Bokt.nl

Citaat:

De wekker gaf 7u32 aan wanneer Melina keek. Ze slaakte meteen een diepe zucht en vervloekte de vogels. Melina was net wakker geworden door het chaotische gefluit die die lieve vogeltjes maakten. Melina kroop bijna letterlijk uit haar bed en liep heel traag naar het raam. Ze keek woedend naar buiten in de hoop een vogel neer te flitsen met haar ogen maar toen ze dacht aan welke dag het vandaag was klaarde haar humeur helemaal op. Op deze dag wachtte ze al maanden vol enthousiasme. Vrolijk verliet Melina haar kamer en liep de trap af naar beneden. Haar kat, Cleo, begroette haar meteen toen ze beneden kwam. Cleo kwam niet veel meer buiten. Het liefst sliep ze ’s nachts binnen op de bank, en overdag deed ze dat ook nog het liefst. Melina is helemaal gek van haar kat. Ze nam haar in haar armen en plantte zich samen met de kat op de bank. Cleo begon al snel te spinnen terwijl Melina haar over haar grijze kopje aaide.
“Jou zal ik missen,” zei Melina tegen de kat. Het was wel maar 10 dagen dat Melina weg ging maar je weet nooit dat er iets zou gebeuren met Cleo. Veel kon er natuurlijk niet met haar gebeuren als ze amper naar buiten ging. Melina gaf Cleo nog een laatste aai en liep naar de keuken. Cleo liep met haar staartje in de lucht achter haar baasje aan.
Melina opende de koelkast waar niet veel in stond. Ze haalde haar schouders op terwijl ze dacht, heel veel honger heb ik toch niet. Ze bedacht snel dat ze wel een broodje kon kopen in het station. Cleo miauwde plots heel hard. Melina schrok ervan maar toen ze de kat voor de keukenkast zag staan begon ze spontaan te lachen.
“Heb je weer honger?” vroeg ze Cleo terwijl ze de zak met kattekorrels nam. Melina deed een handjevol korrels in het bakje en meteen begon Cleo ze met veel geweld en enthousiasme op te eten. Vertedert keek Melina naar haar katje. Met een blik op de keukenklok zag ze dat het nog maar kwart voor acht was. Ze zuchtte, de tijd ging te traag naar haar zin. Nog 4 uurtjes en ik kan hier weg, eindelijk terug naar de plek waar ik thuis hoor.
Ja zo dacht ze over het waar ze straks naar toe zou gaan. Ze ging er al naar toe van sinds ze 8 was. Dit was waarschijnlijk haar achtste of negende keer dat ze ging en nog nooit was het tegen gevallen. Na verloop van jaren had ze daar ook al vele leuke mensen leren kennen die ze echt zag als echte vrienden. Maar haar allerbeste vriendin van daar was ongetwijfeld Kim. Kim was de dochter van de intendant van het kamp. Haar vaderwas zo wat de belangrijkste persoon daar. Melina kende Kim nog niet zo lang, nog maar drie kampen, maar met haar kon ze het echt heel goed vinden. Als Melina Kim terug zag was het net alsof ze elkaar elke dag zagen of toch heel vaak. Direct konnen de meisjes weer vrolijk tegen elkaar kletsen. Tussen Kim en Melina was er nog nooit een ongemakkelijke stilte gevallen, zelf na 11 dagen hadden ze nog genoeg zaken om over te praten, ook al was het maar wat gezever.

Met haar reiskoffer achter zich aan slepend liep Melina het station van Disgem binnen. De Hal van het station stond vol met mensen. Melina dacht meteen dat ze nog haar trein zou missen. Nahijgend, van haar zware koffer mee te slepen stelde ze zich in de wachtrij voor het loket. Zenuwachtig wierp ze een blik op haar horloge. Ze zuchtte, wat een lange wachtrij en zo weinig tijd nog. Waarom openen ze dat ander loket niet? Het leek wel uren te duren voor wanneer zij aan de beurt was.
“Brussel, enkel,” zei ze vlug toen ze eindelelijk vooraan in de rij stond. De vrouw die aan het loket zat deed er heel traag over om alles in te voeren in de computer. Fronsend zag Melina het aan terwijl ze het vreemd vond dat ze die loketvrouw nog nooit had gezien. Ze zag er oud uit en haar permament moest dringend nog eens gedaan worden. Zo lang duurd dat nu toch niet, frustreerde Melina haarzelf.
“Dat is dan drie euro 40,” zei de vrouw eindelijk. Snel haalde Melina vier euro uit haar portefuille. De vrouw leek diep na te denken over hoeveel ze moest teruggeven. Melina deed haar mond al open om 60 cent te roepen maar de vrouw was al aan het rommelen in haar kassa.
“De trein met als bestemming Brussel komt nu aan op perron 3,” meldde de luidspreker toen Melina eindelijk haar ticket en wisselgeld kreeg. Vlug nam ze het handvat van haar koffer weer beet en liep zo snel als ze maar kon de ondergrondse gang van het station in. De trap opklimmen naar perron 3 samen met haar zware koffer ging onhandig maar het lukte best aardig. De trein stond er natuurlijk al en was overvol, maar ze had hem in elk geval niet gemist. Nu nog net haar koffer op de trein gooien en haar eigen natuurlijk ook en ze was op weg, op weg naar huis, naar Hevion, het leukste kamp van heel de wereld.

De hele trein was ze doorgelopen, en natuurlijk was er nergens plaats. Dan maar op de grond. Kim zou de volgende halte opstappen. Gelukkig dat ze Kim al had van in het begin. Melina zou nooit alleen vinden waar ze moet zijn om zich aan te melden. Niet dat ze het sneller zou vinden als Kim er bij is, maar dan loopt ze tenminste niet alleen in het griezelige en grote station met al die enge mensen. Melina voelde al snel dat de trein begon te vertragen met als reactie dat ze zenuwachtig werd. Het Hevion-avontuur kon nu echt beginnen. Al snel kwam de trein aan en Melina stak haar kop uit de deuren. Ze keek naar links en naar rechts maar ze zag Kim niet staan tussen de vele mensen die wouden instappen. Argwanend keek ze nog eens naar links, maar nergens kon ze Kim vinden. Het enige wat ze erover kon denken was vreemd. Snel keek Melina op haar gsm, geen smsje van Kim waarop zou staan dat ze te laat was of zo iets in de aard. Melina inspecteerde nog eens het hele perron tot wanneer ze zeker was dat Kim er niet was. Ondertussen stond er geen mens meerop het perron, buiten dan de conducteur die argwanend naar Melina aan het kijken was. Plots kwam er een meisje op het perron gerend. Er verscheen direct een brede glimlach op Melina haar gezicht.
“Kim! Hier!” riep ze zo hard ze kon. Kim keek op, op haar roodaangelopen gezicht verscheen ook een glimlach. Snel liep ze naar Melina toe en stapte op.
“Hehe, ik had hem bijna gemist,” zei ze buiten adem “Geen plaats?”
“Ik dacht al even dat je niet kwam. Nee, de trein is echt overvol,” zei Melina toen ze elkaar een kus op de wang gaven als begroeting. “Geen koffer?”merkte Melina verbaasd op.
“Nee die is al in Hevion. Mijn moeder is daarnet vertrokken naar daar,”
“Gelukkig mocht je met de trein. Ik zou het echt niet zien zitten om te zoeken waar de rest van de groep is,”
“Had ik wel verwacht van je,”
“Seg!” gilde melina verontwaardigt. Kim begon al snel te lachen met het verontwaardigt gezicht van haar vriendin.
“Wat?” vroegmelina, nog steeds verontwaardigt.
“Je gezicht!”
“Nou, heb je jouw gezicht al eens gezien. Net een rode tomaat!”
Kim stopte met lachen en keek melina aan. Maar als snel begonnen de meisjes te lachen met elkaar. Net als vroeger, dacht melina blij. Tussen Melina en Kim zou het nooit veranderen. Het zijn en blijven voor altijd heel erg goede vriendinnen.

“Ik denk dat we daar moeten zijn,” wees Melina een plaats aan. Kim keek argwanend naar de aangewezen plaats.
“Daar?”
“Ja, daar staan de meeste mensen,”
“Ja misschien omdat daar de lokketten zijn slimme!”
Al snel werd melina rood.
“Zeg jij dan waar we moeten zijn!”
“Ik weet het ook niet. Misschien zien we iemand die we kennen,”
Vluchtig keken de meisjes rond zich heen.
“Kijk daar een Topper!” gilde Melina plots. Een Topper is iemand die een top-shirt aan heeft. Dus een monitor van een top-kamp. Top is de organisator van vele kampen, waaronder ook Hevion.
“Volgens mij is dat gewoon iemand met een witte shirt aan,” merkte Kim droog op.
“Nu je het zegt... Hé is dat Lander niet?”
“Waar?”
“Eum die jongen die net naar ons zwaaide, Kim. Oei, hij is druk in de weer met zijn gsm”
Melina nam Kim haar hand vast en trok haar mee naar de jongen die Lander noemde. Ook een trouwe Hevion-kamper die ze ook al een paar kampen kende.
“Hoi,”zei Melina opgewekt toen ze voor Lander stond.
“Hallo, hoe is het met jullie?” vroeg hij vriendelijk.
Ze praatte nog even met elkaar en wisselde ook wat grappige kampmomenten uit.
“Och weet jij trouwens waar we moeten zijn?” herinnerde Kim zich opeens “We zitten al een tijdje te zoeken,”
“Gewoon daar,” Lander wees naar een plek waar al een groepje mensen stonden net 10 meter van ons.
“Ohnee, en daar zitte we al eeuwen achter te zoeken. En het was gewoon achter ons,” Kim keek alsof ze haar eigen wel kon slaan. Melina gaf haar een schouderklopje.
“Kom we gaan de rest gaan begroeten,” stelde ze voor. Kim keek. Hoofdschuddend keek Lander de twee na en concentreerde zich dan weer op zijn gsm.

“Niet zo veel bekende mensen,” merkte kim op toen ze de groep goed bestudeerde.
“Ah daar zijn ze!” riep Melina blij en liep opgewekt naar een klein groepje. Opgewekt groette ze iedereen met een knuffel. Eerst natuurlijk haar blondgenootje Heleen waar ze ook al zalige en blondige tijden mee heeft gehad. Dan Tom die weeral aardig gegroeid was. Hem kende Melina niet zo goed, en ze vond hem ook niet zo aardig. Het was een beetje de linkerhand van Lander en die twee wouden altijd stoer doen, tot vervelens toe. Maar ze kon er wel vriendelijk tegen doen. Snel gaf ze ook Wanda en Robbe een knuffel. Wanda had ze al meer dan een jaar niet gezien, maar het is best een aardige meid en Robbe, dat is iets speciaals voor Melina. Ongetwijfeld degene met wie ze het best kon opschieten maar ook degene van wie ze al het meest blauwe plekken had van overgehouden met de ruwe spelletjes die ze zo graag speelden in Hevion.
“Hoi!” zei ze opgelaten tegen hem.
“Hoi, tijdje geleden he?” zei hij.
“Ja dat is wel. En hoe is het met je,”
“Och dat gaat wel, nu zeker dat we naar Hevion gaan. Voor wanneer ik het vergeet. Ik heb nog iets voor je,”
“Voor mij?”verbaasd keek Melina hem aan toen Robbe uit zijn rugzak een valse rode roos haalde.
“Nog voor je verjaardag. En ze zingt!” Robbe drukte op het plaatje waar <push> op stond. De roos begon heel vals <you are my sunshine> te zingen. Met een grote grijns op haar gezicht nam Melina de roos aan.

Citaat:

Deel ||

“Wil je nu eindelijk stoppen met dat stom muziekje van die roos?” geïrriteerd keek Heleen Kim aan die al de gehele treinreis met Melina’s roos aan het spelen was. Ze keek Heleen beteudert aan en legde dan de roos op het tafeltje. Het groepje was druk aan het praten over het kamp in de paasvakantie waaraan Melina, Kim, Lander en Tom hadden aan meegedaan.
“En jij zat weer in de A. Jij hebt daar een abbonement op!” beschuldigde Lander melina.
“Ja ik betaal daarvoor. En ook wie er bij mij zit, dus je zou maar beter wat vriendelijker doen,” kaatste melina terug terwijl ze haarogen ten hemel sloeg. Weer stoer doen, zoals altijd, wat haatte Melina het. Op kamp werden de deelnemers altijd in drie groepen verdeeld: A, B en C. A waren de beste ruiter en C de slechtste. B lag er tussen in. Melina was best een goede ruiter en zat dan ook altijd in de A. Lander en Tom deden daar altijd moeilijk over en dachten dat ze het beter konden wanneer iets niet lukte bij een A-ruiter maar de fijnere kunsten van paardrijden begrepen ze niet of hadden er te weinig geduld voor.
“Zal ik dan je voeten kussen, o machtige Melina?” Tom was op zijn knieën voor Melina gaan zitten. Direct begon heel het groepje te lachen.
“Je mond ziet er wat vuil uit. Eerst spoelen liefst!” zei Melina terwijl ze hem met haar voet van haar weg duwde.
“Natuurlijk mijn koneging,” ging Tom verder terwijl hij diep boog.
“Nee maar echt, dit jaar zal je wel in de A zitten, Lander. Heb je al bekeken wat er allemaal meegat?” negeerde Melina Tom die nog een paar buigingen maakte voor haar.
“Het was een grapje, Mel,” meldde Lander haar.
“Ja maar echt. Het zijn echt rare mensne die mee zijn. Ze bekijken ons ook zo raar,” vertelde Melina met een benauwd gezicht.
“Ja maar hoe gedragen we ons ook? We zijn net een paar gekken die ze perongeluk hebben los gelaten,” lachtte Kim. Iedereen knikte. Overdreven begon Tom te zwaaien naar een paar meisjes die achter ons zaten in de trein. Snel wendde de meisjes hun blikken af.
“Of ze zijn verliefd op je, Tom” zei Wanda geheimzinning. Tom glimlachtte flauwtjes tegen haar.
“Auw mijn hoofd doet zeer,” jammerde melina. Ze nam de ijzeren bloemetjesdiadeem van haar hoofd en legde hem op het tafeltje naast de roos. Hij spande iets te veel
“Och mag ik eens?” vroeg Tom haar. Argwanend keek Kim hem aan.
“Doe maar, zolang je hem niet kapotmaakt,” zei Melina.
“Wat ben je van plan?” zei Kim traag.
“Hem opzetten natuurlijk!” Tom nam de diadeem vast en zette hem op zijn hoofd. Hij keek naar het raam die hem weerspiegelde.
“Hij past me wel goed,” merkte hij op.
“Als je nu nog die roos vast hebt, is het compleet!” Wanda drukte hem de roos in zijn handen.
“En nu een foto!” merkte Lander al lachend op.
“Wacht ik neem mijn fototoestel!” snel keerde Kim haar rugzak om op de grond van de trein en haalde uit al de rommel haar fototoestel.
“Lachen Tom!” commandeerde ze hem toen ze haar fototoestel op hem richtte. Met een heel erg lieve glimlach stond Tom daar voor ons, met een bloemetjesdiamdeem op zijn hoofd en een roos in zijn handen.
“Net een jannet!” lachtte Heleen. Kim trok snel een foto van hem.
“En nu iedereen te samen?” vroeg ze aan het groepje. Iedereen knikte heftig ja.
“Ik zal de foto wel trekken,” stelde Robbe voor. Kim drukte hem het fototoestel in zijn handen en legde snel uit hoe het werkte.
“Gewoon op het knopje drukken dus!” zei ze vrolijk.
“Hé jij moet ook wel op de foto!” riep Melina verontwaardigt tegen Robbe. Ze had nog niet door dat hij de foto ging trekken. Hij praat ook zo stil, dacht ze. Eigelijk zegt hij gewoon niet veel. Van de luidruchtige jongen van vorig jaar is niet veel meer over, rouwde Melina voor een paar seconden.
“Maar wie moet de foto dan trekken?” wendde Kim zich tot Melina.
“Hé meisje, hoe noem je?” vroeg Tom heel erg jannetterig aan een blondharig meisje dat er nogal vreemd uit zag.
“Eva,” zei ze verlegen.
“Wil jij de foto trekken?”
Ze knikte en liep op Robbe af. Hij legde ook uit hoe het toestel werkte en toen ze het na een paar minuten eindelijk snapte liep hij naar het groepje dat rond Tom stond. Hij stelde zich naast melina.
“Iedereen lachen,” zei die vrolijk!

“Ik zie het kasteel!” riep Tom plots. Het groepje stond nog rond hem heen maar al snel vloog iedereen naar het venster toe om de torens van het kasteel van Hevion te zien. Het kasteel is het herkinningspunt van het kamp. In het kasteel zijn ook de slaapkamers. Het kasteel heeft ook nog bijgebouwen. Je hebt het stallencomplex en de gebouwen waar vroeger de bedienden van de baron in woonde. Het stallencomplex was echt heel erg mooi, je had er zeker plaats voor 40 paarden. Ook had je in dat deel nog een kleine binnepiste maar die wordt alleen gebruikt voor de ponylessen. De paardekampers rijden daar soms ook in als het slecht weer is, maar dat gebeurd niet vaak. Meestal moeten de paardekampers in weer en wind nog buitenrijden, zelfs als het onweert. Naast het stallencomplex lagen nog 2 grote pistes, waar dus de paardekampers in rijden, en ook nog een paar grasvelden waar de spelletjes door gingen als je niet op je paard zat. Vele mensen vonden Hevion een droomwereld, 11 dagen in een kasteel wonen wie wil dat nu niet?
“Jongelui daarachter? Willen jullie ook even gaan zitten?” riep de hoofdanimator plots, het was een oudere man met grijs haar. Hij had sandalen aan met witte sokken in. Melina keek het lachend aan maar toen de hoofdanimator haar een strenge blik toezende ging ze braaf weer gaan zitten.
“Heb je die witte sokken gezien?” fluisterde ze tegen Kim.
“En ook graag zwijgen! Zoals sommige ongetwijfeld al hebben gemerkt komen we aan in Hevion waar we dus moeten uitstappen. Dit moet zo snel mogelijk gebeuren. Als ik klaar ben met praten nemen jullie alles mee en stappen via die deur uit,” Hij wees naar de deur achter zich. Al snel begon iedereen zijn zak te nemen. Kim was druk bezig om onder alle banken van de trein te kijken of er niets meer van haar rommel onder lag.
“Wachten! Ik ben nog niet klaar! Dan als jullie zijn uitgestapt stellen jullie je tegen de omheining van het perron. Als de trein vertrokken is gaan de paardekampers de koffers, die door het kader uit de trein zijn genomen, naar de trailer brengen die op de weg staat. Als alle koffers in de trailer zijn geladen vertrekken we te voet naar het kasteel. Zorg dat jullie alles meehebben!”
“Die sokken!” gilde Melina toen de hoofdanimator buiten gehoorafstand stond. Robbe lachtte met haar mee.

“Ik heb zin om de berg gewoon op te lopen,” droomde Kim toen ze net waren afgestapt.
“Ik ook. Gaan we dat doen?” antwoorde Melina. Plots legde iemand zijn ene arm over Melina’s schouder en zijn andere arm over Kim haar schouder.
“Goed idee. Maar eerst de Koffers!” zei Tom vrolijk en hij liet hun schouders los.
“Moet je ons nu echt zo laten verschieten!” Kim keek boos naar hem en hij haalde zijn schouders op.
“Melina is toch niet geschrokken,” zei hij nonchalant.
“Och jij!” riep kim terwijl ze hem een duw gaf. Melina keek het hoofdschudden aan. Plots kwam er een monitor naast haar staan.
“Ik zie geen actie!” riep hij tegen haar. Melina deed een stap naar achter, bang dat haar neus er anders zou afligge, en keek hem vreemd aan.
“Komaan, help mee de koffers naar de trailer brengen,” spoorde hij haar aan “En jullie ook!” wendde hij zich tot Kim en Tom.
“Waarom?” vroeg Tom op een manier alsof hij dom is. De monitor negeerde het wijselijk en schreeuwde nog een paar keer actie tot wanneer ze in looppas naar de koffers rende.
“Rara monitors van tegenwoordig,” zei Tom met een benauwd gezicht toen de actie-moni ons eindelijk met rust had gelaten. Nu was hij nog een paar andere kampers schrik aan het aanjagen met zijn actiegillen “Je kunt ze niet eens meer plagen,”
“Dat is niet plagen maar pesten, Tom. Heel groot verschil,” zei Heleen die opeens naast ons stond. Tom glimlachte onvriendelijk naar haar waardoor zij haar wenkbrauwen op trok.
“Rara monitors? Ik denk dat de deelnemers nog vreemder zijn!” merkte ze droog op.

Na 5 minuten stappen waren eindelijk de pony- en paardekampers toegekomen aan het kasteel. Melina en Kim waren tegen gehouden door de actie-moni wanneer ze de berg wouden oplopen. Dit vond hij iets te veel actie in het begin van een kamp. De kampers mochten zich allemaal neerzetten op het grasveld voor het kasteel. Maar Kim en Melina negeerden dat en liepen naar de keukenploeg. Ze kende twee meisjes die nu nog voor vijf dagen in de keuken werkte heel erg goed. Na een snelle knuffel want de actiemoni kwam hun halen, liepen ze weer terug naar het grasveld. Ze zouden direct van de keukenploeg een vieruurtje krijgen. Melina zette zich naast Robbe die er weer wat afwezig bijzat.
“Zo stil?” merkte ze op. Hij knikte.
“Hoe komt het?”
“Ik weet niet goed wat te zeggen,”
Melina glimlachte.
“Ohja nog bedankt voor die roos!” bedankte ze hem. Plots sperde haar ogen wijdopen.
“Wat is er?” vroeg Robbe bezorgt.
“Mijn roos! Ze ligt nog op de trein!” schreeuwde Melina uit

Citaat:

DEEL III
“Zie het positief Mel! Nu horen we tenminste dat irritante muziekje niet meer,”troostte Heleen Melina die er maar triestig bij liep door het verlies van haar pas gekregen roos. De hoofdanimator was net de kamers aan het verdelen. De 7 jongens die er waren, hadden net hun kamer gekregen en gingen mee met de actie-moni die trouwens joeri noemt. Spijtig genoeg voor de jongens hadden zij een kamer op de eerste verdieping. De kamers van de meisjes zijn altijd een paar verdiepingen hoger. Het zijn dan wel meer trappen om op te klimmen, maar de kamers zijn daar veel mooier, die hebben meer een middeleeuwse sfeer, ook al is het kasteel niet gebouwd in de middeleeuwen. Het is zelf nog geen 200 jaar oud.
“Ik heb 2 kamers van 6 en één van 8. Maar in die één van 8 slaapt kim al,” vertelde de hoofdanimator. Kim stak vlug haar hand in de lucht.
“Eum hoofdmoni! Waarom moet ik daar slpaen?”
“Ik noem Koen. Omdat er een matras bij ligt voor jou,”
Kim vloekte binnenmonds.
“Dan moeten wij daar slapen, Kim. Heleen en Wanda zullen wel bij ons willen slapen,” zei Melina.
“En Sarah niet vergeten!” mengde Wanda zich in het gesprek. Sarah was een meisje die ook vorig jaar mee was.
“Dan zijn we al met 5! Nog 3 mensen?” vragend keek Kim in het rond. Plots tikte er iemand op haar schouder.
“En ik dan?” Lisa keek haar verontwaardigt aan. Zij was ook iemand van vorig jaar, maar de groep kende haar niet zo goed. Kim knikte heftig van ja.
“2 mensen nog? Wie o wie wil bij de leukste kamer van heel het kamp slapen?” smeekend keek Heleen in het rond.
“Moet ik misschien iemand aanduiden?” vroeg Melina met een boze toon in haar stem aan de rest van de kampers die een stap achter uit deden uit schrik van haar dreigement.
“We zullen anders eerst de andere kamers verdelen,”stelde Koen voor. Zo gezegt zo gedaaan. Enzo kreeg het groepje na 5 minuten 2 onbekende mensen in hun kamer.

“En hoe noemen jullie?” vroeg Melina vriendelijk aan de twee onbekende meisjes.
“Sylvia,” zei het ene meisje die bruin haar had met een wipneusje.
“En ik noem Joke,” zei de andere die er heel erg seutig uitzag.
“Zal ik proberen te onthouden, Ik ben Melina,” stelde Melina haar voor en daarna stelde ze ook de rest van de kamer voor aan hun.
“Kamer 3?” riep opeens iemand.
“Dat zijn wij zeker?” vroeg Wanda aan Sarah. Die knikte van ja.
“Hier zijn we!” gilde heleen. Er kwam een moni naar het groepje toe die zich voorstelde als Lore. Ze had kort zwart haar en was redelijk groot. Lore had een heel vrolijke indruk, zo iemand dat je altijd weer goedgezind krijgt. Een perfecte moni dus.
“Ik ben jullie kamerverantwoordelijke. Normaal zouden we nu naar de kamer moeten om uit te pakken,” vertelde ze.
“Waarom gaan we dna niet?” vroeg Kim na dat het even stil was.
“Heb je dat kasteel al eens bekeken! Het is reusachtig! Daar vind ik de weg niet in weer hoor. Dus wacht ik even tot wanneer de andere twee kamers met hun moni naar boven gaan,”
“Het is anders heel simpel. De meeste dingen staan aangeduid en we gebruiken niet het hele kasteel. Op het gelijkvloers gebruiken we alleen maar de inkom de rest is van de baron. En dan op de éérste gebruiken we ook maar 1 gang met wat kamers, de 2de alleen de trap en op de 3de twee grote leslokalen en dan de 4de helemaal. Maar daar zijn alleen slaapkamers. En daar slapen wij ook.” Vertelde Kim vlug. Lore luisterde heel aandachtig.
“En de rest van de ruimtes?”vroeg ze heel erg geïnterreseerd.
“Die zijn van de baron. Maar er zijn maar 4 verdiepingen van de 7 verdiepingen die bewoonbaar zijn, de rest is te gevaarlijk,”
“Nee toch? Ook nog een stukje van de 5de. Want kamer 3 heeft daar nog een verdieping,” corrigeerde Heleen Kim.
“Maar dan moet er toch nog in orde zijn van de 5de?” Kim keek vastberaden naar het kasteel. Er moet meer zijn dacht ze.
“Heel interresant allemaal maar zijn jullie niet bang dat er spoken zijn?” geheimzinnig keek lore de groep aan die haar duidelijk voor gek aan het verklaren was.
“Gaan we al niet? We weten toch de weg,” zei Melina plots.

“Ik slaap boven!” riep Melina direct toen ze de deur van de kamer opende. Het duurde altijd even voordat iedereen zijn koffer alle trappen had opgesleept. Het was echt eens een idee om een lift te installeren want dit was volgens Melina niet heel erg gezond. Kamer 3 had 2 verdiepingen, in het midden had je een trap staan om naar boven te gaan en daar stonden 3 bedden, normaal gezien dan, beneden had je 2 stapelbedden en wat kasten. Ook was er beneden een lavabo met een spiegel daar boven.
Vlug opende melina het grote venster, het was om te stikken op de kamer. Net toen ze haar hoofd buiten stak kwam Lisa de kamer binnen. Het eerste wat ze deed was op het lichtknopje drukken van de lamp die boven de spiegel hing.
“Ja, het werkt!” gilde ze blij uit.
“Echt?” verbaasd kwam Melina kijken naar het licht. Dit was ook de eerste keer dat het licht daar werkte.
“Ik ga mijn koffer naar boven gaan brengen,” besloot Melina. De rest van de kamer was er nog altijd niet, dus melina kon het beste bed uitkiezen.
“Waar is die matras eigelijk?” merkte Lisa op. Melina’s ogen sperde zich open. Die zal toch niet boven liggen? Snel sprong ze de trap op.
“Er is bijna geen plaats meer om te bewegen, laat staan te ademen!” gilde ze uit toen ze de matras zag liggen tussen de andere bedden. Lachend kwam Lisa de trap opgelopen.
“Het zal hier nog warm worden,” gniffelde ze.
“Ja lach nog maar een beetje. Die matras ligt zelf bijna onder het bed! Kom, ik ga die bedden wat meer naar voren schuiven. Ik wil echt niet met mijn hoofd onder die planken slapen. Het zit daar vol met spinnen. Best wel interresant als je wakker wordt en er een spin in je mond zit,”
“Leg dan gewoon je hoofd aan de andere kant,”
Melina leek even na te denken en werd toen rood.
“Sorry ik ben blond. Waar ga jij slapen?”
“Beneden, dit hier is me echt te druk,”
“Dan slaap jij wel niet in het bovenste bed!” gilde Sarah uit “Daar slaap ik,” verduidelijkte ze haar dan “En de andere bedden zijn al bezet,”
Lisa haalde haar schouders op “Dat maakt me niet veel uit,”
Ze slenterde de trap af naar beneden. Melina besloot om haar bed op te maken
Eerst een laken, dan nog een laken en het deken? Nee het is veel te warm, en ze legde het deken onder haar kussen.
“Nou dat ziet er heel comfortabel uit,” zei Kim toen ze haar matras zag.
“Zie het als een stapelbed, jij slaapt van onder!” Melina keek haar vriendin lachend aan maar die kon er blijkbaar niet zo mee lachen.
“Kom op, we wisselen wel soms eens,” gaf Melina Kim een schouderklopje.
“Hoe komt het nou eigelijk dat je op een matras moet slapen?” vroeg Heleen die ook al haar bed aan het opmaken was. Zij en Wanda hadden ook besloten om boven te slapen.
“Mijn vader had me te laat ingeschreven,” verduidelijkte Kim de situatie.
“Je mag blij zijn dat je nog mee mocht,” Wanda keek Melinas bed aan toen ze dat zei “Noem je dat opgemaakt?” half lachend bleef ze naar het bed kijken. Eigelijk had melina gewoon de lakens er op gegooid en al zeker niet de stukken die over het bed vielen onder de matras geschoven.
“Ik wou voor Kim een hemelbed maken. Vind je dat niet lief?”
“Heel lief, maar maak dat bed nu maar behoorlijk op. En de rest ook,” Lore kwam net de trap opgestapt en sloeg vluchtig een blik op Melina’s bed en toen op de rest. “Nou, dat is hier krap,” merkte ze op. De meisjes zwegen.
“Ik mis mijn roos,” zei Melina triestig toen Lore terug naar beneden was. Heleen sloeg haar ogen ten hemel. Die roos had echt al op haar zenuwen gewerkt. Ze was zelf blij dat ze weg was.
“Waarom heb je die eigelijk gekregen?” daar was Wanda wel in geïnterreerd. Nu al een koppeltje op kamp zou echt zalig zijn.
“Voor mijn verjaardag he. Dat had hij vorig jaar beloofd, was ik zelf vergeten,”

Toen het uitpakken klaar was was het tijd voor de briefing. Samen met heel de kamer gingen ze naar de paardenkoer waar al de rest van de kampers al zaten. Het groepje was al goed bezig om dezelfde reputatie op te bouwen als vorig jaar: de telaatkomers!
Nadat Koen hun een boze blik had toegezonden en ze op de grond waren gaan zitten begon hij aan zijn lange uitleg die vele al zoveel hadden gehoord en zelfs al van buiten kenden. Melina maakte van dit saai kwartiertje gebruik om alle deelnemerseens goed te bekijken. Er kunnen altijd nog wat leuke mensen tussen zitten. Opeens gaf Kim haar een duwde.
“Wat?” zei ze geschrokken.
“Je roos,” wees kim haar aan. Koen was vragend aan het rondlopen met de roos in de hoop de eigenaar te vinden.
“Die is van mij!” gilde Melina. Vol ongeduld keek Koen haar aan toen ze naar hem toeliep en haar roos aanpakte.
“Hoe komt die aan mijn roos?” fluisterde ze naar Kim toen ze weer naast haar zat.
“Ze hebben alles nog gecontroleerd voor de trein vertrok,”
“Tsss, ze vertrouwen ons toch nooit. Maar goed de roos is back,”
Kim glimlachte. Vaag zag Melina dat Heleen heel geïrriteerd aan het kijken was.

Bentuh schreef:

heeey heey goed verhaal..
alleen soms niet echt makkelijk te lezen..

zijn nog niet echt veel mensen die het lezen he jammer

Citaat:

Deel IV

Met een zucht liet Melina haar op haar bed vallen. Eerste dag en ze was al doodop. Gewoon een uurtje staldienst gehad en 10 minuten op een paard gezeten voor de proefrit. Dat was voor de groepsverdeling, de 3 instructeurs keken 5 minuten hoe je rijd en op wat ze gezien hebben delen ze dan de groepen in. Natuurlijk had ze een moeilijk paardje gekregen, alleen maar al voor het opstijgen was het een hele onderneming. Je moest alleen maar al naar de stijgbeugel kijken en het paard begon al te bokken. Bij de staldienst had ze al snel een reputatie van iemand die te veel babbeld. De groom was al uitgevlogen tegen haar dat ze moest stoppen met babbelen en had haar dan in de voederkamer gezet, helemaal alleen. Het was echt geen pretje voor haar om de voederkamer te vegen, hoeveel spinnen ze wel niet huisloos had gemaakt was niet eens te tellen op twee handen. Tot haar grote spijt had ze ook nog wat spinnen zelf gezien.
“Binnen 5 minuten gaan de lichten uit,” riep Lore vanuit de gang. Ze kreeg de deur niet open doordat er een koffer voorstond, snel deed Lisa haar koffer weg.
Na 5 minuten zat iedereen in zijn bed en werden de luchten uitgedaan. Een minuutje was het stil.
“Terug in leignon,” zei Wanda plots.
“Ik ben blij. Al de mensen weerzien was echt leuk. Ik denk dat dit kamp echt zalig zal worden,” Melina was ondertussen al rechtop gaan zitten. Het vermoeide gevoel was al vlug verdwenen.
“Ja dat is wel,” zei Heleen “Ik vind dat we iets moeten doen vanavond,”
Kim die op haar matras lag ging snel op het bed van Wanda zitten en Melina volgde haar voorbeeld. Zij lag helemaal rechts en Heleen helemaal links, en doordat Heleen fluisterde kon melina haar totaal niet verstaan.
“Wat dan?” onschuldig maar heel erg geïnterreseerd keek melina haar blondgenootje aan.
“Iets met de jongens?” stelde Heleen voor.
“Waarom altijd met de jongens?” Melina keek heel erg geïrriteerd. Ze was het beu om altijd de jongens te plagen, er moet iets nieuws.
“Oei, er is er eentje verliefd!” vrolijk gaf Heleen melina een schouderklopje die gekwetst aan het kijken was.
“Waarom zou ik verliefd zijn?”
“Misschien omdat jij degene was die vroeger altijd de jongens wou pesten, jij die altijd nieuwe ideeën had en nu wil je het opeens niet meer,”
“Heleen! Ik wil gewoon iets nieuws,”
“Ik weet iets,”
Vragend keken de drie andere meisjes Kim aan.
“We gaan het kasteel verkennen. In al die jaren dat we hier op kamp waren hebben we dat nog nooit gedaan,”
Het was even stil.
“Ik vind dat we dat ook wel eens moeten doen, met name deze verdieping” melina klopte op de muur die hol klonk.
“De 5de verdieping, maar nergens op de gang is er een deur die naar boven zou leiden toch?” geïnterreseerd keek Heleen de kamer rond om een geheime deur te vinden die hun anders nog nooit zou opgevallen zijn.
“Eum Heleen, kijk eens achter je, daar is je deur,” wees Melina haar aan.
Heleen keek snel achter haar, ze vond het vreemd dat ze nog nooit een deur had gezien. Nu zag ze er toch ook geen.
“Waar zie jij die deur?”
“Zie je dat niet dat dat anders gemetselt is?” legde melina uit en ze kroop op het bed van leen en ging met haar vinger rond de deur.
“Hier moet vroeger een deur geweest zijn,” meende ze.
“Of een kast, zo één in de muur,” merkte Kim op.
“Nee een deur denk ik,” Melina was er heel zeker van, ze voelde het. Dat was haar speciale gave.
“Allemaal heel erg leuk, maar wat schiet je daarmee op? We wisten toch al dat er een 5de verdieping was en langs hier zullen we er in elk geval niet geraken. Er is misschien geen deur op deze gang naar daar maar er is nog een gang achter dat rode muurtapijt,” vertelde Wanda plots.
“Wat? Is daar nog een gang achter?” verbaasd keek Kim haar aan. Melina stond al recht om te gaan kijken.
“Wacht Melina! Er is nog nachtwacht,” waarschuwde Heleen haar vlug. Melina negeerde het en liep de eerste treden van de tram af. Net toen ze op de derde trede stons zag ze licht op de gang van een zaklamp. Stokstijf bleef melina staan. Iedereen hield zijn adem in. De nachtwacht kwam de kamer ingelopen en scheen met de zaklamp op de bedden die beneden stonden. Laat ze nu niet naar boven komen, hoopte Melina. Maar haar wens werd niet gerespecteerd, al vlug scheen iemand van de nachtwacht naar boven en merkte melina op.
“Wat ben jij van plan?” vroeg ze.
“Naar de wc gaan,” verzon Melina vlug.
“Kom terug in je bed, nu!” gilde de vrouw van de nachtwacht met een oorverdovend volume. Melina had net één van de waardelooste smoezen gebruikt die je maar kon verzinnen. Snel kroop ze weer in haar bed, zonder tegenspreken, het was nog een wonder dat haar neus er niet af was.

Een uur later, nadat de nachtwacht was verdwenen, sliep iedereen al in de kamer behalve Melina. Ze kon de slaap maar niet pakken. Ze zuchtte en draaide haar nog eens om. Na 2 minuten gaf ze het op en besloot om naar de wc te gaan. Zo stil mogelijk liep ze de trap af. Net toen ze beneden kwam, draaide Lisa haar om. Haar ogen waren op.
“Ook nog wakker?” fluisterde ze. Melina knikte.
“Ga je mee naar de wc?”
Lisa knikte van ja en kroop ook uit haar bed. Voorzichtig om niets om te stoten liepen de meisjes naar de deur.
“Ik moet eigelijk wel niet naar de wc. Maar ik kan niet slapen, misschien helpt het om even daar te zitten,” zei Melina toen ze op de gang waren.
“Anders zetten we ons gewoon even in de stoelen,”
Net naast hun kamer was er een plaatsje waar je op je gemak even kon zitten. Er stonden zachte stoelen, een tafeltje en zelf een tv. Melina zette de tv aan. Het was er nog een zwartwit-tv. En er stondne ook niet zoveel posten op.
“Het geluid werkt niet,” merkte Lisa op. Daar had Melina nog niet op gelet. Met ene zucht zette ze de tv weer uit en zakte diep onder uit in de comfortabele stoel.
“Wat zou er achter dat tapijt zijn?” vroeg Lisa plots.
“Volgens mij een gang,”
“Of het is een poort naar het verleden. Dat moet echt zalig zijn! Stel je voor je loopt er door en opeens is het het jaar 1900,”
“Ja dat zou wel zalig zijn!”
“Hoe zou het hier geweest zijn,”
“Ik heb foto’s van vroeger gezien. Zo waar de grasvelden waren was er een bloementuin enzo. En wist je dat er ondergrondse gangen zijn?”
“Echt?” Lisa keek Melina verbaasd aan. Die knikte van ja.
“Die wil ik wel eens zien!” zei Lisa enthousiast.
“Ik weet niet waar ze zijn,”
“Misschien in die gang;”
“Ja tuurlijk, ondergrondse gangen die starten op het 4deverdiep!”
“Ja maar eerst zo’n gave glijbaan,”
“Vast,”
“Misschien vanuit de kelder? Daar ben ik ooit eens geweest, om dat tv’tje naar boven te halen. Dat was toen een idee van de baron. Toen je ook nog op kamp kon gaan in de winter in Hevion. Het sneeuwde toen veel en we konnen niet meer naar buiten. We verveelde ons toen echt dood en toen zei de baron dat hij wel nog iets wist,”
“Ah, leuk een tv met 3 posten op,”
“Echt he! Maar in de kelder staat er nog vanalles. Ik dnek zelf dat ik foltertuigen heb geizn,”
“Dat kan toch niet. Dit kasteel is niet vanuit de middeleeuwen,”
“Ja maar de eerste baron was nogal een fan van de middeleeuwden. Daarom heeft hij ook dit kasteel laten bouwen,”
“En dna heeft hij wat foltertuigen nagebouwd?”
Lisa zweeg even. Ze vond ook dat dat nogal vaag klonk.
“Gaan we weer naar de kamer?” vroeg melina plots na 2 minuten.
“Of we kunnen even kijken achter het muurtapijt, misschien is er echt een poort naar het verleden”
Melina lachtte
“Dat kunnen we wel doen,” besloot melina en stond op uit de stoel. Samen liepen de meisjes naar het eind van de gang waar het tapijt ging. Lisa nam het tapijt aan de zijkant vast en keek er achter.
“En?” bennieuwd keek Melina naar Lisa die het tapijt weer los liet.
“Donker,”
“Kom we gaan kijken wat daar op die gang is,”
Handig haalde Melina haar gsm uit elkaar en stak het hoesje in het borstzakje van haar pyame. Zo gaf haar gsm veel meer licht. De meisjes verdwenen achter het tapijt.

“Wakker worden!” schreeuwde Lore. Toen er weinig reactie kwam van boven, liep ze de trap op. De 3 meisjes waren daar nog diep aan het slapen. De 3? Waar is de 4de? Ze stootte Kim aan die vermoeid haar ogen opende.
“Waar is Melina?” vroeg ze haar.
“Daar,” vermoeid wees Kim naar het lege bed. Toen Kim wat beter keek zag ze dat het bed leeg was. Even dacht ze na.
“He waar is Lisa?” hoorden ze plots sarah van beneden roepen.