Bokt.nl

Citaat:

Sandra kon zich niet concentreren op haar proefwerk. Chris die moeilijk deed over het feit dat ze zaterdag niet meeging, haar ouders die haar cijfers te laag vonden, en Bella, die ziek was. Chris moest maar niet zo moeilijk doen. Nou ja, misschien zou zij het ook wel niet leuk vinden als hij naar een ander meisje ging, maar ja, ze had nou eenmaal biologie bijles. Anders kwam het al helemaal niet meer goed met haar cijfers. Dat was dan weer haar ouders’ probleem. Cijfers. Ze wilde wel goede cijfers halen, maar er waren nou eenmaal veel interessantere dingen dan huiswerk. En zeker sinds Chris en zij verkering hadden, werd haar huiswerk dan nog wel eens overgeslagen. En dan Bella nog, die heel zielig rond liep met haar pootje in het verband. Haar vader had haar niet door de voordeur zien glippen, terwijl hij naar buiten liep, en had haar toen perongeluk aangereden. Arme Bella. Volgens de dokter zou het allemaal goedkomen. Het ging ook goed, totdat haar beentje begon te ontsteken. Maar ze moest zich op haar proefwerk concentreren.

4. f: x → 4x – x²; D = {1, 2, 3, 4, 5}

Hoe moest dat ookal weer? Het kon haar ook niks schelen. Ze wilde wel een goed cijfer maar ze was het zat. ‘Mag ik even naar het toilet?’ vroeg ze. Het mocht. Sandra stond op en liep het lokaal uit. Ze liep naar de damestoiletten en keek in de spiegel. Ze was best knap. Niet echt knap, maar zeker niet lelijk. Zou Chris haar knap vinden? Of alleen aardig? Of wilde hij gewoon een vriendin, en maakte het hem verder allemaal niks uit? Nou, hij vond het niet leuk dat ze naar Kevin ging, dus hij gaf wel iets om haar. Of was dat onzin? Ze wist het niet meer. Had ze daar nou een puistje? Ja. Hè, bah. Ze zuchtte. Wat lastig allemaal. Altijd maar dat huiswerk, wat ze ook nooit eens te laat in kon leveren. En dan al die mensen die altijd dingen met haar wilde doen. Maar ze wilde geen ‘nee’ zeggen. Ze was bang dat mensen haar dan niet meer zouden vragen. Of misschien wilde ze van binnen wel gewoon niemand teleurstellen. Aan mensen teleurstellen had ze sowieso wel een hekel. Dat zag je aan het feit dat ze er erg mee zat dat ze Chris had moeten afbellen, voor zaterdag. Ze zuchtte opnieuw. Nou ja, als ze haar ouders niet teleur wilde stellen moest ze maar terug gaan en zich op haar wiskundeproefwerk gaan concentreren. Ze liep weer terug naar het lokaal en concentreerde zich op haar proefwerk. Toen ze de helft van de sommen gedaan had, ging de bel. ‘De tijd is om, jullie moeten het nú inleveren’ zei Meneer de Bruin. ‘Goed gemaakt?’ vroeg Lieke. ‘Nope.’ antwoordde Sandra en verliet het lokaal. Dat cijfer zouden haar ouders weer heel erg waarderen.

Citaat:

Sandra belde aan bij Kevin. ‘Hoi,’ zei ze, ‘alles goed?’ ‘Jawel, hoor.’ antwoordde Kevin nog slaperig. ‘Dus eh, ja. Dan moeten we maar biologie gaan doen, he?’ ‘Eh... ja.’ antwoordde Sandra een beetje ongemakkelijk. Ze liepen naar de huiskamer. ‘Wil je wat drinken?’ vroeg Kevin. ‘Eh... Ja, ik lust wel een beetje cola... Alsjeblieft.’ Kevin lachte een beetje en liep toen de deur uit, naar de keuken. Sandra keek eens rond. Er stonden foto’s van Kevin, zijn broertje en zijn ouders. Hij zag er wel schattig uit toen hij klein was. Nu nog steeds wel, op zich. Iets volwassener natuurlijk. Eigenlijk was Kevin best knap. Zo had ze hem nog nooit bekeken. Zo keek ze eigenlijk alleen naar Chris, want híj was haar vriendje. ‘Alsjeblieft!’ zei Kevin. ‘O, dankjewel!’ zei Sandra verschrikt, terwijl ze haar cola aanpakte. ‘Nou, biologie. Hoofdstuk 4. Bladzijde 123. De evolutietheorie.’ Kevin praatte over biologie, maar Sandra lette niet echt op. Ze dacht aan Chris. Ze dacht aan hoe ze bij de film had kunnen zijn met hem. Hij had naar een of andere romantische komedie gewild. Zij had nee moeten zeggen. En hij had gebaald. Hij had geroepen dat ze verliefd was op Kevin, en daarom niet wilde. En toen had zij verdrietig gezegd dat dat helemaal niet waar was, en dat ze juist dolgraag had willen gaan. Met tranen in haar ogen had ze gezegd dat hij gemeen was en dat het niet eerlijk was dat hij dat zei, omdat zij er ook niets aan kon doen. Zijn humeur was omgeslagen. ‘Sorry, sorry.’ had hij gezegd. Hij keek schuldig en zei dat het hem speet. Toch zei hij niet dat het niet uitmaakte. Sandra dacht dat het hem dus toch nog wel uitmaakte, dat hij er toch mee zat. ‘... door Darwin. Begrijp je dat?’ vroeg Kevin. Sandra was nog steeds in gedachten verzonken en gaf geen antwoord. ‘Hallo?’ Sandra staarde alleen maar suf voor zich uit. Kevin schudde haar door elkaar, ‘Sandra? Wat is er met je?’ ‘O, o, eh... niks.’ ‘Begrijp je het nu?’ ‘Eh... ik denk het wel.’ loog Sandra. ‘Goed,’ zei Kevin, ‘dan zijn we denk ik klaar! Dat was best snel.’ En hij stond op en liep naar de deur. Sandra graaide verward haar spullen bij elkaar en stond op. In een waas liep ze door de deur en vertrok. ‘Doei, tot maandag.’ zei Kevin en bleef een beetje verbaasd achter. Sandra stapte op haar fiets en reed naar huis. Onderweg knalde ze nog bijna tegen een auto aan, die heel hard op de rem moest trappen om dit te voorkomen.

Citaat:

Maandag, tweede uur. Biologieproefwerk. Daar zat ze dan. Ze begreep er natuurlijk niks van. Ze had ook moeten opletten bij Kevin, maar ze was toen, zoals zo vaak, in gedachten verzonken.

3. Waarom werd de theorie van Darwin niet meteen geaccepteerd?

Wist zij veel. Kon haar dat wat schelen. Het vak biologie was gewoon zo saai, en zo onbelangrijk in haar ogen. Ze had nog nooit iets geleerd wat haar echt interesseerde. Ze had nog nooit iets geleerd waarvan ze dacht dat ze er later iets aan zou hebben; nog nooit iets gehoord dat haar boeide. Het vak kon haar gewoon helemaal niks schelen. Nou ja, praktisch gezien kon het haar natuurlijk wel wat schelen, want ze wilde toch graag een goed cijfer. Meer omdat haar ouders dat leuk zouden vinden en ze dan iets leuks met Chris kon gaan doen, dan omdat ze het nou echt zo belangrijk vond om goede cijfers te halen niet te blijven zitten. Ze had gewoon geen zin om op zaterdag naar Kevin te gaan om biologie te doen. Niet dat Kevin niet aardig was, in tegendeel. Maar biologie was zo saai. Was het maar vast pauze. Dan kon ze naar Chris. Hij was zo leuk. Ze hadden nu twee maanden verkering en Sandra was superverliefd. ‘Nog 15 minuten’ zei Men. Visser. Vijftien minuten? dacht Sandra. Ze had nog maar een kwart van het proefwerk gemaakt. Ze probeerde zich goed te concentreren en was net voor de bel ging klaar. Op naar wiskunde.

Citaat:

‘... Marijke, een 9,2, Kevin, een 8,4, Erica, een 8,9, Sandra een 3,4...’ Een 3,4? dacht Sandra. Een 3,4? Had ze het zo slecht gemaakt? Dat betekende dat ze misschien twee sommen goed had. Zo slecht had ze het toch niet gedaan? Blijkbaar wel dus. En iedereen had hoge cijfers. Het proefwerk was echt heel goed gemaakt. Ze voelde zich dom. Hoe kon zij zo dom zijn? Iedereen had achten en negens, en zij had een 3,4! Dat was onvoldoende. En niet een gewone onvoldoende, een dikke onvoldoende. Ze kon haar ouders’ preek al horen. “Zat je weer te veel bij Chris? Heb je je huiswerk niet gemaakt? Jij bent verantwoordelijk, Sandra. We worden niet boos voor ons, maar voor jou. Jij moet straks op je zelf kunnen wonen. Als je geen goede cijfers haalt, kom je niet ver in het leven. Je moet je een beetje inspannen. Als wij er niet meer zijn ...” Als ze zo door gingen, ging ze dat nog hopen. Nee, dat was niet waar. Dat mocht ze niet zeggen, maar ouders konden wel zeuren hoor. Ze had heus wel geleerd. Ze wilde heus wel een goed cijfer. Na al hun preken wist ze ook heus wel wat de consequenties waren. Maar het ging gewoon niet. Ze kon zich niet concentreren en Wiskunde was gewoon moeilijk. Volgens haar leraar had ze er ook ‘geen gevoel’ voor. De proefwerken werden uitgedeeld. Kevin, achter haar, was gelukkig met zijn 8,4. Dat mocht ook wel. Haar proefwerk was helemaal rood. In plaats van twee sommen goed, had ze er geen enkele goed. Ze had punten gekregen voor een paar sommen die ze half goed had. ‘Mag ik jouw proefwerk zien?’ vroeg ze aan Kevin. Toen hij zijn blaadje gaf, had ze het gevoel het meest moeilijk te begrijpen stuk papier in haar handen te hebben. Waar ging dit in vredesnaam over? Wat was dit? Chinees? ‘Snap je je fouten?’ vroeg Kevin. Ze wilde ja knikken, maar bedacht dat ze beter hulp kon vragen, wilde ze ooit nog iets van wiskunde begrijpen. Als ze maar geen bijles hoefde. Dat betekende nog meer tijd die ze niet met Chris kon doorbrengen. Ze zuchtte. ‘Nee,’ antwoordde ze toen, ‘ik snap er helemaal niks van.’ Anders had ik natuurlijk ook geen 3,4 dacht ze. Kevin begon het haar uit te leggen. Ze bewonderde hoe geduldig hij kon zijn, terwijl zij hem telkens op nieuw vroeg het uit te leggen. Dit keer lette ze wel op. En nu begreep ze het wel. Het was eigenlijk heel simpel! Nu hij het uitlegde begreep ze het meteen. ‘Dankjewel, dankjewel! Nu snap ik het allemaal!’ zei ze blij, toen hij haar al haar fouten had uitgelegd. Men. de Bruin schreef het huiswerk op het bord en toen ging de bel. Sandra stopte haar spullen in haar tas en wilde graag pauze gaan houden, maar Men. de Bruin vroeg haar nog even te blijven. Ze zuchtte. Moest hij haar nu ook nog een preek gaan geven? Het bleek mee te vallen. Hij vroeg haar of ze haar fouten nu begreep. Sandra was blij ‘ja’ te kunnen zeggen, zonder te hoeven liegen. Men. de Bruin vroeg waarom het dan mis was gegaan. Ze antwoordde dat ze zich moeilijk had kunnen concentreren. Men. de bruin leek even na te denken, keek naar de grond, keek toen naar haar, en zei toen: ‘Sandra, ik doe dit normaal niet. Maar je cijfers is wel erg laag, en ik wil je graag nog een kans geven. Ik denk namelijk dat je het wel kan! Als je wilt mag je na schooltijd komen en het opnieuw doen.’ Sandra was verbaasd. ‘Serieus?’ vroeg ze, ‘meent u dat echt?’ ‘Ja,’ zei Men. de Bruin, ‘maar heb het er maar niet met iedereen over. Je hebt van die mensen die dan weer komen zeuren dat het oneerlijk is, of dat ik mensen voortrek.’ ‘Nee, nee, natuurlijk niet.’ zei Sandra, helemaal gelukkig. Nu zouden haar ouders er dus ook niet achterkomen wat voor cijfer ze had gehaald. ‘Dankuwel’ riep ze, terwijl ze snel het lokaal uitliep, om Chris dit te vertellen.

Citaat:

‘Chris, Chris!’ riep Sandra, toen ze hem zag staan, maar Chris reageerde niet. ‘Chris!’ riep ze weer, terwijl ze snel de trap afliep. Maar Chris draaide zich niet om. Een beetje teleurgesteld liep Sandra naar hem toe en tikte op zijn schouder. Chris reageerde afwerend en mompelde een paar woorden. ‘Chris, wat is er? Ik ben het!’ zei Sandra, zich afvragend waarom hij zo reageerde. Chris draaide zich boos om. Hij zei: ‘Ik ben aan het praten, Sandra. Heb je geen vriendinnen om tegen te zeuren?’, waarna hij zich weer in het gesprek met zijn vrienden mengde. Sandra was verontwaardigd, boos en verdrietig. ‘O, o, denk je er zo over.’ zei ze, terwijl de tranen achter haar ogen opwelde. Ze hoopte, en verwachtte ook wel een beetje, dat Chris zich om zou draaien en zou zeggen dat het hem speet. Maar nee, Chris bleef gewoon staan praten. Het leek er op dat hij er niks om gaf dat zijn vriendin achter hem bijna stond te huilen en hem iets te vertellen had. Het leek er op dat hij het volkomen normaal vond om tegen haar te schreeuwen. Sandra was boos, maar misschien nog wel meer verdrietig. Ze liep weg, naar de wc. Ze hoopte dat niemand haar tranen zou zien, en niemand haar vragen zou stellen. Ze wilde niet vertellen hoe gemeen haar vriendje was, want ze hield van hem. Toch? Ze was zó blij geweest, omdat haar cijfer niet meetelde. Maar wat kon haar dat nu nog schelen? Chris, degene op wie ze zo verliefd was, was blijkbaar boos op haar. Ze had toch niks verkeerd gedaan? Of was het omdat ze zaterdag naar Kevin was gegaan? Maar daar hadden ze toch al onenigheid over gehad? Dat vond hij nu toch goed? Of was hij zomaar van gedachten veranderd? Of gaf hij toch niks om haar? Wat was er mis? Aangekomen bij de damestoiletten, opende ze de deur en vond Lieke. ‘Meissie toch, wat is er?’ vroeg ze. Sandra wist niet wat ze moest antwoorden. Ze wilde niet liegen. Maar ze wilde de waarheid niet vertellen. ‘Eh, ik voel me niet zo lekker.’ zei ze uiteindelijk. ‘O,’ antwoordde Lieke, ‘moeten we even langs de conciërge? Misschien heeft hij een aspirientje, of hij kan je naar huis brengen.’ Sandra wilde graag naar huis. Heel graag zelfs. Maar dan moest ze haar moeder óf uitleggen wat er met Chris was gebeurd, óf ze moest doen alsof ze ziek was. En dat zou haar moeder vast merken. En áls ze dat zou merken, dan zou ze waarschijnlijk willen weten wat er dan écht aan de hand was. Vandaar dat ze antwoordde: ‘Nee, het gaat wel’, waarna ze een toilethokje binnenging.

Citaat:

Toen Lieke, na nog een keer gevraagd te hebben of er echt niks was, een beetje verbaasd vertrokken was, begon Sandra weer te huilen. Ze voelde zich vreselijk, maar wilde eigenlijk niet huilen. Dat stond zo kinderachtig. Als iemand het zou zien zouden haar klasgenoten haar vast uit gaan lachen. Toch kon ze niet stoppen met huilen. Ze vond zichzelf heel zielig. Ze begreep er niks van. Waarom deed Chris zo tegen haar? Na een tijdje over deze vraag nagedacht te hebben, vond ze dat haar gedrag eigenlijk heel puberaal was. Op de basisschool hadden ze al gezegd dat je ging veranderen. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Toen had ze gedacht dat dat wel mee zou vallen. Misschien bij sommige mensen, maar niet bij haar. Maar ja, nu zat ze te huilen op de wc vanwege haar vriendje dat boos deed, en had ze ruzie met haar ouders vanwege haar cijfers. Dat was zo’n beetje de definitie van puber! Ze zuchtte. Zo wilde ze niet zijn. Maar zo was ze blijkbaar. Maar wat maakte het uit of ze zo was? Belangrijker was waarom Chris zo deed. Ze begon weer te sniffen. Haar leven was te moeilijk. Weer vond ze zichzelf behoorlijk zielig. Plotseling ging de deur met een piepend geluid open. Ze schrok. Bah, nu kon ze niet meer uit de wc komen om haar gezicht een beetje te restaureren met wat make-up, zodat ze nog even van haar pauze kon genieten. Nou ja, Chris deed toch niet aardig, en ze had eigenlijk ook geen zin om verhalen over vriendjes, make-up, kortingen en films aan te horen. Dat klonk trouwens ook best puberaal. Dan maar wachten tot die persoon klaar was. Sandra keek naar de vloer. Die was eigenlijk best vies, en het rook ookal niet echt fris. Het meisje dat net binnengekomen was ging voor haar hokje staan. Sandra keek naar haar gloednieuwe, lichtblauwe vans. Die schoenen had ze eerder gezien. Wie had die ookal weer? Niet Lieke, niet floor... Esther! Esther had die schoenen. Wacht eens even, dan was het waarschijnlijk Esther die daar stond! Was zij even blij dat ze niet uit het hokje was gegaan. Nu kon ze gewoon blijven zitten, totdat Esther naar de wc was geweest, terwijl ze anders weer dingen had moeten uitleggen, dacht Sandra. Maar toen klopte Esther op haar deur. ‘Zit hier iemand?’ vroeg ze. ‘Ja, ik!’ antwoordde Sandra, met een enigszins bibberende stem. ‘Sandra? Ben jij dat?’ vroeg Esther. ‘Ja.’ zei ze. ‘O, leuk! Hoe is het?’ ‘Eh, goed hoor.’ antwoordde Sandra, niet eens omdat ze haar werkelijke gevoelens wilde verbergen, maar gewoon omdat dat haar standaard antwoord was. ‘Wacht je zo even? Dan kunnen we nog even kletsen.’ zei Esther. O nee, dacht Sandra. Dan komt ze er toch achter dat ik gehuild heb en dat er iets aan de hand is. En zo erg is het allemaal niet eens. Zo gauw Esther een hokje inging, ging Sandra uit het hare, en probeerde zo snel mogelijk wat make-up op te doen. Maar haar ogen waren helemaal rood. Dat ging heel erg opvallen. Bah. Terwijl ze daar stond te balen, te wachten en zich stond af te vragen of ze hier onderuit kon komen, ging de bel. Gelukkig. ‘Sorry, maar ik moet gaan. Mijn leraar wordt altijd heel boos, als ik te laat kom.’ ‘Oke, geeft niet.’ zei Esther. Sandra liep snel weg. Daar was ze mooi onderuit gekomen, maar wat ging ze de rest van de mensen vertellen?