Bij mensen zijn tweelingen wel erfelijk maar volgens mij enkel via vrouwen, man heeft er dus niets mee te maken.
Ik heb een paar jaar terug ook een merrie gehad met tweelingdracht, was erg verdrietig allemaal. Toen ze 6/7 maanden drachtig was vond ik haar al te dik, mijn twijfels geuit bij mijn ouders (woonde destijds nog thuis) maar die vonden het maar onzin, paard was 2x gescand, notabene in emmeloord en ze hadden geen tweeling gezien, daarbij was het ons eerste fokproduct dus vermoedens kun je ook niks mee.
Toen ze bijna 10 maanden drachtig was werden we 's morgens gebeld dat ze niet goed was. Wij er direkt heen had de staleigenaar een dood veulen gevonden in de stal en de merrie was erg onrustig. Mijn vader belde de va maar heeft er niet bij gezegd dat er spoed bij was want hij had geen idee van een tweeling.
Zelf zag ik meteen dat het niet goed was, merrie was nog superdik en het veulen wat eruit was was maar klein. Uiteindelijk zijn mijn moeder en ik erbij gebleven tot de va kwam, tussendoor ging ze liggen en perste ze en toen mijn moeder dat zag was het voor haar wel duidelijk dat er meer zat.
Goed, va erbij en die zei meteen dat er nog een was, heeft een uur staan prutsen, trekken met 3 man en begon toen over in stukken snijden omdat het niet lukte. Uiteindelijk toch nog zo geprobeerd en gelukkig ook gelukt, met 4 man getrokken en toen kwam hij eidelijk.
Ze waren beide dood bij de geboorte en volgens de va hadden ze ook geen kans gehad, als ze echter 2 weken langer waren blijven zitten was er hoop geweest.
Veulens waren heel speciaal, merrie en hengst, de een donkerbruin zoals de merrie en de ander donkervos zoals de hengst. Ze hadden elk op het hoofd de aftekening van een van beide opa's (merrie en hengst waren effen). Dus ja, ik vond ze wel erg bijzonder, temeer omdat ze zo compleet waren, zo zonde, ze waren 'maar' 5 weken te vroeg, als ze 2 weken waren blijven zitten hadden ze een kans gehad.
Merrie was helemaal overstuur, we hebben haar wel de veulens laten zien, en ze heeft min of meer wel afscheid kunnen nemen maar ze hinnikte aan een stuk door. Ik heb haar 2 dagen op stal gehad en daarna kon ik het niet meer aanzien, ze was zo wild dat ik haar weer in de kudde heb gezet. Daar was ze gelukkig vrij snel rustig, het eerste wat ze in de wei deed was een sprintje trekken en flink bokken. (jaja, 2 dagen na een heel zware bevalling)