Om helemaal bij het begin te beginnen. Bij de eerste kliniek zijn stap voor stap de zenuwen verdoofd zoals bij een normaal kreupelheidsonderzoek.
Ze bleef toen na de verdoving van de zenuw boven de voorknie kreupel. Er werd toen gezegd dat er nix anders overbleef als rug en schouder. Er is toen omdat ze absoluut niet pijnlijk was aan haar rug een scan gemaakt van de schouder waar wat witting te zien was, maar dit was precies op de plek waar ze vorig jaar een trap had gehad, dus ik dacht aan littekenweefsel. De da echter niet en zij ging uit van een verkalking.
Toen zijn er foto's gemaakt, maar hierop was te niets te zien, deze zijn opgestuurd naar de radioloog van Utrecht, die er ook niets op zag.
Toen zijn we dus doorverwezen naar Wassenaar omdat dmv shockwave therapie de verkalking (die er dus niet zat) te behandelen. Omdat mijn gevoel zei dat we er helemaal naast zaten, heb ik daar gevraagd of ze het kreupelheidsonderzoek wilden herhalen.
Dat is gebeurd, alleen keken zij op het harde, en was duidelijk verbetering zichtbaar na het verdoven van de ondervoet. Ook vonden zij dat haar manier van lopen typisch was voor een kreupelheid uit de voorknie.
Toen zijn de voorknie en het hoefgewricht in het gewricht verdoofd en liep ze rad. Iets wat ze in Ridderkerk nooit gedaan heeft...daar bleef ze kreupel en verbeterde zelfs niet.
Op de foto's was weinig te zien, maar daar zie je enkel bot op. Er in een been zit wel meer dan dat. En het feit dat ze reageert op verdoving zegt wel iets over de probleemzone.
Vandaag wordt ze behandeld en dan mag ze morgen naar huis. waar vier lange maanden van rust en beperkte beweging gaan volgen......maar goed, je moet wat en ik wil gewoon heel graag dat ze beter wordt.