Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 1

Het was al laat toen ik mijn hond voor de laatste keer uitliet in het park. Ik moest nadenken, nadenken over alles dat er vandaag was gebeurd; Mijn vriendje die mij dumpte voor een ander, tenminste, mijn vriendje die met een ander had gehad terwijl ik met hem had. Mijn mentor die met het nieuws kwam dat ik waarschijnlijk zou blijven zitten. Last but not least, die trut van een Deborah die mijn beste vriendin af wou pakken!
Roxy, mijn hond was ver vor mij uitgelopen en blafte naar mij alsof ze wou zeggen 'Lis! Loop eens door!'
Ik besefte dat het al helemaal donker was en ik de laatste in het park was. Nou ja, op een paar zwervers na dan waarschijnlijk. Roxy liep inmiddels weer naast me en dat gaf me een veilig gevoel, want met een grote Mechelse herder naast je lopen mensen toch met een grote boog om je heen.
We waren inmiddels bij de voordeur beland en eenmaal binnen hoorde ik al iemand roepen 'Lisanne? Ben jij dat?!' Ik herkende duidelijk de stem van mijn moeder, 'Ja!' riep ik terug. Ik liep naar boven, op de voet gevolgd door Rox, mijn trouwe en dappere beschermengel.
Ik dacht terug aan de afgelopen dag en aan Mark. 'Wat ben ik ook een oen geweest!' Ik was kwaad op mezelf dat ik zo naïef kon zijn. Mark was mijn vriendje geweest, niet mijn eerste, maar wel mijn meest serieuze. Tenminste, zo dacht ik erover, voor Mark was ik vast niet veel meer dan een leuke hobby! Dus vandaag hoorde ik dat hij met een ander meisje had gehad terwijl hij met mij had!
Een maand, dat was de duur van onze verkering, één maand, hoeveel meisjes was hij af gegaan in die ene maand? Ik keek naar de foto's aan de muur, voornamelijk foto's van Callanta, mijn zwarte arabieren merrie. Maar daar,tussen die foto's hing een klein fotootje van Mark en mij.
Ik liep er naartoe en rukte de foto van de muur, de tranen liepen over mijn wangen toen ik het fotootje in zoveel mogelijk stukjes scheurde. Hoe kon hij mij dit aandoen?!
Ik voelde me gebroken, ik was moe en had verschrikkelijke hoofdpijn. Ik wierp mezelf op bed en viel al snel in slaap...
'S ochtends werd ik pas laat wakker, de vermoeidheid was erger, maar de hoofdpijn was weg.
Het was zaterdag dus ik was vrij, gelukkig maar anders had ik zeker gespijbeld. Ik vroeg me af of het nog iets uit zou maken, over ging ik toch niet..
Mijn mobiel trilde; een sms van Joyce! "hey meissiej, hoe gaat het met je? ik hoorde van Mark, hij is zo'n eikel! zin om wat af te spreken? misschien kan ik mee naar Callant vandaag? nou zeg jij het maar, dikke kusz Joyce."
Mijn humeur werd ineens stukken beter, dat was een goed idee! Ik had Joyce al een week niet meer gezien, ze was de hele week ziek geweeest en dus niet naar school gekomen. Dus ik smsde terug; "Ja tuurlijk, lijkt me leuk! ik heb je gemist op school joh! :p wrom was je ziek? :p om 1 uur bij de trendsetter? xxx Lisan"
Ik was gisteren ook al niet langs Callanta geweest dus ik had wel zin om weer eens naar mijn paardje te gaan, zeker als Joyce meeging. Ik schrok toen ik zag dat het al 12 uur was, nog een uur om me om te kleden en bij de trendsetter te komen!
Ik zocht mijn gewone kleren uit die ik altijd aan had als ik met vriendinnen het centrum in ging.
Voor de zekerheid nam ik mijn pinpas mee, je kan nooit weten wat je tegen komt in het het centrum.
We hadden een klein winkelcentrum in het dorp, een supermarkt, een paar kleding-zaakjes en nog wat winkeltjes, voor het echte grote winkelcentrum moest je al snel naar de stad. Maar wij? Wij vermaakten ons er wel mee.
Om precies 1 uur wist ik bij de trendsetter te zijn. Joyce gilde mijn naam al zowat toen ze me zag. 'Hey Joyce!' riep ik terug. Gelijk bood Joyce haar excuses aan 'Het spijt me van Mark, en dan te bedenken dat ik altijd degene was die zei dat jullie zo goed bij elkaar pasten'
'Ah joh maakt toch niet uit? Jij kon ook niet weten dat hij zo'n hufter is!' en Joyce schudde haar hoofd. 'Zullen we eerst een paar rondjes winkels kijken en daarna naar Callanta?' stelde ik voor, en ik kreeg een enthousiast 'Ja!' te horen.
Joyce was gek op mijn 4 jarige arabieren merrie, ik was nu bezig haar in te rijden en af en toe hielp Joyce me daarbij.
We vermaakten ons in de winkels, zagen een heleboel leuke kleding, waarvan we helaas niet alles konden kopen. Maar we hadden een geweldige middag en even, even was ik al mijn zorgen om school, Mark en Deborah vergeten. Helaas duurde dit niet lang...
'Zullen we nog even wat drinken? Ik betaal.' stelde Joyce voor. 'Oh je hoeft niet te betalen hoor!' antwoordde ik. We liepen een café in en bestelden allebei een cola.
Ik keek om me heen, twee pratende mensen, een groepje mensen die duidelijk erg veel lol hadden of erg dronken waren want ze moesten vreselijk lachen. Toen viel mijn oog op 2 zoenende mensen in een hoekje. "Oh" dacht ik. "Lekkere privacy zo."
Toen bedacht ik mij, dat die jongen mij toch wel heel bekend voorkwam!

Hoofdstuk 2

Mark! Het was Mark die daar zat te zoenen met een ander meisje!
Tegenover mij hoorde ik Joyce praten, ik had geen idee wat ze zei. Ik wist dat Mark niks fout deed, het was immers uit, maar toch deed het pijn, veel pijn.
'Lisanne? Joehoe? Wat vind je da..' verder kwam Joyce niet. Toen ze zag waar ik naar keek klapte haar mond dicht. 'Lisan...' zei ze zacht toen ze de tranen in mijn ogen zag. Ik pakte mijn spullen en liep naar buiten, om de hoek bleef ik staan en ik kon de tranen niet meer tegenhouden.
Joyce was me achterna gekomen, toen ze me zo zag staan sloeg ze een arm om me heen. 'Hij is je tranen niet waard Lisanne, echt niet!' Ik reageerde niet, ik kon alleen maar huilen.
Achteraf vond ik dat ik me vreselijk aanstelde, Joyce had gelijk, hij was mijn tranen niet waard.
Op de een of andere manier slaagde ik erin om de rest van de dag een glimlach op mijn gezicht te toveren.
Toch was ik niet vrolijk. Ik snauwde zelfs naar mijn paard, die beledigd liet merken dat ze hier niet van gediend was. 'Sorry, het ligt niet aan jou, jij betekent alles voor me Callant' fluisterde ik tegen mijn paard, terwijl ik haar zachtjes over haar mooie hoofdje aaide. Callanta briesde, alsof ze wou zeggen 'het is al goed, maak je geen zorgen.'
Aan het eind van de dag was ik blij toen ik thuis eindelijk naar mijn kamer kon rennen om op mijn kamer in janken uit te barsten en jankend in slaap kon vallen. Net als gisteren, en morgen en overmorgen vast weer..
Ik werd de volgende morgen (of moet ik middag zeggen) om kwart over 1 wakker.
Met onwijze honger, dit was best logisch want ik had de vorige avond het avondeten gemist.
Ik zette mijn computer aan, ik wist niet waarom maar voor de eerste keer in mijn leven vond ik dat mijn sociale leven voor eten ging. Ik zette mijn MSN aan en was best wel teleurgesteld toen ik zag dat ik geen mails had. Ik had er op zijn minst 1 verwacht van Joyce.
Nadat ik wat gegeten had en mijn paardrijkleding aan had ging ik op weg naar Callanta. Misschien zou wat afleiding me goed doen.
Callanta hinnikte vrolijk toen ik haar riep. 'Is er toch nog iemand vrolijk dat ik er ben' mompelde ik en ik gaf Callant een appel. 'Ik heb vandaag niet zoveel tijd voor je schat, ik moet vanmiddag naar de verjaardag van mijn oma.' Ik rolde met mijn ogen, verjaardagen van oma's, het kon bijna niet saaier.
Ik longeerde Callanta, ze was een engel en ik was trots op haar. Toen ik bijna klaar was ging mijn mobiel. "Een sms van Joyce!" dacht ik. Te vroeg gejuicht, dat had ik gedaan. Ik schrok, Mark! Waarom smste hij me?! 'Wat is zijn probleem?' vroeg ik mezelf hardop af, maar ik kon niet doen alsof het me niks deed.
Lichtelijk van streek opende ik de sms:
"Ik heb spijt van wat ik gedaan heb, jij bent het enige meisje voor mij, kom op msn, ik
spreek je zo. Mark"
Een uurtje later zat ik toch achter MSN. Mark begon gelijk te praten; "Ik mis je, ik heb een fout gemaakt, alsjeblieft vergeef me!" stond er in mijn beeldscherm. Ik vroeg me af of hij het meende. "Ik hou van je, kun je het me vergeven?"
Oke, ik was boos, maar 'ik hou van je' was zo'n beetje het toverwoord. Dat zeg je immers niet zomaar als je het niet meent, toch?
Ik twijfelde heel even. Toen typte ik: "ik vergeef je" Het duurde een tijdje voordat er weer wat stond. "Ik meen het Lisanne, jij bent de enige voor mij." Ik voelde me nog een beetje overdonderd, maar schreef terug: "Jij ook voor mij."
Toen riep mijn moeder dat het tijd was om naar de verjaardag van mijn oma te gaan.
De volgende dag op school zag ik Joyce weer, en Deborah, bah de trut! Deborah was zo'n beetje het meisje waar iedere jongen van droomde.
Joyce haar mond viel open toen ik haar vertelde van mij en Mark. 'Wat?! Dat méén je niet?! Hij heeft je bedrogen Lis!' Ik hoorde het allemaal, maar het leek zo onbelangrijk..
De rest van de dag kon ik me niet concentreren, ik kon alleen maar aan Mark denken. Dat Joyce pissig was leek niet uit te maken, ze trok wel bij.
Die middag zocht ik alvast de kleding uit voor mijn afspraakje met Mark. Roxy keek verbaasd toe hoe ik al mijn kleren uit de kast gooide in een verwoedde poging mijn korte rode rokje te vinden.
Tevreden keek ik even later naar het resultaat, mijn rode rokje met een blauw topje gecombineerd met mijn zwarte laarsjes.
Callanta zou vandaag losgegooid worden door de staleigenaar. Ik voelde me wel een klein beetje schuldig, ik zou eigenlijk elke dag toch een tijdje met haar bezig moeten zijn maar dat was ik toch niet echt. Achja vanaf morgen zou ik me er weer volop op gaan concentreren, dacht ik. Nu moest ik eerst maar eens gaan concentreren op mijn afspraakje met Mark vanavond.
'Lisanne! Kom je eten?' riep mijn moeder van beneden. 'Ik kom eraan!' riep ik terug.
Na het eten wachtte ik even voordat ik tegen mijn ouders zei 'Ik ga naar een vriendin, ben pas laat terug.' Mijn moeder knikte. Mijn ouders wisten niks van Mark, misschien was dat maar beter ook. Ik pakte mijn fiets en ging op weg..

Citaat:

Hoofdstuk 3.

Op de straathoek had ik afgesproken met Mark. We zouden naar de kermis gaan, als ik iets leuk vond was het wel kermis.
Mark gaf me een zoen voordat ik achterop zijn scooter stapte. Aan de ene kant vond ik het heerlijk dat warme, vertrouwde gevoel weer te voelen. Aan de andere kant vertelde dat ene nuchtere hersencelletje dat niet hotel-de-botel verliefd was me dat ik een grote overgehaalde troela was! Maarja, één hersencel was nooit genoeg.
Op de kermis was het al gezellig druk, ik hoorde Mark bijna niet toen hij vroeg 'waar wil je eerst in chick?' Chick, mop, schat, lekker ding, ik had het allemaal al minstens één keer gehoord. Bij iedere andere jongen zou ik er een hekel aan hebben, maar bij Mark niet, hij was knap en stoer en leuk en lief. Nou ja, lief? Oke meestal dan. Maar hij had me beloofd dat ik het enige meisje was voor hem en dat hij het nooit meer zou doen, en ik geloofde hem, logisch toch?
We waren inmiddels alsweer ruim een uur verder en ik was overal al zo'n 2 keer in geweest, behalve in de Booster. Mark wou in de Booster, maar niet alleen, dat was me duidelijk. 'Yo moppie, ga je mee in de Booster?' Het was eigenlijk geen vraag, tenminste, zo kwam het niet over. 'ja hoor gaaf!' hoorde ik mezelf roepen terwijl ik dacht "misschien valt het mee."
Terwijl we dichter bij het vijftig meter hoge ding kwamen zonk de moed me in de schoenen. Ik ging langzamer lopen en pakte Mark zijn arm vast. 'WAT?!' ik schrok van de manier waarop hij dit zei, bijna boos ofzo, alsof ik hem wat had misdaan. 'Sorry schat, wat is er?' ik antwoordde niet, ik keek alleen maar naar het meters hoge ding voor mijn neus. Voor ieder ander zou het niet erg zijn erin te moeten, maar voor mij was het alsof de wereld verging, mijn laatste minuut was aangebroken, of dat soort zooi.
Mark kon het duidelijk ook aan me zien, maar in plaats van te zeggen 'durf je niet? oh dan gaan we er toch niet in?' ofzo, zei hij grof 'je wilt me toch niet teleurstellen he?' Terwijl hij dit als een grapje wou laten klinken wist ik dat het geen grapje was. Gewoon een uitspraak waar het allemaal mee begon..
Ik schudde mijn hoofd en liep dapper mee om een kaartje te halen.
Misselijk en draaierig kwam ik weer uit de Booster, ik voelde mijn eten langzaam naar boven komen. Ik rende een donker steegje in om over te geven.
Mark? Mark stond alleen maar te lachen... 'Gaat het?' hikte hij. 'Ja best, je mag nu wel stoppen met lachen hoor!' Hij grinnikte alleen maar. 'zullen we nog even daar naar binnen gaan?' Hij wees naar een kroegje, maar ik schudde fel mijn hoofd. 'Alsof ik me nog niet belabberd genoeg voel!'
Blijkbaar maakte het hem niet zo heel veel uit want hij haalde zijn schouders op. Op de terugweg deed ik alleen maar stil en chagerijnig.
Toen we bij mijn huis aankwamen vroeg hij 'zijn je ouders thuis?'
'Ja' antwoordde ik, hij keek teleurgesteld. Ik gaf hem een zoen. 'Volgende keer beter' zei ik droog en ik opende de deur. Het was 12 uur, laat dus, en ik moest morgen naar school..
De volgende dag op school zag ik Joyce weer, ze stond te praten met Deborah. "Oh geweldig!" dacht ik. Maar toen Joyce mij zag kwam ze gelijk naar me toe. 'Lisanne! Hoe was het met Mark?'
'Het was leuk, hoewel ik niet denk dat ik nog snel in de Booster zal stappen!' We moesten allebei lachen. 'Wat moest jij daarnet met Deborah?' vroeg ik achterdochtig.
'Oh, niks.' Iets in Joyce haar stem deed dat ik haar niet geloofde. 'Oh' zei ik daarom om er daarna maar over op te houden.
De schooldag verliep dodelijk saai..
Na school vroeg ik aan Joyce of ze mee ging naar Callanta. 'Nee, ik zou wel willen maar we hebben huiswerk weet je.'
'Uhh, ja oke nou laat dan maar.' Niet dat ik het snapte maargoed, als Joyce zich ineens op haar huiswerk wilde gaan storten. Huiswerk was normaal gesproken iets dat toch echt niet in Joyce haar woordenboek voorkwam. 'Dan zie ik je morgen wel, ciao!' riep Joyce terwijl ze wegfietste en mij alleen achterliet. Had ik op dat moment opgelet dan had ik gezien dat ze in plaats van rechtsaf naar links ging, maar ik zag het niet.
Ik stapte op mijn fiets en ging zelf ook maar naar huis. Halverwege ging mijn mobiel, ik nam op; 'Lisanne hier!' zei ik een beetje afwezig, maarja, iedereen wist dat ik toch al voor geen meter oplette in het verkeer dus ik probeerde tegelijk en te bellen en op te letten. 'Yo mop, zin om vanavond naar de disco te gaan?' Het was Mark, hoe kon het ook anders.
Maargoed, ik zat dus met een dilemma, ik wou helemaal niet naar de disco, zeker niet na gisteren. Maarja, ik wou ook Mark niet teleurstellen eigenlijk.
Uiteindelijk zei ik dan maar 'nee doe maar niet, ik heb nog stapels huiswerk, maar anders had ik wel gewild hoor!' ik hoopte dat het een beetje overtuigend klonk.
'Lekkere vriendin ben jij! Gaat dat t*ringhuiswerk voor mij?' Het klonk verwijtend en boos. 'Ehh, nee, maar ik wil eigenlijk toch nog wel overgaan dit jaar!'
De hoorn was aan de andere kant al op de hoorn gegooid. Ik sprong zowat uit mijn vel, waar sloeg dit in vredesnaam op?
Ik besloot hem thuis wel even terug te bellen met de huistelefoon.
Thuis belde ik hem terug, maar er werd niet opgenomen..

Hoofdstuk 4.

Die avond was ik chagerijniger dan normaal. Ik was nog boos op Mark en daarbij had ik ook nog eens ontzettende last van PMS ook.
Het enige waar ik nog een klein beetje van kon genieten was Callanta. Vandaag zou ik haar met zadel gaan longeren, ik verheugde me er nu al op.
Mijn moeder merkte schijnbaar ook wat aan me want ze vroeg wel 10 keer wat er aan de hand was! En 10 keer kreeg ze ook hetzelfde antwoord; 'Er is niks!'
Kijk: Mijn moeder was allemaal heel aardig enzo, en ze bedoelde het fantastisch, maar ze kon zo zwaar overbezorgd zijn. En toch wisten mijn ouders nog niet de helft van wat er in mijn leven gaande was.
Na het eten ging ik maar snel naar Callanta, ik wou haar niet laten wachten.
Voor de tweede keer vandaag ging mijn mobiel, toen ik zag dat het Mark was had ik de neiging op te nemen en hem gelijk de huid vol te schelden. Dit deed ik maar niet, ik nam op: 'Hoi' zei ik terwijl ik probeerde mijn stem onder controle te houden. 'Lisanne? Het spijt me van daarnet' hoorde ik Mark zeggen. 'Oh' reageerde ik, zijn excuses deden me niks. 'Ik hou van je!' En dat waren weer de magische woorden, het leek wel alsof ik betoverd was..
'Ik heb gewoon mijn dag niet, en ik dacht dat we misschien vanavond naar de disco konden gaan en een leuke avond konden hebben' hij haalde even adem en ging weer verder met praten, 'dat is dan toch leuk voor ons allebei?' Ik zuchtte, 'oke, ik ga eerst Callanta doen, daarna omkleden en daarna kom ik wel naar jou toe en dan gaan we naar de disco' zei ik met tegenzin.
'Oke chick, afgesproken.' En de hoorn werd op de haak gelegd. Ik mopperde op mezelf, kon ik dan helemaal geen nee zeggen?!
Callanta deed geweldig haar best, ze reageerde goed op het zadel en ik was trots op haar. Het liefste was ik de hele avond bij haar gebleven, bij Callant had ik altijd het gevoel dat ik tenminste begrepen werd. Callanta brieste en duwde haar neus in mijn nek alsof ze wist dat ik ergens mee zat.. Ik aaide haar 'dank je meid, ik zal even je eten gaan halen en daarna moet ik echt
gaan.' Ik gaf haar snel haar eten en stapte daarna weer op mijn fiets om naar huis te gaan.
Ik keek op mijn horloge '8 uur alweer?' schrok ik. Ik besloot stevig door te fietsen omdat het al donker was wou ik eigenlijk ook wel zo snel mogelijk thuis zijn.
Thuis had ik weer de eeuwig terugkomende kledingcrisis, maar uiteindelijk koos ik toch mijn mooiste spijkerbroek met een cool topje.
Mijn ouders vertelde ik gewoon dat ik bij een vriendin was, die vroegen toch niet door.
Mark stond al op de straathoek toen ik aan kwam, snel sprong ik achterop zijn scooter.
In de disco was het druk, de muziek stond zo hard dat ik mezelf niet kon horen praten en het stond er blauw van de rook. Het enige wat ik leuk vond was de muziek die ze draaiden.
Mark sleurde me gelijk mee naar de dansvloer, ik liet het maar zo. Ik was hier nu toch dus ik kon er beter gewoon een leuke avond van maken. Waar hij de energie vandaan haalde wist ik niet maar hij had zo een paar uur op de dansvloer kunnen staan. 'Zullen we wat drinken halen?!' ik moest schreeuwen om er bovenuit te komen.
We liepen naar de bar, Mark bestelde een biertje en ik maar een cola, mijn ouders zouden het vast niet fijn vinden als ik half dronken thuiskwam. Zelfs al waren ze niet thuis, ze zouden erachter komen.
2 uur later en 4 biertjes ofzo moest ik Mark zowat meeslepen naar huis, nu viel het nog wel mee maar ik wist zeker dat als hij nog een biertje op zou hebben we zometeen naar huis moest lopen, hij was nu al niet echt helder meer.
Een beetje twijfelend stapte ik achterop zijn scooter, "op hoop van zegen" dacht ik en ik deed een schietgebedje dat we niet zouden verongelukken of iets dergelijks. De rit naar huis was buitengewoon doodeng! Niet alleen reed Mark veel te hard, hij scheurde ook nog een stuk of 4 keer door het rode stoplicht. Ik was blij toen ik weer met beide benen op de grond stond.
Het moest Mark ook zijn opgevallen dat de auto van mijn ouders weg was want toen ik de deur open deed vroeg hij; 'Je ouders zijn niet thuis he?' Zonder op een antwoord te wachten liep hij langs me naar binnen.
Als ik niet zo overdonderd was geweest had ik hem aan zijn kraag teruggesleurd, een goede schop onder zijn kont gegeven en geschreeuwd "wat denk je wel niet eikel! Dat had je ook gewoon kunnen vragen!" Maar dat deed ik maar niet.
Ik deed de deur dicht en liep naar de huiskamer waar Mark al een duur beeldje van de tafel had gepakt en deze in de lucht gooide en weer opving. 'Zou je dat weer terug willen zetten?' vroeg ik op mijn allerliefst. Het had effect want hij zette het weer terug. 'Wat wil je drinken?' vroeg ik. 'Bier hebben we niet.'
'Ik wil alleen jou' zei Mark. Ik rolde met mijn ogen en liep naar de keuken, ik gaf hem wel cola.
Even later plofte ik aan de andere kant van de bank neer, hoewel het niet lang duurde voordat we zoenend op de bank zaten. Hoewel ik hier mijn grens trok ging hij daar ruim overheen..
Hij duwde me steeds meer plat op de bank en ging bovenop me liggen. Ik raakte in paniek toen ik hem niet weg kon duwen, hij moest stoppen! Hij zat aan me op plaatsen waar je dat liever niet had, kortom, hij ging te ver! Ik probeerde hem nog een keer van me af te duwen, maar hij was te sterk. Heel even dacht ik eraan alles gewoon maar over mee heen te laten komen. "Nee!" dacht ik bij mezelf "wat voor muts was ik dan?!" en ik probeerde mezelf weer onder hem vandaan
te worstelen.
'Ik weet dat jij dit ook wilt' zei Mark in mijn oor. "No way!! Ik wil alleen maar dat je ophoud!' dacht ik in paniek, maar ik sprak het niet uit. Ik verzamelde al mijn kracht, gaf hem een flinke duw en riep 'NEE!'
Heel even leek het een mislukte poging, maar toen ging hij van me af en schreeuwde: 'Jezus Lisanne! Wat ben je nou voor watje?!' Mijn oren klapperden zowat 'Sorry?! Waar slaat dat op? Ik ben hier gewoon nog niet aan toe! En al zeker niet tegen mijn zin!' Ik was woedend, hij blijkbaar ook. 'Vuile slet! Jij moet gewoon naar me luisteren! Waardeloze bitch!'
Achteraf had ik honderden dingen kunnen bedenken om terug te zeggen, maar op dat moment stond ik met een mond vol tanden. 'Heb je dat begrepen?!' schreeuwde hij en hij deed een stap naar voren, even leek het alsof hij me ging slaan maar dat deed hij niet. Hij griste zijn sleutels van tafel en stampte naar buiten, de deur sloeg hij hard achter zich dicht.
De woede die ik voelde, maakte plaats voor verdriet en schuldgevoel. Schuldgevoel, ik voelde me schuldig, ik wist niet waarom.
Tranen stroomden over mijn wangen, ik kon ze niet tegenhouden. Ik voelde me ellendig, niks waard.
Ik rende naar boven, naar mijn kamer en liet me op mijn bed vallen. Een half uur lang kon ik alleen maar huilen. En na een half uur huilen voelde ik me alleen maar nog ellendiger.
Ik voelde me niks waard, ik wás gewoon niks waard! Ik trok mijn ladenkastje open en pakte mijn schaar. Met mijn schaar sneed ik tot bloeden toe in mijn armen. De pijn aan de buitenkant van mijn lichaam, verdoofde de pijn in mijn hart. Alweer zo'n geheim in mijn leven waar niemand wat van wist..
Maarja mijn hele leven bestond uit geheimen en leugens. Mijn hele leven was gewoon sh*t! Mijn hele leven was een grote puinzooi en van de eens zo vrolijke ik, was al een tijd niks meer over..