn altijd welkom!
20-07-06
Beste Nienke,
Gaat alles goed?
Ik heb je lang niet meer gezien.
Ik weet ook niet eens meer hoe je er uit ziet.
Ik heb een ongeluk gehad, ik ben met de fiets onder een auto gekomen
en daarna heb een maand in coma gelegen.
Daardoor heb ik geheugen verlies, dingen van vroeger kan ik me niet meer herinneren.
Mijn moeder zij dat we vroeger veel met elkaar optrokken want je woonde bij mij in de straat.
Ze heeft me verteld dat we op het laatst helemaal niet meer met elkaar omgingen omdat we ruzie hadden.
Ook heeft ze me verteld dat jullie zijn verhuisd naar Utrecht,dat was twee jaar geleden.
Ik weet niet waarom we ruzie hadden maar ik wil graag meer over mijn verleden te weten komen.
Daarom schrijf ik je deze brief, ik hoop dat ik antwoord krijg.
Groetjes Milan.
p.s je kan ook mailen naar milanwagensma@hotmail.com
Nienke liet haar betraande ogen nog een keer over de brief heen glijden.
Verdomme,dacht ze dat ze er net een beetje over heen was
krijgt ze weer zo’n brief van Milan.
Milan .. dacht ze, hij was altijd zo lief geweest voor haar en altijd zo aardig.
Totdat hij David leerde kennen, ze liet haar als een bloksteen vallen en ging alleen nog maar met David om.
David mocht haar niet en zij hem ook niet,daarom zette hij Milan tegen haar op.
Ze dacht na, zou ze een mail terug sturen? Na alles wat hij haar heeft aangedaan?
Het maakte op zich niet uit, hij was zijn geheugen toch kwijt dan kon ze hem eens goed vertellen hoe zij erover dacht.
Aan: milanwagensma@hotmail.com
Van: nienkemulder@hotmail.com
Onderwerp: terug naar het verleden
Hallo Milan,
Met mij gaat alles goed.met jou ook?
Ik zal je zoveel mogelijk proberen te vertellen hoe het allemaal gegaan is de jaren voor mijn verhuizing.
Toen we elkaar voor het eerst tegen kwamen speelde we allebei alleen in het speeltuintje voor ons huis ik geloof dat we toen zeven jaar waren.
We gingen met elkaar ‘’spelen’’ en we waren na een week al dikke vrienden.
Zo ging het vijf jaar door altijd dikke pret hadden we met zijn tween soms ook met kinderen uit de buurt die dan ook mee speelde, we zaten ook op dezelfde basis school de meesters en juffen vonden ons altijd heel schattig samen maar ze konden ook de grootste pest aan ons hebben omdat we weer eens een of ander geintje hadden uitgehaald.
Bijv. zo’n scheetzak op de stoel leggen en als ze er dan op gingen zitten leek het net of ze een scheet lieten, bij zulke geintjes keken ze altijd meteen naar ons ze wisten gewoon dat wij dat waren.
Maar aan die tijd kwam ook een eind, we gingen allebei naar dezelfde middelbare school en ook hier kwamen we in dezelfde klas, we konden ons geluk niet op.
Ik weet niet wat er op de middelbare school gebeurde maar we waren opeens uit elkaar gegroeid, we waren opeens niet meer zo leuk samen jij werd opeens heel anders in je doen en laten, je kreeg ook nieuwe vrienden, mij had je opeens niet meer nodig.
Ik kreeg niet veel vriendinnen en als ik er dan toch is een had pakte jij of David ze van me af.
Andere meisjes werden ook een stuk leuker ik weet niet waardoor je zo snel veranderd bent maar ik denk dat dat door je vrienden kwam.
Je vrienden mochten me trouwens ook niet (kan wel kloppen ik hun ook niet)
Telkens als je wat tegen me wou zeggen begonnen ze er keihard doorheen te schreeuwen.
Ik was heel boos op jou, vooral omdat je naar schooltijd niks meer tegen me zei zelfs als je vrienden er niet bij waren zij je niks.
Een jaar ging voor bij en we lieten elkaar met rust, we zeiden niks tegen elkaar en die blikken die jij mij toe wierp zeiden mij genoeg.
Jammer genoeg kwamen we in de tweede weer bij elkaar in de klas.
Ik hoopte dat ik eindelijk goede vriendinnen kreeg die me niet zomaar lieten barsten als jullie met hun gingen praten ik verdiende ze wel naar zo’n rot jaar met jou en David die de hele tijd mijn vriendinnen af pakte.
Maar nee hoor elke keer als ik met iemand aan papte begon je weer.
Toen zij ik een keer:
‘’Je moet is ophouden met dat gestook van jou! wat heb ik je ooit misdaan?’’
toen zij jij:
‘’je bent lelijk, je draagt kinderkleding en ik heb nu betere vrienden’’
ik wist niet wat ik moest zeggen en ben keihard weggerend.
Maar die weken daarop begon jij mij steeds meer te pesten en iedereen deed mee.
Ik werd met de dag onzekerder en had de hele dag buikpijn ik had me toen nog nooit zo slecht gevoeld.
Toen ben ik naar de mentor gestapt en toen heb ik gezegd dat jullie me allemaal pestte hij heeft jullie toen een preek gegeven en jullie moesten een hele week nablijven.
Het gepest hield een tijdje op en ik werd weer wat vrolijker.
Maar toen ik een keer van school naar huis fietste zag ik jullie staan, ik weet niet of jullie me opwachten of dat jullie daar gewoon stonden.
Ik wou een andere weg in slaan om jullie te ontlopen maar dat lukte niet meer en jullie kwamen op me af fietsen en zeiden :’’goh daar heb je die schele weer’’ ik werd bamg en wou me omdraaien maar jullie pakte me bij mijn stuur en gooide me van de fiets af,gooide me op de grond en trapte me overal’’door jou moesten we een week nablijven’’ toen jullie dat zeiden voelde ik de trappen nog harder worden en alles deed pijn toen trapte jullie me ook tegen mijn hoofd aan en ik was bewusteloos.
Die avond werd ik wakker in het ziekenhuis en het bleek dat ik een lichte hersenschudding
Had en mijn been was geroken, mijn moeder vroeg hoe het kwam en ik zij maar dat ik van mijn fiets gevallen was want als ze dat te weten kwamen was ik bang dat ik nog meer in elkaar geslagen werd.
Toen ik naar een week weer op school kwam werd ik met rust gelaten, daar was ik blij om.
Maar naar een maand begon het weer, ik kwam dagelijks huilend thuis omdat jullie me weer eens hadden uitgescholden en getrapt hadden.
Ik had geen zin meer in school ik voelde me minderwaardig en ik was depressief.
Alsof het nog niet genoeg was ging mijn vader in die tijd ook dood aan een hartaanval.
Toen gingen jullie mij daar ook nog mee pesten.
Het werd van kwaad tot erger alles ging fout bij mij nooit kon ik iets goed doen in jullie ogen en mijn schoolprestaties werden ook heel erg slecht.
Omdat mijn moeder een nieuwe start wilde maken omdat mijn vader was overleden wilde ze ergens anders gaan wonen ze vroeg aan mij of ik ook graag naar een ander dorp wilde verhuizen en ik wilde dat maar al te graag, eindelijk we naar twee jaar lange eenzaamheid en pesterijen een nieuwe start dat zou mij ook goed doen.
Nu , twee jaar later gaat alles weer goed, ik heb mijn zelfvertrouwen terug en ik heb veel vrienden en vriendinnen, hier accepteren ze me wel zoals ik ben.
Hopelijk weet je nu wat voor ongelooflijke banketstaaf je was samen met die vrienden van je.
De groeten, Nienke
Nienke drukte op verzenden.
De tranen stonden in haar ogen alles van twee jaar terug kwam weer boven.
Woedend was ze geweest toen, gelukkig ging nu alles weer goed.. en hopelijk bleef dat zo…
‘’maham ik ben te laat op school waarom maakte je me nou niet wakker!’’
geen antwoord.. dan zal ze wel naar haar werk zijn
Boos stapte ze haar bed uit, liep door naar de badkamer gooide de douche open en ging eronder staan.
Toen ze eindelijk op school aankwam was ze een kwartier te laat.
‘’zucht’’ kon ze zich morgen om half acht gaan melden terwijl ze pas om tien uur hoefde te beginnen.
Ze keek op haar rooster , ze hadden muziek ze hoorde het hier al.
Al die stomme trommels om kwart over acht hoe konden ze! Kindermishandeling!
Ze klopte aan een het geroffel hield op ‘’binnen’’ hoorde mevr. Smid roepen.
Zuchtend deed ze de deur open.
‘’goed dat je er bent, dan kan je het kwartier dat je gemist hebt vanmiddag inhalen’’ zei hij met een big smile op haar gezicht
ze liep door naar haar vriendin roos en plofte naast haar neer.
‘’waar was je’’?vroeg ze met een bezorgd gezicht.
‘’verslapen’’
De rest van de ochtend verliep bijzonder traag, het leek wel of de leraren zich ook verslapen hadden zo sloom praten ze.
‘’ga je mee naar de aula’’? vroeg roos toen de bel was gegaan
‘’nee ik denk dat ik even naar buiten ga, ik heb frisse lucht nodig’’
‘’oke dan zie ik je wel weer bij engels’’
en weg was ze.
Nienke liep naar buiten, het was niet druk ze liep door naar het bankje en ging zitten.
Ze zat er een kwartier alleen tot dat Sven op haar af kwam lopen…
ik ga het ook zeker volgen 
