Ik heb van de week te horen gekregen dat Gizmo niet meer te genezen is. Sinds mei vorig jaar ga ik elke 6 weken naar de DA voor foto's en gips om de hoeven. Er is toen hoefbevangenheid geconstateerd. In febr. is ze "beter" verklaard. Nu ging ik alleen nog elke 6 weken naar hun HS. In april zijn er nog foto's gemaakt en toen bleek dat de losse wand bijna helemaal weg was. Maar van de week liep ze licht kreupel. Er zijn toen foto's gemaakt en nu blijkt dat haar hele hoefwand heeft losgelaten en dat haar hoefbeen nog verder is gekanteld. Ik besloten om haar dinsdag te laten inslapen. Ze staat nu lekker in de wei, want daar mocht ze niet meer in staan. Alleen ben ik bang dat als ik langer wacht dat haar hoefbeen door de zool zal gaan en dat wil ik niet laten gebeuren. Ze krijgt zware medicijnen. Alleen het moeilijke van dit middel is wel dat je nu niet ziet dat ze ziek is. Daarom is de beslissing nog moeilijker. Mijn hart zou graag willen dat ik nog een paar weken verder probeer, maar mijn verstand zegt dat ik niet het risico moet nemen en dat ik haar op een dag vind met een doorboorde zool. En dat zal ik mezelf nooit vergeven.
Ik wilde even mijn verhaal kwijt. Ik weet dat velen net als mij deze situatie kennen. Wanneer is het einde, wanneer moet je de beslissing nemen. Dit is echt moeilijk. Ik heb haar bijna twaalf jaar. Ik heb haar vanaf dat ze 5 maanden oud was. En als ze dan buiten loopt en af en toe een sprint je neemt dan denk ik die pony is toch niet ziek. Maar schijn bedriegt. De pijnstillers werken goed, maar als ze die niet kreeg dan liep ze wel met erge pijn. Het is echt rot deze beslissing te nemen hoor om je maatje te laten inslapen. Je telt de uren.
Gizmo ik hoop dat je deze dagen nog wat mag genieten van je vrijheid in de wei samen met je maatjes.
Yvette