Geplaatst 
Het gaat om een 14-jarige schimmelruin Imber van 1,64m. Ik heb hem nu 6,5 jaar en op wat probleempjes van 5 jaar terug na (3 sarcoiden en spierbevangenheid) is hij eigenlijk altijd kern gezond geweest. Ik heb altijd recreatief met hem gereden; lange buitenritten, een keertje springen en wat dressuur.
Het begon ermee dat hij deze winter wat slecht in zijn vel zat. Hij vermagerde wat, ondanks dat hij meer werd gevoerd dan eerst. Hij was wat stijver dan normaal en hij zat slecht in zijn vacht. Ik heb hem toen een paar keer extra ontwormt, een liksteen voor hem gekocht en hem wat bijgevoerd. Verder maakte ik me toen nog niet echt zorgen.. hij was heel vrolijk en looplustig, dat stijve heeft hij wel vaker in periodes en hij werd tenslotte ook al wat ouder. daarbij had hij toendertijd een beschadiging aan zijn oog en kwam de dierenarts die periode wekelijks over de vloer.. en ook die leek zich er niet echt zorgen onm te maken. Achteraf kan ik me nu dus wel voor mijn kop slaan dat ik toen niet ingegrepen heb..
Eind April is hij op het land gegaan en in eerste instantie leek hij daarvan erg op te knappen. Zijn vacht trok mooi bij, hij kwam flink aan en had het super naar zijn zin. Alleen na een kleine week ging hij steeds stijver lopen en op een gegeven moment heb ik hem er spierbevangen uitgehaalt. De dierenarts is toen geweest en uit het bloedonderzoek kwam dat zijn spierenzymen idd verhoogt waren. Daarnaast had hij bloedarmoede en ook zijn leverwaarden waren aan de hoge kant. De da heeft hem toen op Vitamine E/Selenium, pijnstillers en spierverslappers gezet. Verder is hij op dieet gegaan en van de weide naar de paddock verhuist.
De eerste week leek hij erg snel op te knappen, hij liep veel beter en was vrij druk. In overleg met de dierearts ben ik toen kleine stapritjes met hem gaan maken. Dat ging aanvankelijk erg goed, hij vond het duidelijk niet snel genoeg gaan allemaal.
Toch ging hij na die eerste 1,5 week niet meer echt vooruit. Hij bleef wat stijvig en hij viel in een angstvallig tempo af. Nou stond hij natuurlijk wel op dieet, maar dit afvallen rijmde toch niet helmaal met wat hij at op een dag. (3 grote plakken hooi, vergelijkbaar met 5/6 normale en een halve emmer penen plus 2 of 3 appeltjes per dag). Na 3 weken de da maar gebeld of hij niet nu al wilde komen voor zijn bloedcontrole, zodat hij misschien weer wat meer kon gaan eten.
De uitslagen lieten erg lang op zich wachten (2 weken!!!) en waren een flinke tegenvaller; de spierenzymen waren nog steeds flink te hoog, zijn lever was alleen maar slechter en hij was wat uitgedroogd. In die 2 weken was hij echter alleen nog maar slechter geworden; hij begon kreupel te lopen op zijn linker voorbeen en ontdekte ik 2 gezwelletjes. De dierenarts dacht aan arthrose en wist het eigenlijk ook allemaal niet meer zo goed. Ik moest hem maar weer in het land zetten.. aangezien hij daar de laatste keer alleen maar slechter van was geworden leek dat me nou niet echt de beste oplossing.
Ik heb dus maar aangedrongen op een verwijzing naar Utrecht. Daar ben ik dus gister met hem geweest.. en toen ik hem daar zag schrok ik er zelf van; zo mager en stijf! Je groeit er toch in mee en hoewel ik me wel veel zorgen om hem maakte had ik niet door dat hij zo slecht was. Ze hebben daar eerst zijn benen gecheckt, dat vonden ze allemaal wel meevallen.. op zijn vreselijike stijvigheid na dan. Daarna heeft er een internist naar hem gekeken en die ondekte naast de 2 kleine tumortjes ook een gezwel onder zijn staart.
Imber is nu opgenomen en ze gaan hem de komende dagen helemaal door de molen halen. Een verklaring zou kunnen zijn dat die tumortjes ook naar binnen zijn geschoten, dat schijnt wel vaker te gebeuren op die plek. Verder hadden ze eigenlijk ook geen idee.. afwachten dus.
Heeft iemand dit weleens eerder mee gemaakt met een paard en hoe is dat afgelopen?
Alleen zijn ze nog steeds niet veel wijzer.. 
