Dag free21,
Citaat:
He gregoor, zou je als je tijd hebt mischien een keer wat meer willen vertellen over jou mix van fr.klassiek/hempfing methode ??
Kan ik de hele avond over doorpraten. Lijkt me niet de juiste manier hier op dit forum. Het komt er in ieder geval op neer dat ik uitga van een aantal basisprincipes, die enigszins afwijken van andere methoden. Hempfling is een beetje een filosofisch/spiritueel ingesteld mannetje. Dat spreekt niet iedereen aan en wanneer ik zijn boek lees word ik daar ook wel eens een beetje "kriebelig" van. Maar, zijn intentie is goed en dat is het enige dat voor mij telt. Bovendien leest een goed lezer door de soms belerende en wollige schrijfwijze heen en pikt de deskundigheid, die hij heeft ten aanzien van de natuurlijke omgang met paarden, er toch uit. Zijn concept spreekt me gewoon ontzettend aan, namelijk: leren verzameld te rijden aan de losse teugel. Dat is een wijze van rijden die de tempeliers in de Middeleeuwen toepasten. Volledig gericht op de zit en zo min mogelijk op teugelgebruik. Hiervoor begin je met een lange weg van gymnastisering van het paard. Wil je eigenlijk diep in je hart zo snel mogelijk op je paard gaan zitten, dan is dit voor jou niet de meest geschikte methode. Bovendien moet je geduld kunnen tonen en je niet laten verleiden tot "grote stappen vooruit willen maken". Hempfling's methode is de weg van de geleidelijkheid. Zo heb ik van Hempfling geleerd om VEEEEL met grondwerk bezig te zijn, voordat je uberhaupt op een paard stapt. Ben je toch al snel een jaar mee bezig. Doel: het paard gymnastiseren en in balans laten lopen. Fysiek gezien is een "groen" paard (en naar mijn mening 90% van de huidige rijpaarden) namelijk absoluut niet geschikt om een last op zijn rug te dragen. Het komt er op neer dat hij van een rug als een hangbrug (van nature weggedrukte rug omdat hij op de voorhand loopt), naar een boogbrug gebracht moet worden. Hierbij is het op ontspannen manier kunnen verzamelen onontbeerlijk. Zo kom ik meteen op het paardrijden in de periode van de de Renaissance en de Verlichting.
Paarden werden aanvankelijk opgeleid om oorlog mee te voeren. Hierbij was het van belang om optimale draagkracht (opwaartse kracht) te ontwikkelen en ze wendbaar te maken. Oplossing: Het paard de ruiter laten dragen op de achterhand. Dit kun je beschouwen als de Spaanse manier van paardrijden. In de tijd van de Renaissance en de Verlichting kun je daar nog een aspect bijvoegen, namelijk "op adellijke wijze" paardrijden. Paardrijden werd een vorm van kunst. Doel: Het paard tot grootse dingen brengen, waarbij het ontwikkelen van zijn trots een belangrijk onderdeel werd. Trouwens net als bij de ruiter. Het moest er gewoon groots met veel uitstraling, klasse en zelfvertrouwen uitzien. Die combinatie van natuurlijke omgang met paarden en die Frans Klassieke methode (de la Guirinière) vind ik de ultieme manier van paardenhouderij.
Een lang verhaal en toch maar een heel klein notendopje gevuld.
Groet,
Gregoor