Geplaatst 
commentaar?
graag
Ik weet het niet meer, het zit me niet mee de laatste tijd.
Mijn vrienden laten me vallen, me ouders hebben geen vertrouwen meer in me, en over school zal ik maar niet beginnen. Een hele tijd voelde ik me super, ik had er nieuwe vrienden bij waarmee ik veel optrok. Ik haalde super punten op school, mijn ouders waren trots. Ik weet niet waardoor het is gekomen, maar op een begeven moment voelde ik me waardeloos. Mijn “vrienden” hadden toch andere interesses waardoor ik als het ware opzij werd geschoven. Ze gingen naar concerten van rockbands, bezochten feesten waar ik nooit zou durven te komen. Zij zaten in hun examenjaar en hadden niet veel tijd voor andere dingen, ik zat niet bij hun op school, dan zou het waarschijnlijk anders zijn geweest. We hadden alleen contact met elkaar via MSN. Uiteindelijk spraken we nooit meer af, als ik ze tegen kwam deden ze net of ze me niet kenden, ze negeerden me, ook als ik “hoi” zei. Buiten hun om had ik maar weinig vrienden. Er was één meisje op de hele school waar ik het echt goed mee kon vinden, alleen het nadeel was weer dat zij niet bepaald goed bekend stond. Het was meer het kneusje van de school. Ik had geen zin om onze vriendschap op te geven alleen omdat zij niet goed bekend stond, ze was een leuke meid ik kon met haar lachen, over de jongens praten, winkelen alles wat je maar kunt bedenken. Ik voelde me vrolijk bij haar, ik vertrouwde haar. Tot op het moment dat ze werd ingepalmd door de “populaire o-zo-geweldige meisjes”. Ze hadden haar omgetoverd van lief verlegen bescheiden meisje naar een populaire gemene bitch. Alles wat ik haar ooit had verteld werd tegen mij gebruikt. Ik stond er helemaal alleen voor. Mijn “vriendin” vond het allemaal leuk en geweldig, ze dacht dat ze erbij hoorde. Ik wist wel beter en probeerden haar te redden, maar het had geen zin. Ze beweerde dat ze nu veel gelukkiger was. Ik wist dat ze ooit “gedumpt” zou worden. Ze lieten haar van alles doen; dingen weggooien, met tassen sjouwen etc. Ze vond het allemaal wel best zolang ze er maar bij mocht staan! Er kwam een moment dat ze iets begon door te krijgen, de meiden hadden haar niks meer te vertellen, ze mocht er niet meer bij staan en als ze iets tegen hun zei deden ze net of ze niks hoorden. Ik heb haar nog 1000x sorry horen zeggen. Hoe gemeen ze tegen me deed, het speet haar zo ontzettend. Ik hoorde haar wel maar haar woorden deden me niets. Eigen schuld dacht ik bij mezelf.
Nog steeds voelde ik me eenzaam, ik kom mijn gevoelens bij niemand uiten. Ik werd heel erg gesloten en had geen zin meer om voor school te werken, mijn punten werden lager en lager. Mijn ouders hadden er nog vertrouwen in, ikzelf al niet meer. School interesseerde me niet meer, ik miste iedere week wel minstens 5 uur. Wat ik in die tijd heb gedaan weet ik niet meer, ik weet wel dat ik ontzettend stom bezig was. School belde mijn ouders zeker iedere dag om te vragen of alles wel ok met me was.Mijn ouders wisten van niks. Ik vertelde mijn ouders niet veel, ze wisten eigenlijk helemaal niks van me, wat voor vrienden ik had, wat ik in mijn vrije tijd deed. Ik was vaak weg,vraag me niet waarheen, ik zou het niet weten.Mijn eindrapport was een ramp, volgens mij heb ik duizenden woede-aanvallen van mijn vader gekregen. Ik heb de hele zomer thuis gezeten, ze waren bang dat ik rare dingen zou uitvreten. Misschien moet ik mijn ouders maar bedanken. Mijn vroegere vriendin, die omgeschoolde bitch, werd ook volgestopt met allerlei drugs. Ik kwam haar zo af en toe nog eens tegen in de stad, ik werd bang van haar. Was zij ooit die leuke vriendin waarmee ik zo hard kon lachen? Haar mooie ogen waren vernietigt, het leek alsof er een grote waas over haar ogen zat, ze zag er nou niet bepaald gelukkig uit. Ik zal die blik uit haar ogen nooit maar dan ook nooit meer vergeten. Ik kan me nu ook niet meer voorstellen dat zij ooit een vriendin van mij is geweest, was ze dat überhaupt wel? Ben ik ooit wel eens met haar bevriend geweest? Ik ben zo in de war. Ik ben zoveel vergeten van wat er gebeurd is.
Ik raakte via MSN in contact met een leuke jongen. Jesse was zijn naam. Altijd waren we tegelijk op MSN, we hadden hele diepgaande gesprekken. Via de computer kon ik mijn gevoelens kwijt, hij was de enige waar ik nog fatsoenlijk mee kon praten. Hoewel ik hem nog nooit in het echt had gezien moest hij al mijn verhalen aanhoren. Misschien was het toch een stukje “veiligheid”, je kent die gene niet en via internet kun je gewoon je verhaal kwijt. Hij leek me te begrijpen en hij kwam altijd met de goede woorden om me gerust te stellen. Hij vond het ook helemaal niet erg dat hij altijd van alles moest aanhoren. Hij vond het eerder fijn dat ik me zo vertrouwd voelde bij hem. Het klinkt allemaal best raar, maar die jongen heeft via MSN wel indruk op mij gemaakt, alleen door lieve woorden te zeggen. Na veel lange MSN gesprekken kwam hij op het idee om eens in het echt af te spreken. Wow, daar schrok ik wel van, ik dacht dat ik gewoon lekker anoniem kon blijven. Maar toch, iets in me was ontzettend nieuwsgierig hoe die jongen in het echt was. We hadden het er vaak over, maar er kwam niks van. Ik was wel wat afgeschrikt, en wist niet meer hoe ik me tegen hem moest gedragen, ik was nog wel gezellig maar durfde mijn gevoelens niet meer te vertellen.
Ik heb me voor genomen, weer goed mijn best te gaan doen op school. Dit keer ga ik er helemaal voor. Ook dit keer doe ik weer 3 Havo, ik doe het gewoon nog een jaartje over. Mijn mentor zat er over te denken om me naar 4 Vmbo te sturen maar daar waren mijn ouders het niet mee eens. Het vorige jaar heb ik gewoon weggegooid, achteraf heb ik er spijt van, maar op het moment zelf interesseerde me het niks. Ik zit nou in een fijne klas, de leerlingen willen elkaar allemaal helpen met de vakken die ze moeilijk vinden. Vorig jaar was dat totaal anders, het was de hele tijd door maar getreiter en de ene deed nog stoerder dan de ander. Als er een wedstrijd was voor “het meest irritante kind uit de klas” zou iedereen winnen. Maar goed dit jaar is het dus anders. Zo heb ik weer zin om te leren en me best te doen. Ik begin met een zwakke start, ik ben het plannen en leren als het ware verleerd. Ik besluit samen met mijn mentor om op een bijles te gaan. Maar mijn ouders zijn het er niet mee eens, dat viel te verwachten. Maar toch, dan heb ik eindelijk weer motivatie dan moeten mijn ouders weer tegenwerken. Uiteindelijk weet mijn mentor ze over te halen, en ben ik 3 keer in de week tot 5 uur op school te vinden. Dat is het wel waard want mijn punten schieten omhoog, zonder dat ik er heel veel voor hoef te doen. Doordat ik zoveel voor school doe, spreek ik Jesse nog amper. Ik meld me die avond nog aan, en na 5 minuten komt hij ook online. Het begint al met de vraag: “Waarom ben je zo weinig op MSN?, wil je niet afspreken?. Ik vertel hem dat ik het een tijdje heel druk heb gehad met school en dat ik het nu weer wat rustiger heb. “Heb je nu tijd om af te spreken?”. Hij klinkt wel erg opdringerig, zo hij boos zijn dat ik zo weinig van me heb laten horen?. “Ik wil wel een keertje afspreken hoor, lijkt me leuk”, antwoord ik dan zo rustig mogelijk. Het duurt een tijdje voordat hij weer iets zegt. “Kun je morgen?”, vraagt Jesse dan. Ik schrik weer, waarom zo snel. “Morgen kan ik niet, deze hele week niet, sorry”. Hij antwoord met een sarcastische emoticon. “Ik dacht dat je het zo rustig had, geef het gewoon toe, je wil niet met me afspreken, altijd als ik erna vraag begin je óf over een ander onderwerp óf antwoord je met ja, nee, misschien, hoe zit het nou?”. Ergens heeft hij wel gelijk, maar ik wil hem wél zien, het gaat me gewoon allemaal te snel, en als hij zo opdringerig gaat doen krijg ik er steeds minder zin in.
dit was het stukje dat ik al eerder had geschreven, ik heb er al een stukje aangeplakt maar wil niet alles in 1 keer vertellen
