Geplaatst onze pony was vorig jaar gedekt, met de bedoeling dat dit mijn eerste echte eigen paard zou zijn. ondertussen had ik al zef een groter paard aangeschaft, maar dat even terzijde.
ik verheugde me al lang op dit veulen, en eergisteravond ging ik nog gauw even kijken bij haar. het zou nog twee weken duren voordat het veulen zou komen, maar de pony kreeg al wat grotere uiers.
we waren het er allemaal over eens, dat ze de volgende morgen naar huis zou gaan, ze stond namelijk op de wei, en dat ze dat rustig haar veulen zou krijgen.
de volgende morgen kwamen we aan bij het hek, en er lag een nageboorte. de merrie rende als een gek door de wei, rende op me af en probeerde me duidelijk te maken dat ze haar veulen kwijt was.
wij zoeken, niets gevonden. de hele dag heb ik huilend lopen zoeken, samen met een pony die compleet overstuur was.
niets, helemaal niets gevonden. (het is een grote wei, met bosjes stekels en bomen.)
misschien zou het dan in de sloot liggen? de hele polder opgetrommeld en allemaal zoeken. en we vonden het mooie veulentje. het mooiste merrieveulentje dat ik ooit ehb gezien. een perfecte bles, en vier gelijke witte benen. een merrie....
haar neusje vol blubber, en haar mondje stond scheef...
ik raakte compleet in paniek toen ik dat lieve dierje zag, en dan de reactie van de pony.....
die raakte helemaal de weg kwijt, en we hebben het veulen bij haar achtergelaten zodat ze afscheid kon nemen.
ze zag er zo diep verdrietig uit, echt heel ongelukkig.
en ik voel me zo schuldig, als ik haar een dagje eerder had teruggehaald, was dit niet gebeurd....
waarom is het veulentje de sloot in gegaan?
er liep nog een andere pony bij, zou die hem een klap hebben uitgedeeld? was het veulen misschien te zwak en kantelde het?
allemaal vragen......
echt ik voel me zo klote.. vooral omdat het mijn eigen schuld is...
voor mij geen veulens meer.....
lieve esprit rust zacht....
nouja hoop)
en sheil