Geplaatst Het is de eerste keer dat ik een berichtje hier op bokt zet. Maar ik hoop dat misschien iemand van jullie me verder kan helpen.
Ik zit eigenlijk al een hele tijd een beetje in de penarie met mijn paard. Er is duidelijk iets mis met haar, maar ze weten niet wat.
Daarom dat ik dit bericht schrijf, in de hoop dat iemand het herkent.
Maar ik zal in het begin beginnen.
In januari 2004 heb ik haar op drie benen op de wei gevonden. Ze was toen vijf jaar. Later die maand is ze geopereerd aan haar sprongewricht. Haar korte mediale collateraalband was afgescheurd en haar lange mediale collateraalband was zwaar beschadigd. Tijdens die operatie is die korte band samen met enkele losgekomen kraakbeensplinters verwijderd.
Daarna heeft ze 5 maanden op stal gestaan. Ze mocht alleen maar een half uurtje per dag stappen aan de hand. Maar aangezien het nogal een tempramentvol beestje is had ik de grootste moeite haar ook echt in stap te houden en steigerde ze nogal veel. Gevolg: niet goed genezen en nog langer op stal. (Het was normaal de bedoeling dat ze maar 3 maand binnenstond, maar het zijn er dus 5 geworden)
De periode dat ze binnen moest staan was een ware verschrikking. Normaal staat ze altijd op de wei. En ze werd echt zot op stal. Nerveus en aggresief (ik ben meerdere keren de stal moeten uitvluchten omdat ze aanviel).
Ook is ze in die periode enorm veel afgevallen van stress.
In de zomer van 2004 was haar been genoeg genezen en mocht ze weer buiten. Ik ben dan ook weer met haar beginnen rijden.
Maar sindsdien is ze nooit meer geweest als tervoren.
Eerst was het mijn zus opgevallen dat ze soms blokeerde in haar achterbeen. Ik had het nog nooit gezien en heb er dan ook maar weinig aandacht aan geschonken. Maar mijn zus bleef beweren dat ze soms blokeerde. Enkele maanden later zag ik het ook. Ze wandelde over de wei en ze moest stoppen omdat ze haar achterbeen niet bijgetrokken kreeg. Enkele seconden bleef ze staan met haar been naar achter en dan ging ze weer verder. Sinds dan heb ik het nog enkele keren gezien. En als ze het eenmaal voor heeft dan meestal direct daarna nog een tweede keer.
Omdat ze dit maar heel occasioneel voorhad.(Soms zie je weken niets mis en dan weer een periode wel een paar keer) Heb ik mij toen niet echt zorgen gemaakt. Ik vermoedde zelf dat ze waarschijnlijk iets aan haar knieën had. Maar omdat ze er niet veel last van had heb ik er toen verder niets aan gedaan.
Sinds dat ik terug met haar reed, was ze ook erg vaak mank. Soms was het duidelijk haar sprongewricht. (dan was dat dik) Maar na enkele dagen rust en afspuiten met koud water was dat meestal wel snel in orde. En het laatste jaar is haar sprongewricht ook nooit meer dik geweest.
En soms was ze mank zonder dat er enige aanwijzing was waarom. Wat meestal na enkele dagen of weken rust ook weer vanzelf overging. (Ontstekkingsremmers enzo halen dan meestal niet veel uit. Soms krijgt ze er wel, maar die helpen dan niet en uiteindelijk stopt ze vanzelf weer met manken)
Ook valt ze soms omver. Maar dit had ze al voor haar operatie. Zo is ze ooit vanuit stilstand gewoon op haar zij gevallen. Er zat een ruiter op en ze begon als een boom heen en weer te wiegen. We konden de ruiter nog net waarschuwen zodat ze eraf kon springen voor ze plat op haar zij ging. En ik heb er zelf ook al eens onder gelegen toen ze in stap door haar achterhand ging en op haar flank terechtkwam. En met rijden ging ze toen ze jonger was geregeld door haar achterhand (met de kont tegen de grond)
Maar dat is met ouder worden veel verbeterd.
Zo heb ik verder aangemodderd tot vorige herfst.
Toen reageerde ze inneens heel heftig toen ik haar wou opzadelen. Ze verkrampte helemaal zelfs als ik nog maar mijn dekje op haar rug legde. En ze stond helemaal geblokkeerd in haar achterhand. In het begin dacht ik dat het met haar rug te maken had omdat ik die reacties kon uitlokken als ik haar rug of hals aanraakte maar na een tijdje was dit niet zo meer en kon ik haar gewoon aanraken. het heeft toen nog een week geduurd dat ze af en toe helemaal verkrampte. Uiteindelijk is ze daar spontaan mee gestopt.
De DA die ik toen heb gebeld, zei toen dat het waarschijnlijk door haar knieën kwam. (Ik had hem ook gezegd dat ze soms nog wel eens vast stond in haar achterhand) Hij zei toen ook dat ik er niets aan kon doen en dat ik maar moest stoppen met rijden en haar alleen nog maar op de wei kon zetten.
Ik heb toen een second opinion gevraagd. Die DA dacht aan ataxie (i.v.m het omvervallen) En hij wou dat ik eerst een emg liet maken in Gent. Ik ben toen eerst met haar naar de Bosdreef geweest. Omdat ik zeker wou zijn of een emg wel nodig was.
In de Bosdreef hebben ze haar toen gewoon onderzocht en zij vonden een emg niet nodig omdat ze geen tekenen van ataxie vertoonden (Wat wel vreemd is omdat ze dezelfde testen gedaan hebben als mijn eigen DA gedaan heeft, terwijl ze bij hem wel tekenen van ataxie vertoonde. Zo kon mijn DA haar bijna omvertrekken aan haar staart. (heel duidelijk) Maar in de Bosdreef gaf ze wel tegengewicht als je aan haar staart trok) Het onderzoek in de Bosdreef was wel enkele weken later en ze liep toen net erg goed vond ik. (zeker in tegenstelling tot enkele weken eerder)
Dus in de Bosdreef zeiden ze: geen emg. En ik heb toen ook geen emg laten maken.
Dan terug met haar naar huis. Maar enkele weken later ,in november, is ze weer serieus gevallen op de wei. Ze steigerde en is als een pudding in elkaar gezakt,op haar rug gevallen en in de draad beland. Ze is toon even blijven liggen waarna ze weer is rechtgekrabbeld. (en mijn hele omheining heeft losgetrokken) Ze was toen mank op een van haar achterbenen.
Toen heb ik dus weer de DA gebeld. Die was kwaad op de DA's van de Bosdreef omdat zij mij hadden afgeraden een emg te laten doen. En hij stond erop dat ik dat liet doen.
Dus met mijn paardje naar Gent waar ze een emg gedaan hebben. Die was normaal, dus niet atactisch.
Ondertussen weet ik niet meer wat ik ervan moet denken. Iedereen zegt iets anders. De bosdreef houdt het op patellefixatie, Gent denkt in de richting van cataplexie,...
Maar geen van die dingen dekken de hele lading. Ze gaan ofwel voort op het blokkeren ofwel op het vallen. Maar hun diagnoses zijn niet toepasbaar op het geheel. Patellafixatie is nog aanneembaar en zal waarschijnlijk wel voor een deel correct zijn, maar waarom valt ze dan? Want cataplexie is het volgens mij niet. (Ik heb er al veel over gelezen) Feit is ook dat niemand haar ooit heeft zien blokkeren of vallen in de klinieken. Meestal gebeuren die onderzoeken een tijdje nadat ze problemen heeft gehad. Maar dan loopt ze al lang weer goed en kunnen ze er niets mis aan vinden.
Omdat ze na haar laatste val nog heel lang gemankt heeft, staat ze nu al weer 4 maand stil (toen ze viel reed ik er ook al niet meer mee) Nu mankt ze niet meer. In galop aan de longe probeert ze nog wel haar achterbeen te ontlasten door in contragalop te gaan als ze rechtsom gaat.
De laatste maanden is ze niet meer gevallen en heb ik haar ook niet (op 1 keer na) zien blokkeren.
Binnenkort zou ik er graag terug mee rijden (als haar been helemaal beter is) Maar zolang dat ik niet weet wat er mee mis is, vrees ik dat het weer mis zal gaan. En dat we weer in dat vicieuze cirkeltje van goed-vallen-mank-rust-weer goed-weer vallen-weer mank... (je snapt wel wat ik bedoel) terecht gaan komen.
Ik zou nog ontelbare onderzoeken kunnen laten doen, maar zolang niemand een zinnig idee heeft wat het kan zijn, wordt dat een straatje zonder eind. Daar wil ik dan ook niet aan meedoen.
Het is een hele brief geworden. (sorry daarvoor)
Maar als jullie misschien ideeën hebben dan hoor ik het graag.
groetjes
LuckyStory
