Geplaatst 
Iskara begon een maand geleden met hevige buikpijn die op weeën leken. De veearts is er twee keer in veertien dagen bij geweest om een injectie te geven met spierverslappers. Dat werkte snel en verlichtte de pijn. We hebben haar extra in de gaten gehouden en van woensdag op donderdag zag het ernaar uit dat het veulen zou komen. Het was aan de tijd en we lieten de natuur haar werk doen. De weeën zetten echter niet door, maar gisteravond begon de bevalling echt. De uitdrijving liet te lang op zich wachten en tijdens het kapot maken van de pootjesblaas zagen we dat het veulen in het vruchtwater had gepoept. Mirjam heeft meteen opgevoeld en merkte dat er een cloaca dreigde. Het pootje werd teruggeduwd, maar de onderkant van de hoefjes wezen naar boven. Ze voelde wel het snoetje. Het bleek een stuitligging te zijn. Met de veearts op afstand aan de telefoon hebben we met man en macht het veulen eruit getrokken, omdat de bevalling niet vorderde. Het was een flink merrieveulen, mooi donkerbruin met twee witte voetjes en een klein blesje. We zagen meteen dat het veulen een misvormd hoofdje had. We denken dat het al die tijd verkeerd heeft gelegen, met het hoofdje dubbelgevouwen op de achterhand. Het hoofdje heeft op het heupbeen gelegen en was in die ligging vergroeid. Het veulen leefde en we hebben de merrie erbij gelaten toen ze wat was bekomen. Ze begon het liefdevol te likken en wat te bijten om het te stimuleren. De veearts was gelukkig snel ter plekke en heeft het veulentje toen na een kwartiertje in laten slapen. Ik heb daarna om 01.00 uur meteen de veulencentrale gebeld en kreeg het nummer door van een fokker in Belgisch Limburg. Daar was op woensdag 7 uur 's morgens een veulen geboren en de moeder was overleden aan een gescheurde baarmoeder.
Het dode veulen was inmiddels weggehaald en Iskara stond gelaten op rust.
De fokker is in de auto gestapt en om 04.00 uur kwamen ze op stal aan. Het veulen hebben we toen helemaal natgemaakt met de nageboorte en het vruchtwater. Iskara is een ontzettend lieve merrie met een geweldig karakter. Ze reageerde wat verbaasd en iets onwennig op het veulen, maar na 10 minuten stond het merrietje al te drinken. De eigenaren stonden met tranen in hun ogen, omdat ze niet verwachtten dat het zou lukken. Wij ook, omdat onze merrie toch moeder kon zijn.
Het was meteen duidelijk dat het veulen werd geaccepteerd. Opgelucht hebben we nog koffie gedronken en moeder en kind alleen gelaten. Het ging prima! Iskara is inmiddels (06.00 uur vertrokken) onderweg met haar pleegdochter naar haar tijdelijk tehuis. Toch nog een beetje een happy end. Een moederloos veulen en een moeder zonder kind krijgen via de veulencentrale een tweede kans. Wat een prachtig initiatief! Het wonder van de geboorte, de band tussen twee wezens, die onbreekbaar is en zo intens. Ik ben aan de ene kant verdrietig, maar aan de andere kant ontzettend dankbaar.
Fokken blijft een hele mooie bezigheid.
! We hadden al plannen om gauw naar Iskara en haar kleintje te komen kijken zodra het er was, wat kan het leven toch hard zijn!
...Ondanks het verdriet toch heel mooi hoe ze elkaar nu helpen.. 
