Hier mijn verhaal over Shantih.
Ik schrijf dit om te weten te komen of er nog meer mensen zijn die een paard zoals ik hebben.
Mijn verhaal gaat 15 jaar terug.Ik wilden een veulentje fokken met de merrie van mijn zus.Zo gezegd zo gedaan.na 11 mnd. werd Shantih geboren.Ik zag gelijk dat er iets niet goed met hem was.De DA die erbij was zei dat er niets met hem aan de hand was.
Maar helaas had ik gelijk en na 3 dagen kon hij niet meer staan en ik er een andere DA erbij gehaald en die stuurde mij gelijk naar utrecht.
We moesten shantih in een deken de trailer indragen.Zijn moeder ging natuurlijk ook mee.Daar aangekomen allerlei onderzoeken gedaan en bleek artrites te hebben aan 4 gewrichten.Het advies was inslapen.
Maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen en wilden er alles aan doen om hem beter te maken.Kreeg nog bijna ruzie en ik zei jullie gaan er alles aan doen om hem beter te maken .
Ik kreeg mijn zin.Hij kreeg med. en ik ging elke dag naar hem toe, ook in het weekend (ik woon zo'n 50 kilometer van utrecht vandaan)
Op een dag zei mijn moeder dat ze in een rodelblad een advertentie had gezien over een poedertje voor artrites ,reuma.
Wij dit besteld en gaven hem dit elke dag.(atro gelatinaat)
Na zeven weken op utrecht en met tegenzin van de arts hebben we hem mee naar huis genomen.Hij had gezegd wat je ook probeert hij over leeft dit niet en je kan er niks mee.
Enmaal thuis gekomen bleef ik hem dat poedertje geven en heb er een fysio therpeute bij gehaald en ging twee maanden lang 2 keer per nacht mijn bed uit en met mijn moeder naar stal om hem in de benen te helpen zodat hij kon drinken en dat hij niks tekort kwam.En de hele dag was ik ook op stal om hem zo goed mogenlijk te helpen.
d
Dat poedertje heeft hij tot zijn tweede jaar gehad.
Twee jaar lang intensieve verzorging.En een hoop geld(heb het uitgerekend alles bij elkaar 30.000 gulden geen grapje incl.benzine naar utrecht)
En heel veel geduld en liefde.
Heb ik hem gewoon op zijn derde jaar in kunnen rijden.
heb alles met hem kunnen doen.En nog hij lijkt nog wel een driejarige
En later nog zijn arts gezien op utrecht en die moest mij feliciteren.
Hij is nu bijna 14 jaar en heb nog nooit zo'n vrolijk paard gezien als hij.
ben zo blij dat ik toen door gezet hebt.
ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die zoiets hebben meegemaakt.
sorry voor het lange verhaal.
groetjes esther