elke keer vergeet ik weer te genieten van die 3e week... Die week dat ze zich net goed laten pakken en nog zo schattig en onschuldig meelopen.
Helaas is Zina's 3e week achter de rug...
In de wei laat ze zich alleen nog maar pakken als ze daar zelf zin in heeft, gister had ze dus geen zin en elke keer als ik vlakbij was stoof ze weg in galop om onder een luidkeels *WHIEEEEE* te bokken en te steigeren. (ze bokt al niet meer in een straal van 10 meter rond mij, dat heb ik haar de eerste week gelijk even uitgelegd). Vervolgens rende ze vlug naar de andere kant van Jonkvrouw waarna het spel weer van voren af aan begon.
Gelukkig kwam mijn moeder na een tijdje kijken wat ik toch aan het doen was. Zo hebben we een hinderlaag kunnen leggen en kregen we haar uiteindelijk te pakken.

's Ochtends laat mevrouw zich ook niet meer zo maar in het land zetten... Ze loopt aarzelend achter Jonkvrouw aan, loopt krap aan het land in zodat ik niet de tijd krijg om Jonkvrouw los te laten en het hek achter haar te sluiten. Voor die tijd sprint ze (weer gillend) de wei weer uit.
Op stal zetten gaat net zo, voordat ik me kan omdraaien om de deur te sluiten staan ze al weer buiten.
Nou te bedenken dat dit nog 2 maanden gaat duren,
pas vanaf die tijd gaat Jonkvrouw ingrijpen en dan zijn ze ook binnen een paar dagen mak


en dat was vanaf dag 1 al zo.
Ik vind het nu dus niet leuk meer en ben als de dood dat ze nog een keer op dezelfde plek valt want dan word de wond groter. Hoe doen jullie dat ? Gewoon afwachten tot het uiteindelijk vanzelf naar buiten komt? En dan maar gewoon los laten lopen?