Geplaatst 
13 jaar geleden ontmoette ik een ponyveulen, eigelijk was hij al jaarling. Ik reed op dat moment een ander paard, maar stiekem werd mijn aandacht telkens weer afgeleid naar die vos. Toen de pony oud genoeg was kreeg ik de vraag of ik erop wou, euhm ja tuurlijk
vanaf zadelmak heb ik hem verder ingereden. Ook onder het zadel was ik er weg van, wat een fijn diertje. Ondertussen was ik met een studie begonnen en kwam hij te koop, toendertijd hadden we de middelen niet om hem te kopen, wat ik uiteraard vreselijk vond, maar het was niet anders, mijn droom zou een droom blijven.Over zijn verleden treed ik niet teveel in detail. Het heeft niet altijd de beste tijden beleefd, is uiteindelijk in de handel terecht gekomen, waarna ik het spoor even kwijt was. Tot ik hem via bokt weer op het spoor kwam. Toen had hij een perfect plekje gevonden.
April 2013 kreeg ik een berichtje dat ze op zoek moesten naar een ander plekje voor hem, de klik was er niet met de huidige ruiter en hem alleen op pension laten staan werd hij doodongelukkig van.
Of ik niemand wist?
Uiteindelijk heb ik beslist hem zelf te kopen, hij heeft wat meegemaakt in zn leven en we wouden hem liever niet weer in het handelscircuit, hij is tenslotte altijd mn maatje geweest tot ie verkocht werd.
Echter, toen hij uiteindelijk hier kwam, zag ik vooral een hele gestresste pony, pensionstal had hem duidelijk weinig goeds gedaan, onder het zadel kwamen ook af en toe paniekreacties voor en hij probeerde steeds onder het werk uit te komen. Beslist hem de zomer zoveel mogelijk met rust te laten en los wat te longeren, osteopaat er 2x bijgehad, voer aangepast,... Nu zijn we een half jaar verder en de rust is teruggekeerd, spieren zijn een stuk beter, rug is in orde, optoming aangepast (want hij bleek een afwijkende tong te hebben, wat waarschijnlijk ook voor een deel de rijproblemen veroorzaakte),nieuw passend zadel,... en vooral heeel veel geduld. Een aantal mensen hebben me voor gek verklaard, en velen hebben het gedacht
We werken op dit moment vooral aan het rijtechnische, soepel maken, terug naar de basis en elke week merk ik vooruitgang.
Vorige week zijn we voor een fotoshoot naar het bos gegaan, dit was wel even spannend, hier heb ik hem voor het eerst bitloos buiten. Voorlopig gaan we weer gewoon in de bak verder, want ik merk dat op momenten dat de spanning oploopt hij hier nog niet goed genoeg mee kan omgaan. Maar toch ben ik blij en trots met het resultaat, want 'hold on tight to your dream' heb ik vooral volgehouden en wel 10 jaar lang.
Met dank aan J.de vries fotografie voor de foto (waarvan de kwaliteit door het uploaden helaas wat minder geworden is)
Leuke bosfoto's trouwens! 
.
.