Oef,
Ik ben opgelucht, ik had beloofd aan men maatje dat ik als ik naar mijn paardjes ging om even langs Ffaya te passeren zodat ik kon zien hoe ze reageerde wanneer er niemand bij is, komen we ginder en wat zie ik, jaja we stapten uit en gingen dichter bij kijken, Maron (zo noemt het kleine wonder) stond te drinken bij haar mama, en Ffaya bekeek mij en het leek alsof ze wou zeggen: Wat sta je zo verwonderd te kijken dat is toch het normaalste van de wereld. Ze stond er heel ontspannen bij, plots leek alles zo vanzelfsprekend.
Natuurlijk heb ik mijn maatje direct gebeld, ze was in de wolken net zoals ik... Oeffff... Wat een opluchting.