Geplaatst Mijn stalgenootje bracht mijn paard Piet naar de wei. Hij is heel makkelijk en echt een lieve reus aan de hand. Ze bleef even wachten tot het andere paard voor hem goed in haar weitje bij haar vriendje stond en de draad naar de achterste wei was gesloten. Wat er gebeurt is, is een combinatie van stomme pech en iets dat je dus nooit meer overkomt, omdat je dus echt er voor altijd aan zult denken een hek vast te houden. Ze stond met Piet in de opening van het hek. We hebben zo'n standaard stalen hek met een soort beugel aan het hek zelf en die valt in een sluiting op de paal. Zo eentje (even van Google).
Met een windvlaag is waarschijnlijk het hek dichtgewaaid. Het kwam op Piet af en hij draaide van het hek af. Daarbij is hij tegen de paal aangekomen waar het slot van het hek zit. Hij heeft zich daarbij flink bezeerd, wilde weg en zat klem. Daarna is het een soort raadsel, maar op de een of andere manier is hij op het hek terecht gekomen. Voorbenen aan de ene kant, achterbenen aan de andere kant en zat hij dus vast. Hij heeft zichzelf wel losgekregen, maar daarbij zichzelf verder verwond (en het hek verbogen). Hij rende even een paar sprongen de wei in en kwam meteen weer terug om eigenlijk al gelijk aan te geven dat hij pijn had.
Mijn stalgenootjes belden meteen de dierenarts, toen mij en tegen de tijd dat ik op stal aankwam was de dierenarts er ook. Het zag er niet goed uit. Veel bloed, een diep gat op het rechterachterbeen waar je zo naar het bot keek net onder de knie. Linksachter was het allemaal wat oppervlakkiger, maar zaten toch ook nog stevige plekken. De dierenarts gaf aan dit thuis niet goed te kunnen behandelen en dus werden we doorverwezen naar Utrecht. Hij kreeg een lading prikken en om beide benen een noodverband en zo gingen we op weg. Wat had ik een medelijden met mijn grote vriend... met zoveel pijn in je benen meer dan een uur op die wiebelkar.
In Utrecht aangekomen, gingen we gelijk door naar de behandelkamer en binnen een paar minuten viel al het gevreesde ' hij moet naar de OK'. Omdat de wonden op een slecht bereikbare plek zaten, zou hij onder neergelegd moeten worden met ook weer risico's. Tenzij hij uitzonderlijk braaf is. ' Nou dat is ie!' Maar goed daar konden ze mij niet op mijn blauwe ogen op vertrouwen, dus moest hij dat wel even bewijzen. Binnen no time stond dus de arts de wond na te voelen, werd hij door een co assistent geschoren, stond weer een ander zijn temperatuur op te nemen en mijn GVR vond alles prima. Hij stond keurig stil, luisterde naar wat van hem gevraagd werd en werd nooit boos. Tot mijn opluchting besloten ze hem staande met alleen een roesje te behandelen. Wij konden wachten in de wachtruimte en daarna nog even naar hem toe.
De eerste dag ben ik niet zo helder geweest foto's te nemen van de wonden, maar daarna wel. Ik zal jullie alle foto's laten zien en daarbij verslag doen van wat er aan de hand was in die fase. Let wel!! De foto's kunnen als schokkend ervaren worden. Ik hoop dat er meer mensen op Bokt zitten die zoiets meegemaakt hebben en die misschien hun ervaringen met me willen delen, want ik maak me wel zorgen.
17 juli. Dag 2. Om de grote wond zit vanwege de heftige zwellingen een drukverband. Piet moet een bakje onder zijn kin zodat hij niet aan het verband gaat trekken. Ik heb op dit punt geen idee wat eronder zit en wat ik moet verwachten. De meer oppervlakkige wond is gehecht en kan ik wel zien. Dat ziet er iets gezwollen, maar wel netjes uit. Hij heeft verder nog op diverse plekken wat schrappen en zwellingen. Hij krijgt Metacam tegen de pijn en moet op volledig boxrust in Utrecht blijven.
19 juli. Dag 4. Het drukverband is eraf. Voor het eerst kan ik nu zien wat eronder zit. Ze hebben de wond en diverse lagen eronder waaronder spier mooi kunnen hechten. Je zou niet eens meer zeggen dat er zo'n groot gat gezeten heeft. Er is nog steeds wat zwelling rond de wond en er begint wat vocht het been in te zakken. Aan de andere kant is alles al veel rustiger. Ook de zwellingen rond de koker trekken wat weg.
20 juli. Dag 5. Het herstel zet door. De plek rond de hechtingen ziet er rustiger uit. Zijn temperatuur daalt wat. Wel zit er veel vocht in het been. Vanaf dit moment wordt het been meerdere keren per dag koud afgespoten. Goed nieuws: er is een foto gemaakt en het ziet er naar uit dat het bot in het been niet beschadigd is.
21 juli. Dag 6. Het gaat heel goed. De zwelling onder de wond is weg en de hechting ligt mooi glad. Piet reageert goed op het afspuiten en de zweling in het been neemt ook af. Met het linkerbeen gaat het echt heel goed. Er wordt gestopt met de Metacam.
Ik krijg het nieuws dat ik Piet weer op mag komen halen. Helemaal blij! Ook al staat ons nog een lang traject te wachten. Het is superfijn je paard gewoon weer lekker thuis te hebben. Op zaterdagochtend vertrek ik al vroeg naar Utrecht. Vol goede moed gaan we op weg. Wanneer ik net de parkeerplaats op draai, gaat de telefoon... een 030 nummer. oliebol!! Dan weet je al hoe laat het is. De dierenarts hoopte dat ik nog niet op weg was... tsja... ' Ik ben er al en kom wel even naar binnen'. Er zit zwelling onder de hechtingen. Meer druk en dat zat er eerst nog niet. Ik mag hem mee naar huis nemen, maar ze vermoeden complicaties, dus op eigen risico. Daar beginnen we niet aan, dus hij blijft in Utrecht. De dierenartsen willen het even aankijken, maar eventueel moet met een echo even gezocht worden naar de oorzaak en zal er wat open moeten.
23 juli. Dag 8. Mijn grote vriend staat precies een week in Utrecht. Er begint iets zwelling op te treden onder de hechting op het rechterachterbeen. Mogelijk zit er toch een infectie. Met linksachter blijft het heel goed gaan.
24 juli. Dag 9. Er is duidelijk meer zwelling te zien. De huid gaat ook wat rimpelen. Linksachter gaat top.
Op 25 juli wordt een echo gemaakt van het been. Op de echo is een hematoom te zien onder de plek van de hechting. Vooralsnog besluit de arts even te kijken of het lichaam dit zelf op wil lossen. Bloed is een ideale voedingsbodem voor bacteriën dus het is niet fijn dat het daar zit. Daarnaast zorgt het voor meer druk en dus pijn voor Piet.
26 juli. Dag 11. De zwelling zette door en Piet had er teveel last van. De dierenarts heeft besloten een aantal hechtingen los te halen. De hechtingen op de randen blijven wel zitten om daar de boel toch nog wat bij elkaar te houden. Het hematoom is verwijderd. Het been is meteen helemaal geslonken en Piet lijkt zich er stukken beter onder te voelen. Linksachter blijft super goed gaan.
28 juli. Dag 13. De afgelopen dagen is een infectie opgetreden. Een heel dik been en een paard dat zich ellendig voelt zijn het gevolg. Hij krijgt opnieuw Metacam om hem wat te helpen. Uit de wond komt een soort schuim.
29 juli. Dag 14. De infectie lijkt onder controle te zijn. De rommel komt er netjes uit en de zwelling in de rest van het been is zo goed als weg.
30 juli. Dag 15. De hechtingen zijn verwijderd. Ik schrok me rot, want ik wist het niet en zag ineens een gat dat veel groter was dan de dag ervoor. Het ziet er wel keurig 'schoon' uit. Linksachter zie je de plek van de hechting haast niet meer. De schrap is veel beter zichtbaar dan waar de hechtingen hebben gezeten. Groot pluspunt: hij loopt voor het eerst niet meer zo voorzichtig en zelfs zuiver in het stukje wandelen naar de behandelkamer.
31 juli. Dag 16. Wat een traktatie! Piet mag na het afspuiten 10 minuutjes buiten aan de hand stappen. Hij vond het heerlijk. Hij is nog steeds zo braaf!!! Zet geen pas verkeerd, dramt niet, zeurt niet... Heerlijk dier. De wond ziet er niet veel anders uit dan de dag ervoor. Wel ontdek ik een zwelling op de koker onder een plekje waar ook een wondje van het hek gezeten heeft. Morgen wordt dat verder onderzocht. Ik hoop maar dat niet ook hier een complicatie zit...
Het zal nog maanden duren voor Piet weer helemaal beter is. Dat geeft niet... als hij maar beter wordt! Gelukkig is hij zichzelf en de beste patiënt die je denken kunt. Daarom verdient hij ook gewoon al deze pech en tegenslagen niet. Ik maak me uiteraard veel zorgen om mijn grote vriend. Hopelijk gaat het ons vanaf nu wat meer mee zitten. Ik zal regelmatig even updaten ook hier.
Ziekenhuisselfie... je moet wat
Tot die tijd, sterkte!