Mooi verwoord; Citaat:
Ontelbare gewonden en zelfs een dode. Minstens vijf mensen die een hand moeten missen en acht met onherstelbaar oogletsel. Politie bekogeld met stenen en brandweermannen belaagd. Hulpverleners die op de vlucht slaan en dieren die op gruwelijke wijze worden mishandeld. Auto’s op de brandstapel en een spoor van vernielingen.
Nee, het is geen oorlog. Het is een jaarlijks feestje van het Nederlandse volk. We maken het gezellig en geven een vermogen uit omdat het nu eenmaal een traditie is. Maar hoe feestelijk is het om een rotje in een kat te steken? Hoe gezellig is het om andermans spullen kapot te maken en de mensen die er zijn om ons te helpen naar de eerste hulp te sturen? Als er zelfs in landen waar echt oorlog heerst nog gedragsregels zijn die wij hier aan onze laars lappen, omdat het nu eenmaal feest is en we niet beter weten?
Met het schaamrood op de kaken, lees ik de berichten op de eerste dag van het nieuwe jaar. Is dit wat wij onze kinderen willen leren? Dat geweld mag, omdat het nu eenmaal hoort bij onze cultuur om op oudejaarsavond een beetje herrie te schoppen? Dat we spreken van een relatief rustige nacht, omdat er slechts een handjevol arrestaties zijn uitgevoerd? Dat we het normaal vinden dat er elk jaar weer tientallen levens voorgoed veranderen en dat hulpverleners hun leven niet zeker zijn?
We leven in een zorgstaat, maar we zorgen niet voor elkaar. We geven elkaar de schuld van de hogere kosten, maar zouden misschien de hand in eigen boezem moeten steken. Want wie betaalt de prijs voor het kapotmaken van de normen en waarden die we onze kinderen zouden moeten meegeven? Is dat de rekening die we door willen schuiven, omdat we het zelf niet kunnen opbrengen te betalen?
Ik ben ook jong geweest en ik heb ook weleens herrie gemaakt. Mijn ouders pikten dat niet en wezen mij op mijn verantwoordelijkheden, zoals het hoort. Ik heb daardoor wel geleerd respect te tonen voor mijn omgeving en andermans spullen en dat is ook wat ik mijn eigen kinderen mee wil geven voor de toekomst. Maar het valt verdorie niet mee om een goed voorbeeld te stellen in een maatschappij die niet eens de moeite neemt om op te komen voor zichzelf en elkaar.
Bron