Geplaatst Het is een heel lang verhaal..maar laat ik maar bij het begin beginnen.
Op 25 januarie 2005 krijgt Joy(haflinger) een inenting.
Het deed haar heel erg pijn en ze is ook meteen bang van de DA.
S'avonds ging mn zus rijden en ze liep niet goed. Dus alleen maar gestapt. De DA is langs geweest en weet niet wat het is.
Ze loopt daarna niet zo vaak meer zo. Alleen als ze heel moe is.
Na een tijdje komt zijn collega nog een keer kijken.
Zij weet ook niet wat het is.
En ze zegt dat ze er niets mee kan en dat we door moeten rijden tot het erger word(dan zouden ze er wat mee kunnen) of het zou vanzelf over gaan.
We hebben toen omdat we heel ontevreden over ze waren(ook nog door andere redenen). Een andere DA genomen.
Een van zijn collega's is toen komen kijken en hij wist ook niet wat het was. We moesten haar 3 weken stil laten staan en dan zou hij kijken of het was verbeterd.
Na 3 weken hebben we weer een afspraak gemaakt.
Toen kwam onze nieuwe DA wel zelf.
Hij had het na een paar keer heen en weer lopen wel over uit.
Ze was Chronisch hoefbevangen.
Ze kreeg bloedverdunners en pijnstillers.
En we hebben haar meteen laten bekappen met een speciaal zooltje.
Gisteren(6 weken nadat de diagnose gesteld was) is de DA weer geweest. Hij was zeer tervreden. We mochten erg blij zijn en ze geneesde heel snel. We moesten 2x per dag 10 minuten gaan rijden en longeren zo veel we wilden. Dus hij ging weg.
Wij gingen meteen longeren, want we waren toch bij het longeer rondje. Ze liep 5 minuten echt geweldig(toen de DA er was trouwens ook). Toen zette mn zus dr op de andere hand. Ze liep nog 1 rondje goed....toen viel ze terug en liep weer kreupel
.Wij de DA terug gebeld..maar hij was al bij zn volgende patient.
S'avonds hebben we hem weer gebeld en meteen een afspraak voor vandaag gemaakt.
Vandaag kwam zn collega weer( was heel boos dat hij zelf niet kwam maargoed). Sinds vanmorgen staat ze alleen nog op bloedverdunners. En ze liep nu dus nog erger. Met de buigproeven bleek nu ook dat het richting dr schouders/rug zit. Het is dus wat anders dan dr chronisch hoefbevangenheid. Want dat heeft ze ook...
Hij zij dat hun nu verder niets voor ons kunnen doen.
We moeten dus naar Utrecht....en daar heel veel onderzoeken laten doen...dat gaat dus aardig oplopen kwa geld..en dan maar afwachten of het te behandelen valt..zo niet..tja dan is het einde verhaal..
En wat we ons nog afvroegen..welke onderzoeken zijn dat het handigst? Jullie enig idee? Wij dachten zelf aan scintigravie.
En wat ook nog speelt is dat wij niet de officiele eigenaren zijn.
We mogen wel over de paarden beslissen enzo(en alles regelen wat niet al te veel kost). Maar dit is wel heel veel geld.
Dus we moeten ook nog afwachten of ze het willen betalen(de officiele eigenaren) want ze hebben al zoveel voor ons gedaan....
En zo niet..dan moeten we kijken hoe we dat zelf dan gaan betalen o.i.d...
Nouja...ik moest het even kwijt..
