Ik heb nog niks gelezen en heb geen goed bericht. Omdat jullie zo hebben meegeleefd wil ik het toch even met jullie delen We zijn Lee's veulen kwijt. Het was een breeding stock merrietje geweest; een copietje van Lee ... ik heb er geen woorden voor wat er nu door mijn hoofd gaat ...
Gisteren was Lee, zoals ik hier ook al meldde, wat onrustig. Alsof ze niet goed wist wat ze met zichzelf aan moest. Gisteravond heeft ze wat met haar staart staan zwiepen, net als de avond ervoor. Verder niks schokkends. Geen kegels, geen strakke uier, niks. Om 2 uur vanochtend ging ze ineens plat en begon ze te persen. Dit was zo anders dan bij Shane dat ik al een heel naar voorgevoel kreeg ... ze lag dus te persen, maar er kwam niks. Na een paar keer persen kwam er ineens een grote rode zak (ipv een pootjeblaas). Toen dacht ik nog "Niet goed, maar niet onoverkomelijk. Een red bag. Open maken en het neusje bloot leggen", Zak opengemaakt. Veel vruchtwater .. maar geen blaas en geen veulen!! Slecht nieuws dus! Lee ging door met persen en er verscheen een enorme witte balon. Abnormaal groot; absoluut niet wat het hoort te zijn. Het voelde ook niet aan als een met water gevulde balon zoals dat normaal gesproken is. Lee begon te persen, maar dat leidde tot niets. Ze stond weer op, ging liggen, stond op, gooide zich tegen de muur ... het was vreselijk! Inmiddels had ik de da aan de telefoon. Die was al onderweg en coachte me ondertussen bij het veulenen. Doordat Lee is gaan staan is het veulen waarschijnlijk gedraaid en nu zagen we een neusje en warempel twee pootjes. Met elke wee staken ze er ietsje uit, maar daarna verdwenen ze weer naar binnen. Deze blaas ook open gemaakt. Colin hielp door zachtjes aan de beentjes van het veulen te trekken bij elke wee, maar dat vond Lee duidelijk niet prettig. Lee ging persen en het veulen kwam er iets verder uit ... tot mijn grote schrik zag ik daardoor dat 1 van de pootjes geen voorpootje was, maar een achterpootje! Gelukkig kwam toen net de da het erf op. Inmiddels was het mondje van het veulen slap geworden .. het was duidelijk overleden ... Lee kreeg inmiddels een waas over haar ogen en ik dacht nog "oh mijn god, ze glipt zo door mijn handen". Dat gebeurde gelukkig niet. Ze stond op. De da heeft het hele veulen terug moeten duwen, om moeten draaien en met twee man hebben ze met veel moeite het veulen eruit moeten trekken. Het lag in eerste instantie in een stuip en is later gedraaid tot een zijligging. Absoluut niet normaal ter wereld te brengen door een merrie. De da was snel ter plekke, maar in zo'n geval duurt elke seconde 24 uur ....
Het was een merrietje; een exacte copie van Lee en het was dood. Wonderbaarlijk genoeg was Lee niet eens ingescheurd en zag ze er redelijk monter uit als je je bedenkt wat ze zojuist had doorstaan. Dit stukje is compleet langs me heen gegaan, maar Lee heeft het veulen even besnuffeld en toen hebben ze het op aanraden van de da weggehaald. Lee bleef daar heel rustig onder, zolang Colin of ik maar bij haar bleef. Colin is op een geg. moment naar binnen gegaan en ik heb een deken gepakt en ben bij Lee in haar stal gaan liggen. Ze kon het niet aan om alleen te blijven. Zo heeft ze bij mij staan waken en hinnikte ze zachtjes als als ik bewoog. Hartverscheurend gewoon!
Toen het licht werd hebben we de normale routine weer opgepakt. De paarden staan nu buiten en dat gaat goed. De eerste paar uur wilde Lee dat of Colin of ik bij haar bleven, maar inmiddels heeft ze er ook vrede mee als we even weg zijn. Vandaar dat ik nu mijn verhaal met jullie deel. Ik ga zo naar buiten om Lee te temperaturen en haar te wassen ... het was afschuwelijk en ik wens dit niemand toe.
Mijn excuses voor degenen die dit niet wilden horen, maar ik moest het even kwijt .... het was ons droomveulen, maar het heeft niet mogen zijn ...