Ook ik heb een paardje met spat. Na de diagnose, (diverse foto's) hebben wij haar wel op rust gezet. Let wel, ze is een ijslander en staat dus altijd buiten in de wei. Hier kon ze dus zelf bepalen of en wanneer ze wilde lopen. Nu, na drie jaar, lijkt het erop dat ze geen pijn meer heeft (ze galoppeert, draaft en tölt weer als een gek door de wei). Dus nu pas zijn we ook begonnen met wat rijden. Wat ik merk is dat ze wel wat stijver is. Zeker aan het begin van een ritje. Maar ze is wel heel vrolijk en heb niet het idee dat ze nog pijn heeft.
Wat ik hiermee wil zeggen: spat is een blijvend iets, maar paarden kunnen er met de jaren wel weer wat overheen groeien. Zoals hierboven ook al eens is gezegd: spat is een botwoekering. Zacht kraakbeen in het sprongewricht gaat een eigen leven leiden. Na een tijd is al het kraakbeen verwoekerd (hard geworden) en dan als het is gladgeschuurd, heeft een paard er geen pijn meer aan. Mensen zouden nooit meer kunnen lopen zonder zacht kraakbeen, maar bij paarden is dat gelukkig anders.
Wens je vriendin maar sterkte. Ik hoop niet dat het haar wedstrijdpaard is ofzo, want dat kan ze (net als ik) wel vergeten. Een paard met spat zal nooit (meer) aan de top mee kunnen draaien.