Ik kende ook een manegepaard dat blind was aan z'n linkeroog. Toen hij net op de manege kwam was hij een beetje angstig voor nieuwe, krappe plekken (zoals poetsplaatsen). Als je aan z'n linkerkant stond zocht hij ook elke keer contact met z'n neus en met het lopen hield hij z'n wang tegen je bovenarm. Dit paard had wel behoorlijke singelnijd (al voor hij op de manege kwam). Buitenritten gingen prima, omdat hij een erg koel karakter had. Dressuur ging ook top, maar alleen met springen ondervond je dat hij blind was. Een hindernis weigerde hij altijd voor de eerste keer, waarschijnlijk omdat hij de diepte niet meer in kon schatten. Naarmate hij meer vertrouwen in de ruiter kreeg ging hij ook de eerste keer er makkelijker overheen.
Ik denk wel dat het heel afhankelijk is van het karakter van je paard. Als het paard snel gestrest is, zal het dus ook sneller schrikken van z'n omgeving omdat hij niks ziet aan één kant. Het belangrijkste wat ik merkte bij het manegepaard is dat ze het rustigst zijn als jij ze echt leidt. Wel veel ruimte geven en kijken wat ze wel en niet kunnen, maar ze ook het vertrouwen geven dat jij ze niet zomaar ergens tegenop laat lopen.