Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola

Jossie schreef:Prednison werkt in de regel binnen een dag of twee a drie, en dan mag je een grote verbetering verwachten.
Als ik jouw verhalen over Emara lees, dan vraag ik me alleen wel eens af: Is leven nog wel leuk voor Emara?
Ik zat in precies hetzelfde schuitje als jij, mijn Son werd ineens vanuit het niets erg benauwd door een allergische reactie en liep daarvan zoveel longschade op dat ze van een kerngezond paard veranderde in een naar lucht happend zielig hoopje paard...
Son zou, net als Emara, niet beter meer worden, alleen maar slechter... Son was op koele dagen nog wel te verleiden tot spelen met de andere paarden in het weiland, maar ze bleef kortademig. Dag en nacht buiten, geen stof, alles geprobeerd, maar het bleef. Ik koos ervoor om Son verder lijden te besparen en haar te laten gaan. Hoeveel verdriet me dit ook deed (en doet). Ventipulmin deed niets meer voor haar en prednison viel ook af, dit lapmiddel had teveel bijwerkingen voor haar. Op 3 mei dit jaar heb ik Son laten onslapen, ze had een beter leven als dit benauwde lijden verdiend...
Hoe ver wil je gaan met Emara?

Jossie schreef:Ik schrijf dit niet om je te kwetsen, maar ik krijg een beetje het idee dat je het voor jullie allebei vooruit schuift, de beslissing... Diep in je hart weet je wat het beste is voor haar, toch?
Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is om je dier iedere dag zo te zien lijden, de blijdschap die je voelt als het iets beter lijkt te gaan, het intense verdriet omdat er weer een warme dag aan komt, de pijn die het doet om naar haar toe te gaan en te moeten zien hoe het gaat en er niets, maar dan ook echt niets aan te kunnen doen...
Geloof me, ik WEET hoe dat voelt. Ik snap dat je tijd wilt, dat wilde ik ook, maar voor Son was er geen tijd. Geen tijd bedoel ik als in het werd rap slechter...
Dan mag ik bot en radicaal overkomen, maar ik heb een les al vroeg geleerd en altijd onthouden. Het was een versje dat mijn opa altijd vertelde als hij afscheid van een van zijn dieren moest nemen:
Als leven lijden wordt,
Als je alles hebt gedaan,
Dan mag je gaan, het is goed zo
Bedankt voor alle mooie jaren,
Bedankt voor je vriendschap en vertrouwen,
Je mag gaan, het is goed zo
Trouw ben je me gebleven,
Ondanks pijn en ongemak,
Ik kan en wil je niet missen,
Jij hebt geen stem, vertellen doe je het me wel
Het is goed zo, voor jou is het je tijd
Ga maar, het ga je goed
Eens zien we elkaar weer
Ik hoop dat je me dan vertelt:
Het was goed zo...
gr emaartje
ze was er slecht aan toe zelfs/..ze hoestte diep enz...ik heb besloten na deze kuur en het wordt niet beter om emara van haar ellende benauwdheid te verlossen en ze in te laten slapen
...voor haar hoeft het zo ook allemaal niet meer dat merk ik echt
...en zo kun je ook niet jaren doorgaan dat ze naar lucht loopt te happen...het is nou naar dit middel gewoon het einde verhaal...

Emaartje schreef:ben vanavond bij emara geweest het gaa tiniedergeval een stuk beter en het weer werkt gelukkig ook mee...en de prednison zal zijn werk nu ook wel doen..dat scheelt...ze is ook weer vrolijker nou gelukkig...