Oei,dit ligt bij mij nog zéér gevoelig en is niet echt een verhaal waar je vrolijk van wordt.
Maar goed,ik zal proberen het zo goed mogelijk op te schrijven,wordt wel een lang verhaal ben ik bang.
5 juni werd ik gebeld door de opfok waar mijn Zennie stond(hengstje van 11 mnd oud)of ik zsm wilde komen want het ging niet goed met hem,de da was al gebeld.
Hij was heel wankel en viel al bijna om als je tegen hem aan blies.
Toen ik op de wei kwam,zag ik hem lopen,maar mocht helemaal niet bij hem in de buurt komen.
Iets wat helemaal niet bij hem paste,hij kwam altijd gelijk om te kroelen.
Toen de da eenmaal gearriveerd was,kregen we hem ook met geen mogelijkheid te pakken,hij wilde weg,ook al hield dat in dat hij gewoon omviel.
Het eerste ik dacht was:ohh,help,hij is hartstikke atactisch en de da ging daarin mee en dacht gelijk aan wobbler.
De grond zakte onder m'n voeten weg.
Uiteindelijk kon hij er op dat moment niet veel mee,dus wij moesten maar op ons gemak proberen hem naar stal te krijgen,zodat hij hem dan kon onderzoeken.
Nou,je wilt niet weten hoe dat is gegaan.
Één hield hem bij zijn halster en mijn man moest hem aan de achterkant ondersteunen,zodat hij zich niet te barsten zou vallen.
Stapje voor stapje is hij uiteindelijk al vallend op stal gekomen.
Weer de da erbij en ja hoor,wobbler.
Zijn hele rug en hals waren keihard en strak en hij kon z'n hals niet naar beneden doen en z'n hoofd niet omhoog.
Hij kreeg 3 dagen achterelkaar prednison ingespoten en pijnstilling,daarop moest hij sterk verbeteren(dit mogen ze maar 3 dagen inspuiten)wilden we een kans op herstel maken.
In de eerste instantie leek dat te helpen,Zen werd weer levendig en attent en net zo vrijerig als hiervoor.
Hierdoor zag ik de toekomst weer wat zonniger in.
Helaas viel hij gelijk weer terug toen de medicatie was gestopt.
Uiteindelijk hebben we 3 weken van alles en nog wat geprobeerd,medicijnen,boxrust,wel op de wei enz.
Helaas heeft het allemaal niets geholpen en hebben wij hem 3 dagen na z'n 1e verjaardag met heel veel verdriet laten inslapen.
Ik kan nog steeds niet accepteren dat dit ons is overkomen;mijn mooie ventje,mijn trots,mijn alles.....zomaar weg.
En niemand die me kon vertellen hoe hij eraan gekomen is,er was geen enkel voorteken.
Het schijnt wel het meest bij hengsten voor te komen en zich te openbaren op de leeftijd tussen de 1 en 3 jaar.
Al met al een heel verdrietig verhaal dus.
Als je meer wilt weten kan je me altijd pb-en of vragen in dit topic.
Ik hoop voor jou dat de toekomst er beter uitziet.