op een avond, ga ik bij mijn pony in de stal zitten, hij doet wel wat suf, maar ik zoek er verder niets achter. ze lag op de grond en ik zat bij haar hoofd, in eenkeer gaat ze helemaal gestrekt liggen, maar haar hoofd op mijn buik, dat moment zal ik nooit meer vergeten, dat is het laatste moment geweest dat wij 2 vredig bij elkaar in de stal zaten!!
ik ging weer naar binnen, en de volgende ochtend ging ik weer naar haar toen, ze stond in de koeienstal bij mij tuis, dus ik was er zo. als ik normaal in haar stal kwam stond ze te eten. maar nu lag ze weer.. maar die blik in haar ogen. de pijn die ze uitstraalde,, verschrikkelijk. ik wist het meteen, ze had koliek. ik ging bij haar in de stal zitten, en had ondertussen al tegen mijn broer geroepen dat hij mijn vader moest halen!!
toen ik zo bij haar zat en zij lag te kreunen,, wist ik dat het heel erg fout zat, ik ging haar overeind helpen, en met haar lopen. het leek steeds erger te worden, de dierenarts was er binnen een half uur, toen hij aankwam lag ze inmiddels al in de wei, helemaal bezweet en kreunend van de pijn, van de dierenarts moest ze gaan staan, en dat lukte maar niet.
uiteindelijk stond ze na 10 min, de arts ging haar nakijken, en voelen. toen ging er een slang door haar neus, hij ging kijken of niet toevallig haar darmen gedraaid zaten. ik zal altijd onthouden, de blik in haar ogen, die blik die telkens naar mij afwenden, om hulp vragend...
wat er precies gaande was weet ik niet, ik was er niet bij met mijn hoofd, ik zat de hele tijd te denken hoe het had kunnen gebeuren, waardoor het kwam..
uiteindelijk kreeg ze pijnstillers, en ging het weer veel beter met haar, zij stond ze grazen, maar had nogsteeds niet gepoept. wel probeerde ze het, maar er kwam gewoon niets uit. ik heb de hele middag bij haar gezeten, en kreeg indegate dat het steeds slechter met haar ging, op een keer stond ze alleen nog maar voor haar uit tekijken, haar buik was kei hard en opgezwollen, ik wou haar een kusje op haar neus geven, maar die was ijskoud, ik keek aan de binnekand van de lip, en die was helemaal paars. de hoop was meteen weer weg bij mij!! lopen wou ze niet, ik had haar al duwend en trekken in haar stal gekregen, waar ze weer alleen maar voorzich uitkijken stil stond. mijn vader had ondertussen de dierenarts gebeld, en die kwam..
het was een gedraaide darm, en we moesten met spoed naar het paardenziekenhuis, met het nieuws dat er waarschijnlijk weinig meer aan te doen was...
eenmaal daar aangekomen, leek ze wel dronken zo kwam ze de trailer uit, achteruit ging niet, dus draaide ze zich om ( twee paardstrailer). eerst werd ze gewogen. 400 precies woog ze. daarna ging ze naar de opperatiekamer. ik wou het niet zien, net toen ik weg wou lopen, keek ik nog even om, wat ik zag was vreslelijk; ze viel om op de grond, al spartelend lag ze daar. toen rende ik weg. ik wou dit niet zien, de liefde van mijn leven lag daar spartelend op de grond. uiteindelijk kwam de mevrouw vraagen wat ik wou, of inlaten slapen, of wachten tot ze zelf overlijd. ik zij meteen inlaten slapen, ik kon het niet verdragen dat ze zo pijn moest lijden. de mevrouw zij dat mijn pony de wasbak kapot had getrapt, er kwam bij mij een lag door mijn tranen heen, het was altijd al een doorzetter geweest.
ik kreeg de staart mee naar huis, en dat was het dan. 9 jaar is ze geworden. waarvan 3 fantastische jaren bij mij!!
inmiddels is het alweer 2 jaar geleden, en nog rolt er een traan over mijn wang, als ik er aan denk!!
hebben nog meer mensen hier dit meegemaakt??