Hier gaat het.. Tsja, redelijk, naar omstandigheden. Mijn paard Famke had een peesblessure (rechter achterbeen door verkeerd van de laadklep te stappen. Was haar oppervlakkige buiger bij de kogelringband en de sesambeentjes) en we zijn al dik een half jaar bezig met revalideren/ rustig aan opbouwen na meerdere kliniekbezoekjes.
Ik heb- moet ik eerlijk toegeven- niet echt plezier meer in het rijden. Ben nog altijd bezig met revalideren/ opbouwen. Mogen nu al een stuk meer hoor (rij nu ongeveer 30/35 minuten in de bak waarvan een paar rondjes draf beide kanten op en een lange zijde een galopje). Gaat al een heel tijdje goed nu, na een terugval weken terug.
Maar ik ben gewoon bijna echt bang om te rijden.. Durf amper aan te draven. Ben als de doods dat ze ineens weer kreupel is. Voel soms dingen die er niet zijn. Ben gewoon ontzettend onzeker. Wil niet op haar rijden als ze pijn heeft. En ben zo bang dat het terugkomt. Al was de veearts toen duidelijk hoor, als het goed zou gaan, gaat het goed.. Dan kunnen we steeds meer gaan doen en weer lekker genieten!
Maar dat doe ik niet echt... Ik doe het al een stuk rustiger aan qua opbouwen dan de kliniek adviseerde. En het gaat ook eigenlijk gewoon hartstikke goed. Maar ik durf amper op te bouwen. En ik durf niet meer naar buiten. Straks is het zand te zwaar voor haar.. Of het asfalt te hard.. Pfff, zo rot die onzekerheid! En Famke.. Tsja, die wilt gewoon erg graag! Die is zo werkwillig als wat en staat te springen om weer heerlijke ritten te maken. Ik ook hoor!
Ik mis de buitenritten ontzettend en het 'echte' trainen. Nu kunnen we sowieso nog geen lange ritten maken hoor, maar we mogen al kort ritjes en in de bak al wat langer/ intensiever. Maar ik durf het gewoon niet...
Herkent iemand dit? Het is zo lastig! Aan de ene kant denk ik: gewoon doen! Het kan, haar been is dun, ze heeft geen last, ze wilt graag.. Maar aan de andere kant ben ik doodsbang dat het terugkomt! En dat we weer van voor af aan kunnen beginnen
Meh, rot! Mensen die dit herkennen, of tips hebben?